Ochtendronde
07:40 uur. Ochtendronde met drie honden en een iPhone. Je denkt al wandelend wat na. Over wat je allemaal gebeurd is de laatste drie jaar. Hoe je geworsteld en gevochten hebt en met vallen en opstaan weer boven bent gekomen. De emotionele aanval als verdediging. Hoe je getroost hebt, en hoe je zelf bent getroost. Mooi met elkaar in balans. Vaste lezertjes en intimi weten wel wat hier wordt bedoeld. Over MevrouwPB, die nu alweer anderhalf jaar geleden de strijd tegen kanker verloor. Over de mooie nieuwe dingen die daarna gebeurden met VriendinPB, die een goeie vriendin van MevrouwPB was. Hoe blij ik ben dat zij met mij wil delen. Verdriet en nieuw geluk trekken parallel op. Mooi en verwarring, een vreemd stuk emomuziek in vibrerende stereo. Over DochterPB en ZoonPB, op wie ik beretrots ben omdat ze na het verlies van hun moeder zo goed hun leven weer hebben opgepakt en VriendinPB in hun hart hebben gesloten.
Over die lastige ziekte, die je sociale leven sinds een tijdje op z’n kop zet en je tot langzamer tempo dwingt. Maf eigenlijk hoe zo’n piepklein evenwichtsknopje in je oor, eenmaal ontregeld, je hele lichaam, je hele doen en laten beïnvloedt. Dat maakt dat je niet volop je werk kunt doen, terwijl je daar juist zo’n plezier in hebt. Terwijl je geest juist veel sneller wil. Terwijl je hele instelling er eentje is van tempo maken en lekker aanpakken. Wanneer geest en lichaam met elkaar in botsing komen heb je opnieuw een worsteling te pakken. Weer een colletje van een hoge categorie. Krijgen we ook wel weer klein. Aanvallen.
Dan kijk je om je heen en ziet prachtig licht, diffuus door de flarden. Klik, klik, klik. Proberen te vangen in een iPhonekiek. Verdrietige hoekjes in je geest waaien weer open door de mooie aanblik van de vage ochtendmist. De honden voelen aan wat er is. Ze blijven dicht bij me en zoeken neuscontact. Ik klop ze alle drie op de kop. Dank je wel jongens, jullie zijn supermaatjes. Vooruit kijken. Naar het volgende colletje categorie drie. Morgen zouden MevrouwPB en uw PB 33 jaar zijn getrouwd.






Wat een mooi stukje pap…ben er stil van en weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen…Alleen dat ik van jou en mama hou
Dikke kus, doggie
Dat heb je weer mooi geschreven,eg wel!Dikke knufffffffffff,Koot
Geniet van het goede zonder het verdriet te vergeten. Sterk!
Respect