Wat zal ik zijn geweest. Een jaar of 10 denk ik. Op het kantoor van mijn vader lag een papier met een vreemd telefoonnummer erop. Tekst, die ik niet begreep, en het woordje Japan dat mijn vader erbij had geschreven. Japan lag heel ver weg, dat wist ik wel. Waar het precies lag had ik geen flauw benul van, maar mijn vader had het wel eens “aan de andere kant van de wereld” genoemd, en dat moest dus wel heel ver weg zijn.
Op het bureau van mijn vader stond een zwart bakelieten telefoontoestel, dat erom smeekte dat het nummer gedraaid zou worden. Ik pakte het papiertje en begon aan de reeks nummers. Een voor een klikte de zwaar draaiende kiesschijf het nummer de wereld in. Nadat ik het laatste nummer had gedraaid hield ik vol spanning de hoorn tegen mijn rechteroor en wachtte in spanning af. De telefoon ging een paar keer over (de oproeptoon klonk heel anders dan wanneer je met je oma belde), en werd toen opgenomen. Ik hoorde een vrouw iets roepen in een taal die ik niet begreep. Ik zei niets. Nog een keer riep de vrouw iets. Weer zei ik niets en legde snel de hoorn op de haak.
Ik verliet het kantoor met een gevoel van enorme trots: ik was zojuist helemaal aan de andere kant van de wereld geweest. Tien was ik toen, 54 ben ik nu. Ik stuur vandaag de dag een mailtje naar iemand in Japan, dat in een fractie van een seconde in zijn mailbus verschijnt. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, en dat is het ook. De spanning is eraf, het gevoel even op ontdekkingsreis te zijn geweest is er niet. Jammer dat dat gevoel van trots en spanning van destijds er nu niet meer bij zit. Onze wereld is daarvoor te klein geworden.

Ik geloofde eerst mijn oren niet. Maar hij zei het toch echt, Jacques Tichelaar, met een boekdelen sprekende starre uitdrukking op zijn gezicht: de PvdA is tegen een EU-referendum. Onvoorstelbaar, deze standpuntwending. Hoewel: Wouter Bos heeft in de afgelopen periode al meerdere malen aangetoond een rasechte draaikont te zijn. En nu draait dan de hele PvdA-fractie met hem mee. Treurig, diep en diep trieste vertoning. Deze partij heeft klaarblijkelijk totaal lak aan wat de kiezer in meerderheid wil: 63% is voor een hernieuwd referendum. Maar nee, de PvdA-club (nog verklaard voorstander van een referendum tijdens de verkiezingsstrijd, sla het partijprogramma er maar op na) heeft er ronduit lak aan, draait zonder blikken of blozen 180 graden, en is daarmee wat mij betreft verworden tot een Partij van de Arrogantie.

Met stijgende verbazing en irritatie heb ik vandaag het nieuws rondom de Miljoenennota tot me laten doordringen. Ik kan er veel over zeggen, maar vooral dit: dit kabinet heeft een totale minachting voor de groep mensen waarover het wordt geacht te regeren. Ik las ergens dat Balkende met droge ogen stond te beweren dat dit kabinet “het dak repareert nu de zon schijnt”. Gemakkelijke beeldspraak, waarbij Balkenende mijns inziens even vergeet dat het huis eronder in de afgelopen jaren door alle bezuinigingsmaatregelen en lasterverzwaringen op instorten staat. Er is geen bouwer zo gek om het dak op een slooprijpe bouwval te repareren. Balkenende wel.
Dan hoor ik Bos zeggen dat de middeninkomens een stevige bijdrage moeten leveren aan de reparatie. Maar daarna in 2008 de vruchten zullen kunnen plukken. Retorische prietpraat. De middeninkomens zijn de afgelopen jaren al dermate zwaar financieel uitgebeend dat de daardoor aangerichte schade niet meer door een zoethoudertje in 2008 te repareren valt. Verre van dat zelfs. Hiermee is niet alleen het huis Nederland tot een bouwval verworden, maar zijn ook de heipalen eronder inmiddels zwaar verrot. En elke leek weet wat dat betekent: het huis Nederland staat op instorten. Daartegen helpt het stuntelige gestut door dit kabinet niet meer.

Wanneer je je levend uit deze puinhoop (CNN en Nu.nl) weet te redden heb je toch wel heel erg vreselijk veel geluk gehad. Dat geluk had vandaag een vriendin van DochterPB, die wij natuurijk ook heel goed en al van kleins af aan kennen. Ze komt hier veel over de vloer en kletst dan honderduit met MevrouwPB. OK, ze ligt op de intensive care en moet een operatie ondergaan. Maar ze kon ons vanmiddag bellen om te laten weten dat ze er nog is. Gehavend en flink over de rooie, maar ze is er nog. Engeltje op haar schouder, zullen we maar zeggen. En ook op die van haar vriend, die ook in dat toestel zat, en de crash ook overleefde. Het was me het zondagje wel in Huize PB…

Koptelefoontje op en luisteren maar: Shorty.

Het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt niets meer te zijn dan een kritiekloze spreekbuis van de regering. Plus een vervanging van dure bevriende campagnebureau’s, waaraan geen enkele minister zich na het debalce van de miljoenen kostende rondreis door het land zich nog aan durft te branden. Het nieuwe kabinetsbeleid moet erdoor geramd, en dus gaat de Haagse Zandbak op volle toeren in de voorbewerkingsstand, ter voorbereiding van de Dag der Slechte Boodschap. En dat doet het kabinet als volgt: het CPB laat den volke weten dat het volk hartstikke blij, happy alsook tevreden is, met name ook met het kabinet Balkende. Mwoehahahahahaha!!! Tis niet waar… Gaat het CPB die percentages ook nog even uitspitten na Prinsjesdag, wanneer duidelijk wordt hoezeer de gemiddelde inwoner van deze Bananenrepubliek nu weer bij de lurven wordt gepakt? Denk het niet. Zullen we van CPB maar Sociaal Cultureel Propagandabureau maken?

In mijn vorige post had ik het er al even over dat dit kabinet uitblinkt in struikelen over details. Nu ook weer. Minister Plasterk (MevrouwPB heeft het steevast over minister Plasseks, waarom weet ze ook niet) roept iets over Mein Kampf en jawel: daar struikelt tout politiek Den Haag weer over elkaar heen om voor microfoon en/of camera te roepen dat dit toch echt niet kan. Treurige vertoning in een land waar we toch -lijkt mij althans- wel wat beters te doen hebben dan doorzaniken over een boek uit de vorige eeuw. Hoe erg de inhoud van dat boek ook is. Dit land stort sociaal in elkaar, staat op ontploffen wegens een volstrekt uit de hand gelopen integratievraagstuk, loopt aan alle kanten vast qua verkeer, en dreigt te verzuipen in zwaarbedisselende gristelijke flutregeltjes die de grote problemen niet oplossen. En wat doet de Haagse Zandbak: doorzeuren over een boek. Treurig, treurig, treurig. MevrouwPB vatte het vanavond tijdens het avondeten treffend samen: “Elke keer wanneer ik zo’n politieke nitwit op de buis zie denk ik: en wat kom jij vertellen met je nulverstand van zaken…” Een treffender typering van de deelnemers in de Haagse Zandbak kan ik vanavond even niet verzinnen.

Geert Wilders zette vandaag in de Tweede Kamer de boel weer eens behoorlijk op scherp. Hij hernieuwde zijn aanval op de koran, en verklaarde minister Vogelaar voor knettergek. Ja, dat is natuurlijk uitermate lastig wanneer in het parlement eindelijk eens iemand vanuit zijn oprechte mening luid en duidelijk, en vooral onomwonden, zegt wat hij er van vindt. En vanuit zijn oprechte mening een minister, die zijns inziens de weg een beetje kwijt lijkt te zijn, ter verantwoording roept.
Of je het met Wilders eens bent of niet doet nu even niet ter zake. Het gaat me nu om de manier, waarop de rest van de Tweede Kamer op Wilders reageert. De recht toe recht aan taal valt rauw op het dak van de mummelende zandbak, waar ontwijkend gezwets en vaag geargumenteer wordt gepreveleerd boven helder debat met uitgesproken en zakelijke, feitelijke argumentatie en conclusies. Details worden tot hoofdzaak getild, maar de kern van de discussie wordt angstvallig gemeden. Het is meteen weer van “wie zijn hoofd boven het gras uit steekt wordt de kop eraf gemaaid”. Millimeterpolitiek.
Jammer. Zeiden er in dat parlement inderdaad maar meer luid en duidelijk wat ze er van vinden. Ongeacht het onderwerp. Ongeacht de politieke achtergrond. Ongeacht het geloof. Dat zou veel onnodige vergaderuren en tergende besluiteloosheid schelen in deze steeds verder vervallende bananenrepubliek.

Dit land kan een stuk vrolijker. Dit land kan ook een stuk kritischer. We gaan hier met z’n allen kapot door en gebukt onder een steeds verder verstikkende gristelijk-moralistische jaren 50-vertrutting, plus een hemeltergende (sic!) overheidsbedilzucht. Uitgevoerd door een dom stel opportunistische nietdenkkuikens, die niet in staat zijn de gevolgen van eigen beleid behoorlijk in te schatten. En vervolgens per definitie de desastreuze gevolgen bagatelliseren met gezwollen Balkenende-rethoriek. Gatverdegatverdegatverrr! Daarom hierbij een dringende oproep aan Hans Teeuwen: kom terug en kick your ass asap op het podium! Niet zeiken maar zuigen! Verder geen bijzonderheden.