Ruim een maand geleden, op 23-09, wees ik hier op het fraaie fotowerk van Johan van Dreven. Sfeervol fotograaf, die mooie eyecatchers maakt met zijn camera. Vaak bewerkt hij zijn foto’s met Photoshop en weet er sterk-beeldende resultaten mee te boeken. Er wordt op deze aardkloot heel wat afgefreubeld met Photoshop, maar Johan’s werk steekt wat mij betreft een aardig eind boven kop en schouder uit. Inmiddels heeft Johan zijn website in een nieuw jasje gegoten, en is ook zijn meest recente fotowerk te bewonderen. Ik heb ervan genoten, ik denk straks jullie ook. Ben erg benieuwd naar jullie reacties. Als je gekeken hebt, laat dan in de reactiebox hieronder een mening achter.
Voor alle Mac-gebruikers een tip: FStream. Zo af en toe kom je van die eenvoudige programma’s tegen waarnaar je al lang op zoek was. En die zo verrekte simpel en handig zijn, dat je -eenmaal geinstalleerd- niet meer zonder wil. Op de Windoos had ik al Streamer, een simpel maar zeer doeltreffend programmaatje om kwalitatief puike internetradio mee te luisteren. Zoiets was er niet voor de Mac, behalve dan natuurlijk de radiomogelijkheden van iTunes en soortgelijken. Nu is het er wel: FStream. FStream werkt razendsnel en geeft een welhaast ongelooflijk grote keuze in internet-radiozenders, opgedeeld in genres en/of landen. Opnemen in MP3, AAC en AIF-formaat kan ook. Plus nog wat handigheidjes. Puik programmaatje, zeer aan te bevelen. Downloaden (gratis) kan hier: http://www.download.com/FStream/3000-2182_4-10898140.html?tag=nl.e414
Een tijdje terug (weblog 06-11-2002) vertelde ik U over mijn ontmoeting met een stokoud Frans wijnboertje, die beslist niet wilde aannemen dat er mannen op de maan hadden gelopen. Hij zal inmiddels al lang overleden zijn, en da’s misschien maar beter ook. Zijn wereld zou waarschijnlijk helemaal in elkaar zijn gevallen wanneer hij had gelezen dat er niet 1 maar vele manen zijn. Met straks misschien wel mannen op al die manen. Want het wordt ook in de ruimte steeds drukker.
Eerst hadden we alleen het mannetje op de maan. Toen ontdekten we met verrekijkers en ruimtevoertuigen meer manen. En gisteren kwamen er weer bij: drie stuks maar liefst, bij Neptunus. Daarmee komt het aantal manen alleen al rond de gasplaneet Neptunus op elf. Allemaal mannetjes op manen. Zeer verwarrend voor kleine peuters, aan wie het sprookje van het mannetje op de maan nog steeds in enkelvoud schijnt te worden verteld. Dat kan dus eigenlijk niet meer. Daar krijgen de kleine peuters het lastig mee als ze groot zijn. Want voor hen is het mannetje op de maan het onvoorstelbare en een groot mysterie. En dan komen ze er straks achter dat er veel meer manen zijn dan hen is verteld. Nog meer mysteries dus. Zeer verwarrend. Foute boel. Meervoudige indentiteitsverwarring krijgen ze daar van, een universum-identiteitscrisis. Dat soort ingewikkeld gedoe. Weer hogere kosten voor de gezondheidszorg als deze peuters gefrustreerd groot zijn gegroeid. En draait dan de samenleving weer voor op met hogere premies. Ik bedoel: de verhoging van de ziekenfondspremie met soms wel 95% is indirect ook het gevolg van wanbeleid. Ja toch?
OK, ik draaf nu een beetje door, maar er zit wel een kern van waarheid in. Al dat ontdekgedoe kost ons alleen maar klauwen met geld, en we hebben er in feite geen flikker aan. Het zal mij werkelijk een Hema-worst wezen of er nu 11 of 12 stukken koud steen rond Neptunus draaien. Ik zal ze nooit zien, zal er nooit komen, en mag hopen dat ik ze ook nooit op m’n kop krijg. Dus laten we de miljarden, die we in dit soort flauwekul stoppen, nu maar eens gaan aanwenden om de honger in deze wereld om zeep te helpen. Lijkt mij veel nuttiger. Ik mag toch hopen dat er ooit een verstandig en vooral positief invloedrijk mens opstaat die dit tot wereldbeleid verheft.
Goed. Dat gezegd hebbende, terug naar de kleine problematiek. Voortaan dienen de ouders te vertellen over de horden mannetjes op al die manen. Dat geeft in de nabije toekomst een stuk minder zorgkosten. Maar stel dat dit gebeurt: hoe moet dat dan met Le Petit Prince? Daar is er maar eentje van. Op zijn eigen maantje. Laat dat in deze woelige veranderingstijden alstublieft zo blijven!
(Deze post verscheen eerder op 14 januari 2003 in PBDoetMee).
De iPhone 3G van Apple. Kek apparaatje. Heb er eentje, en er zit een camera in. Niets bijzonders: 2 megapixel stelt vandaag de dag niet veel meer voor, maar voor een snelle kiek is het ding voldoende. Soms kiek je te snel en raak je de ontspannerknop al aan voordat je de iPhone stabiel gericht hebt. Dat levert soms verrassend gekke dingetjes op. Zoals deze foto van een collega achter zijn laptop. Die ik dus maar “Digineurose” heb gedoopt. Een grotere versie klik je hier tevoorschijn.
