Ik heb het eigenlijk wel gehad met internet. Wat ooit begon als een boeiend, spannend en veelbelovend communicatiemiddel, een manier om afstanden snel te overbruggen en om ceatieve dingen mee te doen, verwordt steeds meer tot een poel van intolerantie, haat, laster, criminaliteit en ergernis. Internet is een digitale vrijplaats geworden, waar menig idioot ongeremd zijn ding doet. Waar doodsbedreigingen en scheldpartijen aan de orde van de seconde zijn. Waar moraal, respect en waarheidsgetrouwheid inmiddels ver zijn te zoeken. Een second life, waar alle remmen los kunnen, en waar men zich veilig waant tegen repercussie en het afleggen van verantwoording. Een digitale bende.
Waar weblogs en zichzelf ongebonden media noemde amateurs, onprofessionelen, radicalen en overige “kleuterklassen” menen het recht volledig in eigen hand te kunnen nemen. Waar conclusies, insinuaties, kwalificaties en beschuldiging zonder enige rem hand in hand gaan in weblogposts, ook al klopt er inhoudelijk veelal geen ene reet van. Erop reageren heeft geen ekele zin: men is toch dermate van eigen gelijk overtuigd, dat elk weerwoord nutteloze moeite is. Waar men sinds kort ook anomiem de ander volledig de huid kan volschelden, zonder zelfs te weten wie er aan de andere kant van de chat zit: http://omegle.com/.
En dit alles moet allemaal maar gewoon kunnen, want het is internet en de moderne tijd. Web 2.0, of zelfs 3.0 alweer. Socializing-tijdperk heet dat nu. Brrr… Kritiek en verstandige standpunten worden zonder pardon afgestraft met scheldpartijen en bedreigingen, waar dommigheid, onprofessionaliteit en totaal ontbreken van enig sociaal besef de boventoon voeren. Terwijl zelfreflectie de digitale schreeuwers bepaald niet zou misstaan.
Helaas. Men verklaart zich tot anonieme inernetgod, spuugt ongeremd gal in het rond, en gaat dan met een voldaan gevoel achterover zitten kijken in hoeverre er schade ontstaat. Hoe meer schade, des te meer vreugd. Wat een treurig, nee, beschamend gedoe.
Internet begint in toenemende mate te lijken op tot wat de 27Mc amateur radioband eind jaren’70, begin jaren’80 was verworden. Een onophoudelijke partij ruis en kraak, waarin de ene scheldpartij de andere probeerde te overschreeuwen. En waar de manier, waarop men elkaar benaderde en behandelde, steeds harder en grover werd. Toen me dat te gortig werd heb ik de antenne van het dak gesloopt, en het bakkie als een relikwie van voorbije leuke tijden in een vitrine gezet. Daar staat het zendertje nog steeds, inmiddels dik onder het stof.
Wanneer ik de balans van zeven jaar publiceren op internet opmaak kan ik helaas maar één conclusie trekken: internet is niet zo leuk meer als het aanvankelijk was. Internet is overwegend een irritante anarchistische bende geworden, waar haatzaaiers en reclamemakers in toenemende mate de boel verzieken. Het wordt hoog tijd dat al deze lieden zich eens ernstig afvragen waar ze mee bezig zijn. Ook voor deze misbruikers zou een bekering tot het digitaal minimalisme geen verkeerde stap zijn.
Gelukkig gebeuren er ook mooie en interessante dingen op het internet, anders had uw PB allang de spreekwoordelijke pijp aan Maarten gegeven. Hoop doet leven. Misschien leert web 3.0 de mens, dat digitale ledigheid tot niets leidt, en wordt web 4.0 weer leuk. Ledigheid verveelt snel…
