Klokje loopt zijn eigen tijd…
Er zijn van die dingen die des mensens pet ver teboven gaan. Op 14 maart schreef ik hier over het klokje, dat niet meer loopt. En wat daar allemaal aan vooraf was gegaan. Welnu: sinds afgelopen zaterdag loopt het weer. Op dezelfde lege batterij. Afgelopen zaterdag zitten mijn vriendin en ik aan de ochtendkoffie. Mijn oog valt op het klokje, dat op kwart voor drie was blijven stilstaan. Het klokje staat op vijf voor vier…
Ik wijs mijn vriendin erop. Ze kijkt en ziet het ook. Niet begrijpend kijken we elkaar aan. Lichtelijk verbijsterd sta ik op en haal het klokje voorzichtig uit de vitrinekast, en luister. Jawel, het tikt weer. Heel zachtjes, maar het tikt. Ik hou het klokje tegen het oor van mijn vriendin. Ja, het tikt echt. Ik zet het klokje voorzichtig weer terug. Zou de binding met wat was, de binding die met de verhuizing van het oude naar het nieuwe huis leek verbroken, weer zijn hersteld? Het lijkt er wel op. Terwijl ik dit tik kijk ik: het loopt nog steeds. Op een lege batterij… Het loopt niet gelijk. Het loopt zijn eigen tijd. Ik laat dat zo.
