PBDoetMee

Vorige week namen we al afscheid van een trouwe vriendin. Gisteren hadden we alweer een afscheid te verwerken. Onze trouwe Volvo 940 Nordic Estate (in Duitsland liefkozend Das Boot genoemd) hebben we ingeruild voor een nieuwere. “De Zwarte”, zoals we het bakbeest van VriendinPB noemden, was maar een jaar bij ons maar heeft in dat jaar wel ons hart gestolen. Omdat-ie zo betrouwbaar was, en gedegen. En lekker nostalgisch ouderwets: bouwjaar 1994, dus bijna alles nog mechanisch en met het handje, met diepgaande werk- en kreungeluiden. Behalve een pietluttig temperatuurmetertje van de allereerste LCD-soort. Prachtig.

Dat jaar bij ons heeft  De Zwarte trouwens wel geweten. Keihard werken was het voor ‘m. Twee verhuizingen hebben we bijna geheel met De Zwarte gedaan. Alleen voor die zaken, die echt niet in de De Zwarte konden worden geperst, hadden we eenmaal een aanhangwagen nodig. Alles ging erin: tot een complete kabinetkast aan toe. Wat een heerlijke auto’s zijn dat. Werkpaarden.

Maar ook voor De Zwarte geldt dat het een keer tijd wordt om in te ruilen, want anders belanden we in een oplopende kostentrein. Vandaar dat we De Zwarte gisteren hebben weggebracht en ingeruild voor een ruim tien jaar jongere broer. Veel moderner, dus minder nostalgische geluiden, en met veel meer knopjes, lampjes en computergebeuren. En: met elektrisch verstelbare stoelen inclusief geheugen voor drie standen. Wie het nogal ruime lengteverschil tussen uw PB en vriendinPB kent begrijpt, dat dit bepaald geen overbodige luxe is.

Dag Zwarte, je was een trouwe en betrouwbare bondgenoot in ons roerige afgelopen jaar.