Ze schildert niet meer
Sinds het grijze begin van de email stuur ik elk jaar al onze vrienden en bekenden een digitale kerst- en nieuwjaarswens. In de oertijd van bulletin board systems, ARPA-net en het ontluikende internet waren dat simpele tekstmailtjes met zo’n tekst-kerstboompje erin. Sinds 1998 zijn het wensen met een PhotoShopje uit ons leven erbij. Zo ook dit jaar. Een waslijst mailadressen. Met eentje ertussen die ik eind 2007 voor het laatst een kaartje had gestuurd. Hoorde ik niets op terug. Ook eind vorig jaar niet. Dit jaar dacht ik: kom, ik probeer het nog één keer, misschien dat ze nu wel reageert.
De reactie kwam. Van haar man Michael. Gudrun blijkt in de zomer van 2007 zelfmoord te hebben gepleegd. Een schokkende gebeurtenis, die totaal aan mij voorbij is gegaan. En deze week dus als een bommetje mijn mailbus binnenviel. Gudrun, haar man en dochtertje (17 inmiddels) kenden wij van een camping in Zuid-Duitsland begin jaren ’90, en sindsdien hadden we mailcontact gehouden. Niet heel erg veel, maar wel zo af en toe vertelden we elkaar over waar we mee bezig waren. Ik met mijn muziek, en zij met haar schilderkunst. Ze vond mijn muziek mooi, en ik genoot van haar superbe schilderkunst. Een van haar schilderijen sierde een tijdje het logo van dit weblog.
De kleine mailstroom hield midden 2007 op. Omdat ze -zo dacht ik- waarschijnlijk te druk was met haar schilderijen en tentoonstellingen. En ook ik schreef niet meer omdat ik de handjes vol had aan de ziekte van MevrouwPB. Sinds deze week weet ik dus waarom ik geen mails meer kreeg…
Moeilijk te begrijpen, zoiets. Gudrun herinner ik me als een vrolijk en intelligent wezen, dat prachtig kon schilderen. Haar werk is nog steeds online te zien: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Je vraagt je af wat er dan in vredesnaam tussen die jaren ’90 en de zomer van 2007 is gebeurd waardoor iemand zichzelf het leven beneemt. Er gaapt een groot gat tussen het beeld van een levendige, vrolijke, zelfbewuste, artistieke vrouw in de jaren ’90, en het bericht van haar zelfdoding in 2007. Onwezenlijk. Ongrijpbaar. Niet te bevatten.
Omdat het kennisgat waarschijnlijk nooit zal worden gedicht (het contact beperkte zich tussen Gudrun en mij, met Michael had ik geen contact tot deze week) zal ik me Gudrun blijven herinneren als die levenslustige, vrolijke kunstenares uit de jaren ’90. Met een groot en ongrijpbaar verschil: ze schildert niet meer.
