Luid en duidelijk
Geert Wilders zette vandaag in de Tweede Kamer de boel weer eens behoorlijk op scherp. Hij hernieuwde zijn aanval op de koran, en verklaarde minister Vogelaar voor knettergek. Ja, dat is natuurlijk uitermate lastig wanneer in het parlement eindelijk eens iemand vanuit zijn oprechte mening luid en duidelijk, en vooral onomwonden, zegt wat hij er van vindt. En vanuit zijn oprechte mening een minister, die zijns inziens de weg een beetje kwijt lijkt te zijn, ter verantwoording roept.
Of je het met Wilders eens bent of niet doet nu even niet ter zake. Het gaat me nu om de manier, waarop de rest van de Tweede Kamer op Wilders reageert. De recht toe recht aan taal valt rauw op het dak van de mummelende zandbak, waar ontwijkend gezwets en vaag geargumenteer wordt gepreveleerd boven helder debat met uitgesproken en zakelijke, feitelijke argumentatie en conclusies. Details worden tot hoofdzaak getild, maar de kern van de discussie wordt angstvallig gemeden. Het is meteen weer van “wie zijn hoofd boven het gras uit steekt wordt de kop eraf gemaaid”. Millimeterpolitiek.
Jammer. Zeiden er in dat parlement inderdaad maar meer luid en duidelijk wat ze er van vinden. Ongeacht het onderwerp. Ongeacht de politieke achtergrond. Ongeacht het geloof. Dat zou veel onnodige vergaderuren en tergende besluiteloosheid schelen in deze steeds verder vervallende bananenrepubliek.
