PBDoetMee

Uit het dorp aan de andere kant van de rivier klinkt vanavond al urenlang het gebonk en gedreun van het carnavalsfeest aldaar. Ik stel me zo voor dat de harde feestkern van het dorp zich lavenloos staat te zuipen in de feesttent, die eerder deze week op het marktplein werd opgetrokken. Opgesmukt met gekke pakken en pruiken doen de feestgangers een massale en continue aanval op de biervaten, die dezer dagen met vrachtwagens vol over de smalle dijkweg werden aangevoerd. Vanuit ons huis aan de noordzijde van de rivier zagen we de kolonne bierwagens rijden. En terwijl de biervoorraad in ijltempo wordt weggewerkt doet een live band optimaal z’n best om het gehoor van de feestgangers voor eens en altijd naar de ratsemidee te helpen.
Ik weet hoe het er daar aan toe gaat, want lang geleden waagde ik me in dat dorp beroepsmatig een avond tussen de zuipende en hossende menigte. Getooid met gele pruik en blauwe kiel. Mijn hoofdredacteur had het jofele idee opgevat dat er een sfeerreportage “van binnen de gelederen” moest komen over dit zottenfestijn, en yours truly was het haasje. Vol goede moed togen de fotograaf en ik die avond naar het dorp aan de zuidkant van de rivier, om ons daar volop in het feestgedruis te storten. Het is dat ik wat feiten, anekdotes en sfeerschetsen moest zien te verzamelen, anders was ik na vijf minuten gillend weer buiten gegaan.
De zultkoppensfeer die daar hing ging mijn pet ver te boven. Wat een ellende. Wildvreemde vrouwen van onbestemd gewicht en onduidelijke leeftijd vlogen ons liederlijk om de nek. En naar zweet en bier stinkende kerels klampten ons aan omdat ze de fotocamera hadden gezien en ook wel in de krant wilden. Ik heb er uiteindelijk een gezellig sfeerverhaal van gemaakt, want om die massa nou voor de kop te stoten dat voerde me weer te ver. Bovendien was het abonneebestand in dat dorp toen nog bijna 100%, en och… als het dan geen zwaar c.q. gevoelig issue is, dan maakt een likje gezellige stroop zo links en rechts gelardeerd met wat vrolijke foto’s niet uit.
Ik was daar per slot van rekening niet voor mijn eigen lol, maar voor dat van de dorpsbewoners. Zij zagen zichzelf de volgende dag met zatte kop en lallend in de krant, en waren er dolgelukkig mee. Vooruit dan maar weer. Ik had het doorstaan, en volgend jaar zou de hoofdredacteur wel een andere beginnend journalist het slagveld in sturen. De fotograaf klaagde niet, hij wist dat hij het jaar daarop wederom het haasje zou zijn.
Vanavond moest ik bij het moeten aanhoren van het constante gedreun weer aan die voor mij zo gedenkwaardige want eenmalige carnavalsbelevenis terugdenken. Een tevreden gevoel maakte zich van mij meester vanwege het feit dat ik vanavond aan deze kant van de rivier zit, en niet aan de overkant. Nog nooit was -wat mij betreft- de smalle scheidslijn tussen zottigheid en nuchterheid zo glashelder en dichtbij.