PBDoetMee

Het lijkt de laatste dagen (of beter gezegd nachten) wel alsof er een kleine familie-invasie aan de gang is. Eerst die twee glasheldere dromen over MevrouwPB. En vannacht eentje over OmaPB, de moeder van mijn vader (over wie ik ook al zo’n droom had, een flinke tijd geleden alweer). OmaPB komt plotsklaps de woonkamer binnen. “Dag jungske”. Ik krijg een dikke zoen, zoals ze dat vroeger ook altijd deed. Vroeger… OmaPB is al meer dan 25 jaar geleden overleden.

“Dag oma, hoe is het ermee?”, zeg ik. “Goed heur”, zegt ze in plat Apeldoorns. Daar heeft ze haar hele leven gewoond. “Ie hebt toch mien papier’n? Ik zoek mien testament en zo”, zegt ze. “Ja hoor, die heb ik”, is mijn antwoord. Ik pak een stapel plastic mapjes en haal het mapje met de gevraagde papieren tevoorschijn. OmaPB pakt het aan. “Dank je jungske, die heb ik neudig. En nu moet ik weer goan”. Ze kijkt me even indringend aan met dat lieve, open gezicht dat ik me nog zo goed kan herinneren. Dan geeft ze me nog een dikke pakker en is net zo snel weer verdwenen als ze kwam…