Er zijn van die dingen die des mensens pet ver teboven gaan. Op 14 maart schreef ik hier over het klokje, dat niet meer loopt. En wat daar allemaal aan vooraf was gegaan. Welnu: sinds afgelopen zaterdag loopt het weer. Op dezelfde lege batterij. Afgelopen zaterdag zitten mijn vriendin en ik aan de ochtendkoffie. Mijn oog valt op het klokje, dat op kwart voor drie was blijven stilstaan. Het klokje staat op vijf voor vier…

Ik wijs mijn vriendin erop. Ze kijkt en ziet het ook. Niet begrijpend kijken we elkaar aan. Lichtelijk verbijsterd sta ik op en haal het klokje voorzichtig uit de vitrinekast, en luister. Jawel, het tikt weer. Heel zachtjes, maar het tikt. Ik hou het klokje tegen het oor van mijn vriendin. Ja, het tikt echt. Ik zet het klokje voorzichtig weer terug. Zou de binding met wat was, de binding die met de verhuizing van het oude naar het nieuwe huis leek verbroken, weer zijn hersteld? Het lijkt er wel op. Terwijl ik dit tik kijk ik: het loopt nog steeds. Op een lege batterij… Het loopt niet gelijk. Het loopt zijn eigen tijd. Ik laat dat zo.

In januari vorig jaar overleed Mevrouw PB aan de gevolgen van kanker. De ochtend voordat ze sterft -ik waak al de hele avond en halve nacht bij haar- roept Dochter PB me midden in de nacht rond kwart voor drie naar beneden. Zij wijst op het goudkleurige reiswekkertje dat van mijn moeder is geweest. Zij is vijf jaar eerder overleden, en het klokje staat sindsdien bij ons in de woonkamer. Het klokje loopt al vijf jaar niet meer. “Kijk nou eens”, zegt Dochter PB wanneer ik beneden kom, “Oma’s klokje loopt ineens”. “Dat kan niet”, zeg ik, “want de batterij is hartstikke leeg”. “Jawel, luister maar, het tikt”, zegt Dochter PB. Ik kijk, luister, en kan niet anders dan vaststellen dat het klokje inderdaad op onverklaarbare wijze weer loopt.
Vier uur later, rond zeven uur, geeft Mevrouw PB de ongelijke strijd op. In de dagen en weken na haar overlijden loop ik regelmatig naar het klokje en jawel: het blijft zachtjes tikkend doorlopen. Terwijl de batterij toch echt volkomen leeg is. Heb ik gecheckt met zo’n metertje. Regelmatig controleer ik sindsdien of het wekkertje nog tikt, en dat doet het. Het is sinds dat moment midden in de nacht blijven lopen. Nu dus al meer dan een jaar lang. Op een lege batterij…
Tot vanmiddag. Ik ben verhuisd, en haalde met mijn vriendin de vitrinekast waar het klokje op stond uit mijn oude huis naar haar woning aan de dijk. Daar wonen we sinds een week of wat samen. De kast staat daar nu in de woonkamer, met het klokje erin. Ik kijk rond half drie, wanneer ook alle andere spulletjes weer op hun plekje staan in de kast, of het klokje nog loopt. En dat doet het. Om zes uur vanmiddag kijk ik weer. Het klokje staat stil. Op kwart voor drie…
Je zou haast denken dat mijn moeder kort voor het overlijden van Mevrouw PB een jaar geleden via het klokje heeft willen aangeven dat ze daarboven klaarstond om Mevrouw PB op te vangen. En dat het daarna is blijven lopen om aan te geven dat alles goed gaat daar. Zoiets. En dat het klokje nu uit die -hoe zal ik het noemen- binding is gehaald door het te verplaatsen naar een andere plek, een andere woning.
Misschien is het wel een teken dat het eerste zware jaar na het overlijden van Mevrouw PB nu wel voorbij mag zijn, en dat ik weer wat meer vooruit mag kijken. Wat minder hoef te knokken om overeind te blijven. Wat meer mag loslaten. Zonder te vergeten. Alsof een tijdperk, dat vorig jaar met Mevrouw PB’s overlijden ruw werd onderbroken, nu pas echt plaats mag gaan maken voor een nieuw. Tegelijkertijd is er wel iets vertrouwds weggevallen. Het onverklaarbaar tikkende klokje was nog een soort van verbinding met wat was. En pas nu echt niet meer is. Zoiets…

Wie nu eens precies wil weten hoe de kredietcrisis kon ontstaan kijke naar deze uitstekende (engelstalige) uitleg, gemaakt door de Amerikaanse designer Jonathan Jarvis: http://vimeo.com/3261363.