Hysterische en hypocriete hectiek
De afgelopen week stond de wereld zo ongeveer op z’n kop omdat ene Michael Jackson was overleden. De beste biografie, die ik over hem las, stond op een Amerikaanse website en luidde: “De man had gevoel voor ritme”. Punt.
Zoals gebruikelijk bij dit soort gebeurtenissen ontplofte de Amerikaanse mediawereld weer totaal. Dagenlang werden we bestookt met MJ-stuff. Ik heb het allemaal maar gelaten, want was nooit zo’n MJ-fan. Ik vond het -zeker de laatste jaren- maar een raar pathetisch mannetje, die duidelijk de weg was kwijtgeraakt. Maar goed: iedereen moet voor zichzelf weten of-ie een potje gaat staan grienen bij het overlijden van een popster. Of met het bord op schoot naar een zwaar overdadig opgezette uitvaartdienst gaat zitten kijken. Ik heb even gekeken opdat ik me een beeld kon vormen, en had het na een paar minuten wel weer gezien.
De Amerikaanse tv-host Bill O’Reilly, nooit te beroerd om heilige huisjes omver te schoppen, zette de Amerikanen nog eens stevig de pin op de neus door de hysterische en hypocriete hectiek rondom MJ’s dood eventjes haarfijn te ontrafelen en nader te duiden. Toen MJ voor de rechter moest verschijnen i.v.m. mogelijke ongeoorloofd gelazer met kinderen op zijn speeltuinranche Neverland werd de letterlijk gebleekte popster door de media tot op het bot afgebrand, verguisd, weggeblazen, vermorzeld. En zie: nu MJ dood is bombarderen diezelfde media hem tot De Absolute Held der (Muzikale) Mensheid (of kwalificaties van soortgelijke strekking). En daar werd Bill O’Reilly behoorlijk pissig van. Komt ie…
