Waarom ik me deze ochtend zo gelukkig voel
Waar wij wonen wordt elke ochtend de wereld opnieuw geboren. Het is er prachtig. Maakt niet uit wat voor weer het is, mooi is het altijd. Tegen een stukje oer-Hollandse dijk, bevolkt door twee hagelwitte ponies van de boerderij verderop. Dit duo begroet ons elke ochtend met vrolijk gesnuif en gehinnik wanneer we de tuindeur open doen. Vanaf de eerste verdieping hebben we een panorama-uitzicht, waarbij je zomaar kunt wegdromen. Met prachtige zonsondergangen, waar we gisteren ook weer stilzwijgend met de armen om elkaar heen naar hebben zitten kijken. Het eendenechtpaar, dat elke ochtend in de voortuin bivakkeert in afwachting van wat brood, heeft gezinsuitbreiding en is tijdelijk verhuisd naar de sloot naast de boerderij.
Voor mijn werk moet ik regelmatig naar de druk bevolkte delen des lands. Wanneer ik terug rij slaak ik altijd een zucht van verlichting bij het naderen van onze woonomgeving. Heerlijk, de drukte en opgefoktheid van overbevolkte steden weer achter me latend, het gemoedelijke en rustgevende van deze streek weer induikend.
Ik begon met “Waar wij wonen…”, maar da’s niet helemaal waar. Mijn vriendin woont er, en ik ben er veel. Mijn vriendin, met wie ik een nieuw leven opbouw nadat Mevrouw PB door kanker werd geveld nog niet zo heel lang geleden. Mijn vriendin, die het hele drama van nabij heeft meegemaakt omdat ze al jaren zeer goed met Mevrouw PB bevriend was, en bij wie ik met mijn ellende rondom die ziekte terecht kon tijdens lange wandelingen met onze honden. Over diezelfde dijk waar we nu tegenaan kijken vanuit haar tuin. Al die gesprekken maakten dat we elkaar goed hebben leren kennen. En dat we nu mooie herinneringen aan en het verdriet om Mevrouw PB intens kunnen delen. Een warme wolk met intensieve gevoelens, die ons dagelijks omgeeft, en waar we dagelijks verdrietig en gelukkig tegelijk door worden. Een zeldzame mix van emoties, mooi in balans.
We keken eigenlijk ook niet zo vreemd op toen zij en ik een tijdje na het overlijden van Mevrouw PB tot de ontdekking kwamen dat we meer voor elkaar voelen dan alleen een hechte vriendschap. We sloegen de hele fase van verliefd worden, en alle schermutselingen die daarbij horen, feitelijk over: die hadden we, zonder dat we dat in de gaten hadden, eigenlijk al achter de rug. Alles viel in een smetteloze beweging op de goeie plek. En vanaf het moment, dat we voor het eerst hand in hand door de weilanden achter de dijk liepen met onze drie honden, weten we dat intens verdriet en nieuw geluk in goede harmonie naast elkaar kunnen bestaan.
Waarom ik dit vanochtend vroeg hier allemaal tik, ondanks dat het zo intens prive is? Omdat ik me -ondanks het diepe verdriet vanwege Mevrouw PB- vanochtend een gelukkig mens voel. Door deze nieuwe kans, door deze nieuwe liefde, door dit nieuwe houden van, dat bijna letterlijk uit zware ellende is geboren. Waarvan Mevrouw PB enkele maanden voor haar overlijden wel eens tegen mij en anderen heeft gezegd dat ze het niet erg zou vinden wanneer dat na haar dood zou ontstaan. Wat ik toen niet wilde horen, domweg omdat het er niet was, en mijn kop wel naar andere zaken stond toen. Ze had het goed gezien: het ontstond: nieuwe liefde uit verdriet geboren. Dat maken denk ik niet veel mensen zo mee. Een goede vriendin van me in Amerika zei het van de week heel mooi via de MSN: “Sommige mensen vinden hun ware liefde nooit, jij vond er twee”. Ik denk dat dat waar is, en daarom voel ik me een gelukkig mens.
Ik ga zo de ponies maar eens een extra pakje droog gras brengen. Dat hebben ze met hun vrolijke gesnuif en gehinnk wel verdiend.
Via Dijkgangers krijgt u een beetje een idee van “onze” dijk.
