Halloween-wandeling
Hoewel geen gelovig mens heb ik gisteren in alle stilte MevrouwPB herdacht. Het was immers Halloween. Het was geen echte herdenking eigenlijk. Gewoon een boswandeling met VriendinPB en de drie honden op een plek, die we feitelijk niet als wandeldoel hadden gekozen. We wilden naar een andere plek, bij Didam in de buurt, maar waren onderweg zo druk aan het kletsen dat we de afslag voorbij reden. En toen maar besloten naar de bossen bij Beek in Montferland te gaan. Waar PB en MevrouwPB heel veel met de hond hebben gewandeld, en veel hebben gepraat toen we wisten dat het met haar ziekte de verkeerde kant op zou gaan.
De keuze voor dat bos werd eigenlijk niet bewust gemaakt maar ging als vanzelf. Nu, achteraf erover nadenkend op deze maandagochtend, lijkt het er sterk op dat MevrouwPB de keuze stuurde en ons naar die bewuste plek heeft geleid. Zou heel goed kunnen, want in de afgelopen twee jaar zijn er veel dingen gebeurd die achteraf onmiskenbaar door MevrouwPB moeten zijn geregisseerd. Zo was het ook zeker geen toeval dat beide KinderenPB gisteravond bij ons waren om een hapje mee te eten, en ik DochterPB een steunende en troostende knuffelaai over de bol kon geven omdat zij het verlies van haar moeder nog steeds heftig beleeft. En ZoonPB weer even stevig kon vastpakken, omdat ook hij zijn moeder nog steeds enorm mist.
Anyway. De terugkeer op die bewuste plek na twee jaar (dat was de laatste keer dat ik daar was met MevrouwPB) bracht de emoties weer volop naar boven. Ik zag ons weer wandelen over de mooie paden, al pratend en denkend over de periode die zou komen. Het waren intensieve wandelingen, twee jaar geleden. Het werd gisteren ook een indrukwekkende wandeling, met VriendinPB, die ik gelukkig niets hoef uit te leggen. Ze weet, voelt, pakt mijn hand en knijpt er af en toe in. Dat voelt meer dan goed.
Nooit gedacht dat Halloween nog eens deze betekenis voor mij zou hebben…
Toevoeging: Halloween in Polen gaat er heel wat uitbundiger aan toe. Lees maar het relaas van BesteVriendPB, die daar nieuw geluk vond.
Wat fijn dat je zo’n emotie kunt delen.
En het was zeker ook geen toeval dat mijn lieve paps er ook weer voor mij was om even een knuffel te geven. Die kleine knuffeltjes van mijn eigen paps zijn de fijnste knuffels die er bestaan. Fijner kan niet. Mooi stukkie Pips. Kus Doggie.
Dat wier weer en mooi stukje jong!
Ter lucht,ter land,ter zee
ze mag altijd met ons mee
Op het strand of in het bos,
nooit laat ik jouw hand meer los
Kuzzzzzzzzzzzz!
Mooi PeeBee, al weet ik nu even niet wat ik moet schrijven. En dat hoeft ook niet. Kus voor jou en vriendin!!! (OK en mevrouwPB van daarboven…..
)
Het bos en ook de bomen
De wandeling erdoor
de droefenis, het leed, de dromen
kijken mee en gaan ervoor
Het bos, de bladeren die schijnen
de dood is de natuur
en toch zo kleurig in het kleine
straalt daar het levensvuur