"Ik kan niks meer…"
Droom. Mijn iPhone rinkelt. MevrouwPB aan de lijn. Ze klinkt wat bozig. “Hé, hoe kan dat nou, ik kan niks meer. Geen geld pinnen, ben mijn ID-kaart kwijt… daar baal ik van!” Haar intonatie is precies zoals-ie altijd was. Ik zeg: “Da’s nogal logisch want je bent er niet meer. Ja, voor mij wel, maar formeel gezien niet meer. Dus kun je ook niet meer pinnen. En je ID-kaart zit veilig en wel in mijn boekje”. Het is even stil. Dan zegt ze:” O ja, natuurlijk, da’s nogal logisch. Nou, OK dan. Doei!” De verbinding is weer verbroken.
Ik word wakker, heb de droom meteen haarscherp voor ogen net als vorige week, en moet glimlachen. Ze zeggen wel eens dat een overledene eerst pakweg een jaar nodig heeft om daarboven -wat dat dan ook wezen moge- in evenwicht te komen, om daarna actief contact te gaan zoeken met de dierbaren hier beneden. MevrouwPB is nu alweer meer dan een jaar geleden overleden. Het lijkt -met die haarscherpe dromen van de afgelopen dagen- alsof het inderdaad zo gebeurt…
