PBDoetMee

Beetje nostalgische bui vanavond. Ik heb mijn oude eerste Mac Plus van de plank gehaald en geprobeerd of-ie het nog doet. Net meer dan 20 jaar oud is-ie nu. Klik. Boing! Hello! Tuurlijk doet-ie het nog. Een extra golfje nostalgie maakt zich van me meester. Hypercard, dat prachtige interactieve stuk gereedschap waarmee je snel een informatieomgeving in elkaar zet. Ik deed ooit de introductie van Hypercard in Nederland voor een Apple-zaaltje vol pers. Collega’s, die ik dus wel even duidelijk moest maken dat ik er niks voor kreeg van Apple. Anders was ik door de collega’s gegarandeerd van het podium gemaaid. En ach ja, MacWrite. Een prima simpele tekstverwerker, die al grafische karakters kende toen in de tekstverwerkende PC-wereld de groene terminal-karakter nog alleenheerser was. En MacPaint. Stipjestekenen (bitmapped graphics heet dat). En MacDraw, waarmee je herbuigzame figuren kon maken (vector graphics). Heerlijk onbeholpen, vergeleken met wat vandaag de dag allemaal mogelijk is, maar wat heb ik er destijds leuke dingen mee geprutst. De MacPlus… een wondertje was het destijds. Je had het gevoel iets heel unieks, iets heel groots, iets rijks voor je te hebben. Kom daar vandaag de dag nog maar eens om. De computerwereld van vandaag is zo overweldigend veel dat het unieke, dat rijke, er allang vanaf is. Aan de ene kant mooi door alles wat je er tegenwoordig mee kunt. Aan de andere kant jammer: het unieke is eraf, de aparte glans verdwenen. Ja, ik heb vanavond een beetje last van Macnostalgie.