Vandaag hebben we -min of meer noodgedwongen- afscheid genomen van een trouwe vriendin, met wie we bijna op de kop af vier jaar een innige relatie hadden. Sinds september 2005, toen we haar in Friesland ophaalden. Zie reisverslag van toen met ondeugend kiekje. Sindsdien is er veel gebeurd. Intensief gebruikt, eerst door MevrouwPB, later door ZoonPB. Sinds het overlijden van MevrouwPB stond ze eigenlijk zo’n beetje stil. Af en toe een ritje door de regio, dat was het dan ook wel.

Stilstand betekent achteruitgang. Ze werd wat sleets, verloor vocht, en haar voetzoelen waren ook niet meer zo best in orde. Ze meurde ook behoorlijk, vooral bij de vroege ochtendstart. Een verstokte sigarenroker is er niks bij. De krakkelee-vorming nam ruime vormen aan. De afvoer zat ook al niet al te stevig meer aan het karkas.

Van binnen zat ze nog wel goed in elkaar: alle originaliteit zat er nog steeds ongeschonden in en ze glimde nog steeds van trots. En rijden deed ze uiteindelijk nog steeds als de beste. Vol spirit. Maar toch… er zat zoveel herstel- en operatiewerk aan te komen dat we hebben besloten een einde te maken aan onze relatie.

Het gaat ons wel een beetje aan het hart, vooral omdat het MevrouwPB’s auto was. Met de ogen dicht zie ik haar nog steeds verlekkerd achter het stuur door het dorp scheuren. Want autorijden, dat kon MevrouwPB wel. Menig patsertje in would-be dure auto’s had het nakijken. En van beetje opschieten hield mevrouwPB ook wel, waardoor de trouwe vriendin zich kiplekker voelde.

Maar het houdt een keer op. En daarom is ze nu veilig opgeborgen achter een hek, is ze uitgeschreven, en gaat ze binnenkort ongetwijfeld een tweede leven beginnen. In Polen wellicht… Dag trouwe vriendin, het ga je nog jaren voorwaarts.