PBDoetMee

Lange tijd heb ik -als ik ‘s-avonds de gordijnen sloot- voor mezelf uit gemompeld “Dag boze buitenwereld”. Waarmee ik alle ellende buiten sloot en me terugtrok in mijn eigen veilige wereld. Ellende was er. Mijn vrouw had maagkanker en overleed na anderhalf jaar ongelijke strijd in januari dit jaar. Ook daarna dacht ik bij het sluiten der gordijnen voormelde uitbannende gedachte. Totdat iemand me vertelde dat je jezelf daarmee niet helpt. Ze zei: “Denk ‘dag mooie buitenwereld, tot morgen!’, je zult zien dat je je een stuk beter voelt”. Omdat ze wel vaker dingen zegt die hout snijden heb ik haar raad opgevolgd. En inderdaad, al snel sloot ik de dag met een veel fijner gevoel dan voorheen. Ik vertelde dat aan haar, een tijdje terug alweer, en ze keek me met lieve glimlachende ogen aan. “Zie je nou wel?” Inmiddels wonen we sinds een week of tien achter dezelfde gordijnen.
Edit: reacties op Volkskrantblog-versie:
K / 09-11-2008 20:15
Alees wat je uitzendt komt bij je terug!
profielfotoloeloe / 16-11-2008 21:00
Wat ben jij toch goed in het schrijven van pakkende stukkies Ben trots op je pap! Kus, dog