PBDoetMee

We sluiten deze wel erg druilerige dag af met een gebbetje. Op Twitter heeft uw PB hedenavond de WorldWide Twitter FireWorks gestart. Zomaar, omdat het kan. Bedoeling: zo veel mogelijk twitteraars zo gek krijgen een tweet te plaatsen met de hashtag #worldwidetwitterfireworks erin. Geen idee of het wordt opgepikt. Zou wel leuk zijn. Wordt vervolgd (hopelijk). Hier…

Sinds het grijze begin van de email stuur ik elk jaar al onze vrienden en bekenden een digitale kerst- en nieuwjaarswens. In de oertijd van bulletin board systems, ARPA-net en het ontluikende internet waren dat simpele tekstmailtjes met zo’n tekst-kerstboompje erin. Sinds 1998 zijn het wensen met een PhotoShopje uit ons leven erbij. Zo ook dit jaar. Een waslijst mailadressen. Met eentje ertussen die ik eind 2007 voor het laatst een kaartje had gestuurd. Hoorde ik niets op terug. Ook eind vorig jaar niet. Dit jaar dacht ik: kom, ik probeer het nog één keer, misschien dat ze nu wel reageert.

De reactie kwam. Van haar man Michael. Gudrun blijkt in de zomer van 2007 zelfmoord te hebben gepleegd. Een schokkende gebeurtenis, die totaal aan mij voorbij is gegaan. En deze week dus als een bommetje mijn mailbus binnenviel. Gudrun, haar man en dochtertje (17 inmiddels) kenden wij van een camping in Zuid-Duitsland begin jaren ’90, en sindsdien hadden we mailcontact gehouden. Niet heel erg veel, maar wel zo af en toe vertelden we elkaar over waar we mee bezig waren. Ik met mijn muziek, en zij met haar schilderkunst. Ze vond mijn muziek mooi, en ik genoot van haar superbe schilderkunst. Een van haar schilderijen sierde een tijdje het logo van dit weblog.

De kleine mailstroom hield midden 2007 op. Omdat ze -zo dacht ik- waarschijnlijk te druk was met haar schilderijen en tentoonstellingen. En ook ik schreef niet meer omdat ik de handjes vol had aan de ziekte van MevrouwPB. Sinds deze week weet ik dus waarom ik geen mails meer kreeg…

Moeilijk te begrijpen, zoiets. Gudrun herinner ik me als een vrolijk en intelligent wezen, dat prachtig kon schilderen. Haar werk is nog steeds online te zien: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Je vraagt je af wat er dan in vredesnaam tussen die jaren ’90 en de zomer van 2007 is gebeurd waardoor iemand zichzelf het leven beneemt. Er gaapt een groot gat tussen het beeld van een levendige, vrolijke, zelfbewuste, artistieke vrouw in de jaren ’90, en het bericht van haar zelfdoding in 2007. Onwezenlijk. Ongrijpbaar. Niet te bevatten.

Omdat het kennisgat waarschijnlijk nooit zal worden gedicht (het contact beperkte zich tussen Gudrun en mij, met Michael had ik geen contact tot deze week) zal ik me Gudrun blijven herinneren als die levenslustige, vrolijke kunstenares uit de jaren ’90. Met een groot en ongrijpbaar verschil: ze schildert niet meer.

Op 30 juli fulmiroeptoeterde PB hier al over dat krankinnige plan rekeningrijden van de Limbabwaanse minister voor files, uitlaatgassen, slechte wegdekreparatieplanning en verkeersbelemmerende maatregelen. Eurlings gaat sindsdien onverdroten door met zijn gedram over dit onderwerp. Het score-belustigste jongetje van de Klas Balkenende moet en zal zijn zin krijgen. Ook al protesteert het halve mobiele land zich een driedubbele file: Camilleke is en blijft doof voor het Algemeen Beschaafd Nederlands waarin de protesten veelal gesteld zijn. Hij blijft met roomzachte G verkondigen dat het een onmeundig goei plan is. Enigeweg: inmiddels is het eertste protestliedje geboren, zo leerden wij vandaag via de comments van voornoemde post uit juli. Ene Mark de Koninck uit Nijmegen, naar eigen zeggen zingend journalist (ojeee….) en hebbert van de webzijde www.liedjeskrant.nl vol gezongen protestmateriaal tegen zo’n beetje alles wat los en vast zit in de samenleving, hef dur un liedje op gemoak. Muzikaal danwel q.c. tevens compositorisch (kunt u me nog volgen?) misschien niet het meest hoogstaande produkt dat we hier ter redactie onder de oren geschoven kregen, maar wel met een leuke boodschap in de tekst. Hierrr.

Inmiddels bijna traditiegetrouw rond deze tijd: het Grote PBDoetMee KerstCam Overzicht. Hierrr. En: ik denk nog vaak aan dit voorvalletje uit 2005. Vier jaar geleden alweer, toen de wereld van PB er nog geheel anders uitzag. Intimi weten wel wat hiermee wordt bedoeld. En deze trouwens ook, in december 1998, in Milaan. In mijn geheugen gegrift om er nooit meer uit te verdwijnen. Prachtig was het. Pb wenst alle trouwe lezertjes en andere ongeregeld passantengespuis hele fijne kerstdagen.

[Edit] De harpiste uit het Milaan-stukje heette Luisa Prandina. Via de plaatjeszoekert van Google vond ik haar vanavond terug. Inderdaad: dit is de harpiste die me zo lieflijk bedankte voor mijn “Thank you”. Toch wel indrukwekkend hoe internet een gezicht van 11 jaar geleden weer voor je tevoorschijn tovert. O, kijk, ze heeft een eigen webzijde.[/Edit]

Hier ter redactie van PBDoetMee hebben we het in het algemeen niet veel op met reklame. De meeste commercials zijn ronduit bagger, vaak te truttig voor woorden, en gaan ervan uit dat de kijkert een hersenloos stuk consument is die wel even met een flutboodschap te beïnvloeden is. Dat dit laatste doorgaans inderdaad een feit is wordt door de Paarse BroekenBende in dit land eindeloos uitgemolken. Zij blaten (na diepgaand consumentenonderzoek mwoehahahaha) dat iets een hype is, alsmede ook  übercommercieel, en het koopvolk stinkt er steeds weer met open ogen in en trekt de pinpas andermaal massaal door de gleuf. Kassa. Op naar de volgende hype.

Maar soms komt er eentje voorbij die het bekijken wel de moeite waard is. Omdat er een stevig verhaal in wordt verteld, en en passant het betrokken product wel wordt aanbevolen maar niet door de strot geduwd. Kijk, dat zijn de betere. “The Man Who Walked Around The World” van het whiskeymerk Johnnie Walker is er zo eentje. Hier aangeboden vanwege A) PB’s en Pennetjes voorliefde voor goeie whiskey en B) de doeldelzak aan het begin (PB is daar dol op moet u weten). Komt ie:

Zo leuk zou eigenlijk elke ochtendspits op de NS-stations moeten beginnen. Een T-Mobile commercial, opgenomen op een Londens station:

Zijn ze daar bij de TROS nou helemaal besodemieterd? Uitgerekend een van de beste satirische programma’s, Dit was het Nieuws, wordt uit de programmering geflikkerd. Na dertien jaar en 184 afleveringen trekt de TROS de stekker eruit. Argument: de TROS denkt zendtijd te moeten inleveren door de komst van o.a. PowNed en Wakker Nederland. O ja, en dan gooi je als reactie een van je beste programma’s maar in de prullenbak? Hallo daar, uilskuikens bij de TROS: gemiddeld 1,3 miljoen kijkers! De idioot bij de TROS, die dit heeft bedacht, betitelen we hier ter redactie ronduit als Total Fail. Eens kijken hoe snel het topteam Harm Edens, Raoul Heertje en Jan Jaap van der Wal door een andere omroep of commzender wordt uitgenodigd dit topprogramma onder hun vleugels voort te zetten.

TV is zooo 1999. Met deze -op zich niet zo incorrecte- stelling in het achterhoofd schuimt journalist Herbert Blankesteijn het Internot af, op zoek naar interessant video- en tv-materiaal. Elke dag heeft-ie wel wat, en publiceert dat dan weer op zijn weblog VideoVolt. Wie een beetje de weg weet in download- en webzijdeland kan voor maanden aan interessante video binnenhalen. Je zoekt je wel een ongeluk, en dan zijn webzijden zoals die van Blankesteijn een uitkomst. Vandaar dat we er hier vandaag ekstra aandacht aan besteden, en VideoVolt zelfs bombarderen tot een ereplekje in de lijst NixMisMee ter linker zijde. En daar kom je niet zomaarin, kan ik ulieden verklappen. Onze redactie-bitfreak Admin moet daar nog even aan sleutelen, maar dat komt allemaal in orde. [update Admin] Geregeld, factuur volgt [/update Admin]. Aan vermelding in NixMisMee gaan overigens heftige discussies ter redactie vooraf. Kom je niet zomaar in met je webstekje. Moet het wel wat betekenen en een beetje aardig nivo hebben. En dat heeft VideoVolt wel -denken wij- voor de ware video-liefhebbert. Beetje breedbandverbinding is  trouwens wel vereist, anders gaat het wachten aardig irriteren en daalt de positieve beleving al snel onder het vriespunt. O ja, Blankesteijn Twittert ook. Hier.

Een vrolijke uitsmijter van deze woensdag:

De OV-Chipkaart groeit gestaag maar zeker uit tot het Nationale Lachertje. We noemen een paar zaken. Knalroze palen, die welhaast onvindbaar staan opgesteld, en de helft van de tijd hun werk niet doen. Tarieven die de pan uitvliegen en het reizen met het openbaar vervoer in sommige gevallen met tientallen procenten duurder maken. En nu was dat reizen per OV al niet bepaald goedkoop. Totale onduidelijkheid over wanneer het opstaptarief (dit is op zich al een lachertje) nu wel of niet van kracht is. En ga zo maar even door. De verantwoordelijke in Den Haag, inmiddels veelal aangeduid als Tineke Faalinga, blijft stoïcijns verklaren dat de invoering van de chipkaart een groot succes is. De OV-reiziger denkt daar inmiddels geheel anders over. Webwereld heeft vandaag een prima artikel van de hand van Brenno de Winter, waarin de 25 faalpunten van het OV-chipsysteem haarfijn op een rijtje worden gezet en uit de doeken gedaan. Beslist even lezen, is de moeite waard en kan ulieden een hoop geld besparen. Hier. Conclusie: er klopt geen hout van dat hele systeem. Mijn conclusie daarbij: autorijden is inmiddels in veel gevallen een stuk goedkoper…

Deze kwam afgelopen Sinterklaasavond op mijn pad. Iemand had ernaar gelinkt, ik klikte erop, en wham! Schot in de roos. Zo mooi. Op 0:44. Ik had ‘m al eens eerder gezien.

Toen vond ik ‘m al prachtig. Maar de impact van deze keer was vele malen dieper. Dat-ie nu uitgerekend op Sinterklaasavond weer mijn pad moest kruisen… Gelukkig kon ik het delen met  ViendinPB. Het was mooi, dat delen. Een klein en volkomen onverwacht Sinterklaaskadootje van MevrouwPB, die komende januari alweer twee jaar geleden haar strijd tegen kanker verloor. Ze was weer heel even bij me…

Raoul Heertje gaat heerlijk uit zijn dak over de totale nitwitvertrutting in Nederland (vanaf 02:18). I couldn’t agree more…

Stelling voor de Sinterklaasavond, opgetekend uit de mond van VriendinPB: “Je bent niet goed snik wanneer je met dit druilerige pestweer iemand gaat spelen die niet bestaat”.

Het blijft een goeie…

Mooi. Getik overbodig.

Met deze post doe ik PB beslist een groot plezier. Kikkert-ie weer een beetje van op. Nog niet zo lang geleden -op 9 oktober- werd in Amsterdam een nieuw en uniek muziekcentrum geopend: muzyQ. Een plek waar muzikanten uit alle creatieve en culturele hoeken en gaten terecht kunnen. Een -wat PB betreft- droomwerkplekgebouw. En wat PB beslist zeer zal aanspreken: alle automatisering bij musiQ is uitgevoerd met Apple computers. Niet alleen in de audio-sectie, maar door de hele organisatie. Maar dat niet alleen: het gebouw straalt een creatieve sfeer uit waar je vanzelf vrolijk van wordt. Zeer modern van opzet, maar toch uiterst sfeervol. Je krijgt er vanzelf  inspiratie om mooie audiodingen te maken. Kijk maar eens op hun webzijde. En hier staat een interview met initiatiefnemer Robin Lemmers (engelstaalwaarschuwing). [Reklamespotje] De Apple-inrichting werd voor een belangrijk deel gedaan door het bedrijf Music-It van een Mac-maatje van PB, Rob Mekken. Mocht ulieden ooit van plan zijn om iets kleins of groots in de audio op te zetten, of iets anders waarbij Macs nodig zijn, haal die Mekken er dan even bij. Komt het allemaal in orde [/Reklamespotje].

Nou, moet ik het (lijdzame approach) maar weer even overnemen hier, uw weltoegenegen Pennetje. Oftewel (positive approach): Pennetje is terug! De baas van dit spul, PBDoetMee zelve, ligt enigszins gemanqueerd in de lappenmand vanwege een reeds in april geuit vermoeden. Dat vermoeden werd eerder deze week bevestigd na een tweetal martelgangen langs diverse onderzoeken (witte stipjes volgen op een reuzenbeeldscherm, ronddraaien in martelstoel in het donker, letterlijk neergesmeten worden op een behandeltafel, koud en warm water in het oor gejast waardoor de draaierigheid alleen maar toeneemt in plaats van gesust wordt, alsmede opgesloten worden in een aftastbuisapparaat namens MRI-scan. Dat soort gedoe). Plus gesprekken met twee zeer terzake deskundigen. Waarbij overigens werd medegedeeld, zo meldt PB trots, dat zijn innerlijk hoofd er “maagdelijk”  uitziet. Geen afwijkingen, geen enge vlekjes, geen aderverkalking, geen Korsakov of soortgelijke enge zaken, helegaar nix.

Nou ja: behalve dan dat het linker evenwichtsorgaan des PB’s er min of meer de brui aan heeft gegeven. Dat kan wel weer rechtgezet worden met enge dingen zoals medicatie en spitse spuiten, en mogelijk zelfs operatief ingrijpen. Dus het komt uiteindelijk wel weer in orde met PB. Behalve dan dat zijn gehoor sterk is verminderd aan de dissiderende zijde, waardoor hij enigszins Oost-Indisch doof is geworden. Geworden? Hmmm…

Lastig is het wel: de afgelopen dagen lag onze gewaardeerde redactiegenoot overwegend in puin op de redactiebank, niet in staat tot zinnige dingen. Wat hier dan wel onder zijn naam verscheen was reservemateriaal, in scheduled publication zoals dat zo mooi heet. PB zelve blijkt vooralsnog even niet in staat om op het knopje “Publish” te klikken. Omdat pjoeterbeeldschermen een kwade dronk invloed hebben op het anti-wiebeldinges, dat zich dus toch al in deplorabele staat bevindt. Enigeweg: uw Pennetje (wie kent mij niet van het onvolprezen maar desondanks ter ziele gegane weblog MediaHypes) neemt hier vooralsnog even de waarnemingen honeur. Tot de PB weer geredigitaliseerd is. Het is me ronduit een waar genoegen om terug te keren in de redactionele schoot van PBDoetMee Publicaties Ltd. (waar Limited slaat op de overwegend toch wel krappe geestesruimte, vanwaaruit dit weblog wordt geproduceerd. Zoiets.).

Al fladderend door weblogland en YouTube kom je soms van die pareltjes tegen die blijven hangen. Waar je weer een beetje vrolijker van wordt. Zo van: ja, het kan nog steeds, origineel lekker bezig zijn. Een  nieuw creatief lichtpunt zetten in deze samenleving, die -zo lijkt het soms wel- alleen nog maar van rottigheid, ellende en depressie aan elkaar hangt. Wende is er zo eentje. Om eerlijk te zijn had ik nog niet eerder van gehoord. Dat ligt volkomen aan mij, want ze timmert al een poosje flink aan de weg weet ik nu. Nu ken ik haar dus wel, en ze blijft beslist in mijn kop hangen. Kijk maar:

Wende heeft ook een webzijde. Hier.

Weer zo’n handig Tweetfoefje: TweetBackup. Maakt dagelijks een backup van je getweet. Die backup kun je vervolgens naar je eigen pjoeter halen in Text-, XML- en HTML-formaat. Kun je nog eens teruglezen wat je allemaal voor zinnigheden en nonzinnigheden de Twitter-sphere in hebt gekieperd. Tot mijn niet geringe schrik blijk ik, sinds ik in mei dit jaar begon te Twitteren, inmiddels 1730 tweets te hebben geproduceerd. En dan ben ik nog niet eens zo’n twitteraar die er vele tweets per dag uitsmijt. Eentje meestal, soms een paar meer. Dat zijn er toch een paar meer dan ik had ingeschat. Enigeweg: hier kun je een account nemen. Gratis.