PBDoetMee

Buiten doet de wind haar uiterste best een najaarsstorm te imiteren. Binnen woedt de digitale storm onverdroten voort. Hoezo deze tekst? Omdat ik weer eens wat nieuws aan het uitproberen ben. MacJournal. Alom gelouterd met een boel sterren en muizen door de -vooral- Amerikaanse Mac-media (MacUser, MacWorld and the like). Hier in ons kouwe kikkerlandje is MacJournal een niet zo heel bekend digitaal hulpmiddel. En da’s verbazingwekkend: MacJournal kan je op vele manieren helpen de digitale chaos in je Mac te beteugelen. En is ook nog eens een handig hulpmiddeltje om de in MacJournal opgeslagen informatie selectief naar je weblog te kieperen. Zoals ook met deze post is gebeurd. Afijn: het zal u waarschijnlijk volkomen worst wezen, edoch: uw PB freubelt de komende dagen er lustig op los met dit programma. Kon wel eens een blijvertje zijn. Beetje orde in de digitale chaos is altijd welkom. En MacJournal werkt zo lekker samen met van alles en nog wat, waaronder MobileMe en Picasa. Dat belooft nog leuk te worden.

O ja: en mocht u behoefte hebben aan een guitig rondje illegale muziekdownload: de Russische site ProstoPleer heeft zo’n beetje alles aan audio illegaal in huis wat je je maar kunt bedenken. Tot en met Hazes an toe. En in meestal zeer goede mp3-kwaliteit. En nog bloedsnelle servers ook. Dat wordt nog een lastige voor de immer achter de feiten aan hollende audio-industrie, want de initiatiefnemers achter deze site zijn vooralsnog beslist niet van plan gehoor te geven aan dringende verzoeken tot sluiting. De Russen trekken zich over het algemeen sowieso bitter weinig aan van copyrights enzo. Dikke middelvinger naar de hunters van Brein…

Soms kom je op het wijde internot muziek tegen die je raakt. Niet van dat doorsnee en pretentieloze gestamp en gedreun. Of te gelikt commercieel schroefwerk. Nee, muziek die echt mooi in elkaar is gestoken. Waar zorg aan is besteed. Waar hart en ziel in zijn gestoken. Dat hoor je. Dat voel je. Ton Snijders is zo’n componist/muzikant. Hij maakt gewoon wat hij zelf mooi vindt. En mochten anderen dat dan ook mooi vinden, dan is dat mooi meegenomen. Zo ongeveer. Voorbeeldtracks van zijn zojuist uitgekomen tweede CD staan hier. En hieronder een interview met hem.

Hier kunnen ze in Noord-Korea met hun saaie massa-demonstraties nog een behoorlijk puntje aan zuigen…

Na alle irritatie en verbazing over het Haagse gemodder en gesmijt vandaag gewoon iets moois. Niet in de laatste plaats vanwege de prachtig in elkaar gestoken animatieclip. Van onze gevoelige muziekredactrice met fijne speurneus voor moois.

Zin in pakweg 115 uur achtereen video kijken op YouTube? Moet u zeker deze eens proberen: de complete rit van de TransSiberië Express van Moskou naar Vladivostok. Een ritje van maar liefst 9.288 kilometer. Meter voor meter gefilmd met een camera vanuit een passagierscompatiment. Een interactieve kaart laat zien waar je bent, en op die kaart kun je van plek naar plek springen in de route. De video springt dan naar het gekozen punt in de rit. Op de pagina ook links naar beziens- en wetenswaardigheden van plekken en plaatsen langs deze enorme spoorlijn. Kratje bier en paar kilo chips klaargezet? Rijden maar.

Ga er hier niet veel woorden aan vuil maken. Alleen even mijn opperste verbazing ventileren over het feit dat zowel Balkenende als Bos vandaag door hun partij opnieuw als lijsttrekker zijn gekozen voor de komende verkiezingen. In plaats van dat beide partijen de kans (= de val van dit kabinet) aangrijpen om schoon schip te maken worden degenen, die er een grootst mogelijke puinhoop van hebben gemaakt, gewoon weer op nummer 1 gezet. Werkelijk niet te geloven dit. Nu weet ik wel dat, wanneer je op dit moment als eenling probeert een coupe te plegen, dat gelijk staat aan politieke zelfmoord. Moet je dus niet doen. De machtsgreep zou uit de partij als geheel moeten komen. Motto: beste partijleider, nu is het mooi geweest, je hebt al je krediet verspeeld. Maar helaas zijn zowel CDA als PvdA niet in staat om de benodigde acties te nemen. Bij beide partijen is de plaat staal voor de kop angstaanjagend dik. Treurig, uitermate treurig…

Eigenlijk is dat kilometerheffingplan van Eurlings, onze minister van gaten in de weg, kapotte tunnels en fillebevordering, te gek voor woorden. Ronduit een flauwekulplan. Vreselijk ingewikkeld systeem, dat bij voorbaat al gedoemd is te mislukken vanwege technisch falen en dus veel meer kosten dan begroot. Hier wordt weer een ICT-bedrijf een norme bak met geld toegespeeld, dat daarvoor in ruil over een jaar met de mededeling komt dat het allemaal een paar miljoen of miljard duurder wordt dan aanvankelijk gedacht. Wegens technische tegenvallers, misplanning en softwarebugs, of zoiets. U ziet het hele circus alweer ontstaan: melding dat het duurder wordt, kamervragen, verontschuldigingen van de minister (tegen die tijd vast Eurlings niet meer), “Deze problemen hebben we niet kunnen voorzien”. (Bullshit). “We kunnen het niet meer terugdraaien dus voeren we het toch uit.” (Tuurlijk…).

Voelt U ‘m al aankomen? De kilometerheffing gaat tegen die tijd met sprongen omhoog om de veel te hoog uitgevallen kosten weer af te dekken. U en ik kunnen daar straks weer voor gaan betalen. En wedden dat het kastje, dat nodig is om te kunnen registreren, ook door de automobilist betaald moet gaan worden?

En dit alles terwijl het eigenlijk zo simpel kan. Gooi BPM en wegenbelasting eruit, en hef de centjes via de benzineprijs. Net zoals ze dat in Duitsland al jaren met succes doen. Eerlijk systeen: rij je veel, dan betaal je meer. Rij je minder, dan betaal je ook minder. Heffing naar gebruik, want zonder een bezoekje aan de pomp geen autogebruik. Zo simpel is het.

De enorme bak met geld, die de overheid hiermee bespaart, kan gebruikt worden om de pomphouders in de grensstreken te compenseren indien nodig. Of nog beter: zorg ervoor dat de brandstofprijzen in Belgie en Duitsland identiek zijn: is ook dat probleem opgelost. En de enorme bak met geld, die anders zou worden uitgegeven aan een niet-werkend registratiesysteem, kan dan mooi voor andere zaken worden gebruikt. Wegenverbetering, een bevorderingspremie voor winterbanden, een extra stimuleringspremie op de aanschaf van een energiezuinige auto, ik noem maar wat voorbeelden.

Minister Eurlings zou er verstandig aan doen het km-heffingplan per direct in te trekken. Daar zou hij enorm mee scoren, op alle fronten.

Mooie remake van “We are the World”, dat 25 jaar geleden werd opgenomen op compositie van Micheal Jackson die ermee een wereldhit scoorde. Lionel Richie besloot recent het nog eens over te doen, voor Haiti dit keer. En met de top van de hedendaagse Amerikaanse audio-industrie. Dat leverde een uitermate bont gezelschap op in de studio. En Michael zelve werd er ook nog even ingemixed. Het leverde een lekker verteerbaar nummer op:

Zucht…

Komt een man bij de dokter. Zegt de dokter: “U heeft de Ziekte van Ménière. Moet U maar mee leren leven”. Ik dank u zeer, mevrouw de specialist-dokter. En wat betekent dat dan? Dat je voortdurend risico loopt op forse aanvallen van heftige duizeligheid en desorientatie. Dat je driemaal daags chemische troep moet slikken om het risico op aanvallen te verkleinen. Dat je door die troep concentratieproblemen hebt. Dat je van die troep in de loop van de dag zo slaperig wordt dat je ‘s middags domweg een uur op de bank moet gaan liggen omdat je echt niet meer verder kunt. Dat lactose in die troep zit waardoor je hele stoelgangritme in puin ligt, en blijft omdat je driemaal daags die troep slikt. Dat je feitelijk niets meer op full speed kunt doen, omdat anders de ruimte tussen wel of geen aanval erg klein wordt. Dat je stress moet zien te omzeilen. Dat je niet lang ingespannen en geconcentreerd bezig kunt zijn, omdat de boel dan begint te draaien.

Dat je niet lang in drukke of lawaaierige omgevingen kunt zijn. Dat je dus moet zien zo snel mogelijk weer uit de supermarkt te zijn. Of even weg moet lopen wanneer je collega’s met zes man tegelijk in telefoons zitten te praten. Dat je soms maar beter niet in de auto kunt stappen, omdat elke beweging met je hoofd of snelle blik om het verkeer om je heen te kunnen inschatten aanvoelt als een dreigende, veel te snelle draaimolen.

Dat je weliswaar weer voor 50% aan het werk bent, maar in die 50% niet die snelheid of productie kunt halen die je gewend was. Dat dat knap frustrerend is omdat je gewend was quality on time af te leveren. Dat het feit, dat je dat tempo niet meer kunt maken, soms niet of heel moeilijk uit te leggen is aan je omgeving, omdat ze niet weten wat het is om Ménière te hebben. Dat je omgeving het soms domweg niet begrijpt. Omdat ze nog steeds het oude tempo en inzet van je verwachten. Dat ze soms zelfs denken dat je aan het insukkelen bent. Maar dat er gelukkig ook collega’s zijn die het wel begrijpen en je alle ruimte geven om je beperkingen naar een zo werkbaar mogelijk iets te modelleren. Dat je de ene dag hartstikke lekker functioneert, maar de volgende voor geen meter. En dat dat volstrekt onvoorspelbaar is.

Dat je feitelijk geen afspraken meer kunt maken, omdat je domweg niet weet of je op het afgesproken moment wel voldoende mobiel bent, voldoende buffer hebt. Dat het voor je partner ook geen pretje is, omdat zij op dagen dat het minder gaat zo’n beetje voor alles opdraait, en dat dat fors tegen je gevoel voor samen de boel draaiend houden indruist. Dat je dan toch soms tegen beter weten in de honden gaat uitlaten, en je vervolgens aan een hek moest vastklampen om niet om te vallen. Dat je dan godzijdank een partner hebt die het allemaal donders goed aanvoelt en een lieve troostdeken om je heen slaat wanneer je even meer dan genoeg hebt van Ménière.

Dat je zegt, wanneer ze vragen hoe het met je gaat: “Goed hoor”, omdat je niet als zeurpiet te boek wil staan, of even geen zin hebt om voor de zoveelste keer je verhaal te vertellen. Maar dat de werkelijkheid op sommige dagen toch echt heel anders is. Dat je er naar je omgeving toe grapjes over maakt, terwijl er weinig grappigs aan is en je donders goed weet dat deze ziekte voorlopig niet zal verdwijnen. Omdat tegen Ménière nu eenmaal geen afdoende behandeling bestaat, en de ziekte langzaam aan moet uitdoven. En misschien wel helemaal niet zal uitdoven, want ook dat behoort tot de mogelijkheden.

Dat je aan één kant behoorlijk doof bent. Dat in je linker oor een voortdurend concert van gesuis en gepiep klinkt, soms hard, soms wat minder sterk in volume, maar steeds aanwezig. Weg zuiver stereobeeld. Terwijl muziek maken en audio editen een van je passies is. Dat je zelfs het risico loopt om aan de andere kant ook doof te worden. En dat terwijl -ik onderstreep het nog maar een keer om de impact aan te geven- muziek een van je passies is… Dat je gelukkig nog wel hier af en toe stukkies kan tikken, al deed je dat voorheen in een krap half uurtje, terwijl je er nu een uur voor nodig hebt, de noodgedwongen pauzes niet meegerekend. En dat ik dat toch echt blijf doen, omdat ik het verrek me door die Ménière te laten kisten.

Dat, waarde lezertjes, zijn zo’n beetje in grote lijnen de zaken waarmee je te maken krijgt wanneer je bij de dokter komt en met de Ménière-boodschap weer naar buiten loopt. Ik tik deze post niet om medelijden te wekken of zielig gevonden te worden. Daar heb ik een broertje dood aan. Ik tik deze post wel in de hoop dat diegenen, die mij persoonlijk kennen (prive of werk) iets meer begrijpen van de impact, die Ménière op iemands leven heeft. En dan heb ik nog de mazzel dat ik een lichte vorm heb…

Er zijn van die momenten dat je gewoon plaatsvervangende schaamte krijgt vanwege het feit dat je Nederlander bent. Dat winnende wangedrocht van Vader Abraham, met de diepdoordachte titel Shalalie, bezorgt me zo’n moment. Wat een meer dan waardeloos wanproduct. Zonder kop, zonder staart, compositorisch gezien zonder enige vorm van intro (nou ja, op een paar maten gemankeerd draaiorgal na dan) of opbouw. Het hele liedje wordt in tergende inhoudsloze vlakte en in ijltempo afgeraffeld, met hier en daar een obligatie uitrekfase in het tekstmodel: ik hou… ik hou… ik hou van jou. Om er nog enigszins tekening en lucht in te brengen. Man man man, wat een noncreatieve droefenis. Opa Abraham zou zich de ogen uit de kop moeten schamen voor dit wanproduct. Maar dat doet hij vast niet omdat zijn hele oeuvre (op een paar kleine uitzonderingen na) het niveau van een vlakke polder amper te boven komt. Afgemeten tegen dat oeuvre is dit Shalalie zo ongeveer wel het absolute dieptepunt dat onder de de creatief-bekrompen bolhoed vandaan kwam. Kromme tenen, dat krijg ik ervan.

En dan dat meisje, dat opgetogen staat te huppelen met een microfoon onder haar fraaie neus. Sieneke heet ze. Zal best een aardig meiske zijn, ziet er ook leuk uit, maar die microfoon hoort daar helemaal niet te zijn. Want -met alle respect voor wat en wie Sieneke is en verder allemaal kan-: zingen kan ze dus niet. De vibrato die ze af en toe laat horen heeft nog wel enige potentie, maar daar zal nog heul hard aan gesleuteld moeten worden door een zangpedagoog wil dat nog wat worden. En haar toonvastheid is af en toe nou ook niet echt om over naar huis te schrijven. Ik heb ze weliswaar veel slechter gehoord, maar een toppertje-van-nature is Sieneke niet.

Sorry meid, maar zo is het wel. Bij Idols zou je volgens mij in de eerste presentatieronde al vriendelijk doch beslist eruitgekieperd zijn. Met veel lesgeld en technische ondersteuning wordt het nog wel eens wat, want deze jongedame heeft wel een beetje potentie om uit te groeien naar een zangeres van het Nederlandse repertoire. Soort van Marianne Weber. Plus een duetje met Jan Smit of Frans Bauer zit er ooit ook wel in. Maar om haar nu al met dit niveau op een nationaal songfestival te laten staan acht ik -nogmaals met alle verdere respect- echt te hoog gegrepen. En ook potentieel desastreus voor Sieneke zelf. Teleurstelling kan hard aankomen, zeker wanneer je pas 17 bent (als ik het goed heb gelezen is ze inderdaad nog zo jong). Ik hoop dat Opa Abraham daar ook aan heeft gedacht en voor een goede begeleiding heeft gezorgd in geval van een desastreus en dus voor Sieneke gegarandeerd zwaar teleurstellend verloop.

Tot slot: mocht Sieneke ooit het internationale songfestival winnen met dit wanproduct, dan eet ik de bolhoed van Vader Abraham op. Een door de lokale bakker te produceren marsepeinen versie wel te verstaan. En dat is al een hele prestatie, want ik haat marsepein.

[Update 1] I rest my case… [/Update 1]
[Update 2] I rest my case 2… (niet dat ik die bron vertrouw, maar toch… [/Update 2]

Voor wie het nog niet mocht hebben gehoord, hier is Sieneke met Shalalie:

Er is sinds de introductie vorige week veel over geschreven en geblaat: de iPad van Apple. De een vindt het een uit z’n krachten gegroeide iPhone waar je niet mee kunt bellen. De ander ziet er het topgadget van 2010 in en kan niet wachten totdat het ding in de AppleStore verschijnt. En elders zagen we de volgende definitie: een gekrompen MacBook zonder toetsenbord en OSX. We hebben ook al de nodige grappenmakers gezien die de iPad tot op het bot afbreken in wannabee-grappige persiflages op de introductie-movies van Apple. Ach ja, zo ging het ook toen de iPhone werd geintroduceerd, en we weten inmiddels allemaal wel welke positie dat apparaat op de markt inneemt. Het is wellicht verstandig om deze video even helemaal te bekijken. Zeker wanneer je van plan bent een iPad te gaan kopen. Drie Amerikaanse specialisten -en bepaald niet de kleinste jongens op het gebied van consumer electronics- geven hun mening over de iPad. De voors en de tegens, helder op een rijtje gezet.

Dorine Wiersma weer eens heerlijk in de bocht: het lid van Jan Smit…

Marike Stellinga is redactrice bij Elsevier. Ze schrijft over geld. En af toe maakt ze ook een videoblog. Over geld. Haar videoblog van een week of zes geleden trok weinig belangstelling, totdat GeenStijl er vandaag aandacht aan besteedde. En daar vlogen de kijkcijfers omhoog, niet in de laatste plaats vanwege de stelling die ze poneert. In het politieke spectrum zit niet één partij die belastingverlaging tot voornaamste speerpunt in het partijprogramma heeft verklaard. Omdat er -zo menen de politieke strategen- geen kiezers mee te winnen valt. Marike denkt daar heel anders over, maar ziet ook dat de politieke partijen van links tot rechts overheidsboter op hun hoofd hebben. En dus heeft ze een alternatief bedacht, vertaalbaar in een oproep tot het oprichten van een nieuwe partij. Pak ‘m beet de MBP (Minder Belasting Partij). Waarbij zij dan wel een handje wil helpen (kennelijk ambities om de politiek in te gaan?). Het credo luidt: “Belastingbetaler, kom in opstand“.

Dit analyseartikel in PlusPost is mij (als oud-journalist uit het tijdperk van telex, check-check-dubbelcheck en nieuws op straat halen) uit het hart gegrepen. Leest u even mee?

Niets is zo verfrissend als een goed gesprek op de vroege zondagochtend…