Op Bright.nl las ik vandaag dat op 31 mei gekozen kan worden voor de nieuwe grafische identiteit van Europa. Een internationale jury koos uit zo’n 1400 inzendingen uiteindelijk twaalf ontwerpen, die te zien zijn op een openluchtexpositie bij de Hofvijver in Den Haag. Titel: Bright flags, a new symbol of Europe. Artikel op Bright. Nu gaat het met ons Europa bepaald niet op rolletjes, zoals we weten. En dan lijkt me deze verkiezing wel zo’n beetje het allerlaatste waar ze zich in Brussel en/of Straatsburg druk om zouden moeten maken. Deze vlag, door uw PB bijeen-gefotosjopt, lijkt me gezien de deplorabele staat waarin de Europese Unie zich momenteel bevindt beter van toepassing (klik op klein voor groot).
Op Acid Planet, de audio community site van Sony, worden regelmatig remixcontests gehouden. Bekende en minder bekende artiesten leveren daar losse tracks van hun bestaande nummers aan, waar vervolgens de sitebevolking lustig mee gaat remixen. De beoordelingen door desitegebruikers bepalen uiteindelijk hoe hoog je in de top 100 voor die remix belandt. En of je een eervolle vermelding krijgt in de lijst met best gewaarde remixes. Sinds september 2003 heb ik een account op die site, en al de nodige remixen en eigen muzikale frutsels afgeleverd. Dat leverde soms aardig lovende commentaren op van mede-sitegebruikers. Altijd leuk, daar doe je het voor. In november 2007 deed ik mee aan de contest Blue Room Project. Dat leverde een remix op, die ik vanavond wat heb opgepoetst (tempootje wat lager gezet, equalizertje hier en daar). Dat leverde uiteindelijk deze mix op:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Heb je weer zo’n zangeres waarvan je direct denkt: dat klinkt lekker. De Schotse Esther O’Connor nodigde me uit vriend te worden in MySpace. Waarom: geen idee. Ze zal misschien mijn muziek wel leuk hebben gevonden, want zo gaat dat meestal op die audio-profilesites. Ik had in elk geval nog nooit van haar gehoord. Nu wel: lekkere stem. Paar nummers op haar MySpace-pagina beluisteren en zeker weten dat je haar niet verkeerd vindt. Op YouTube staat ook een en ander, zoals deze: Lost Innocence:
Vanavond vond ik ‘m terug. Op YouTube. Carlos Macumba alias Clown Carlos. Een heerlijke gek, met wie ik ooit in de jaren ’70 in een gelegenheidsbandje speelde. Hoe dat bandje heette weet ik niet meer. Wel dat we repeteerden in een onverwarmde steenfabriek in Anhem-Zuid, waar het soms zo koud was dat de vingers bijna aan de snaren vast bleven zitten. Carlos drumde op conga’s, trommels en nog meer van dat spul, en deed dat verrekte goed. Carlos was toen al bijzonder prettig gestoord, en dat is er in de loop van de jaren kennelijk (en gelukkig) niet beter op geworden. Carlos is tegenwoordig clown en reist heel Nederland door langs feestjes en partijtjes. Ooit speelde hij een tijd in het orkest in het circus van Toni Boltini. TV-maker Menno Buch zocht hem ooit op vanwege tien jaar Clown Carlos, en dat filmpje kwam ik vanavond tegen. Carlos was toen weinig tot niets veranderd in al die jaren. Nog steeds even prettig gestoord, rookte nog steeds sigaartjes, woonde toen volgens mij nog steeds in dezelfde benedenwoning in Arnhem als destijds, en nog steeds dol op dieren. Al neemt hij dat soms wat al te letterlijk, zo blijkt uit het filmpje. Hoe het hem vandaag de dag vergaat weet ik niet. Het filmpje is zeker al meer dan tien jaar geleden opgenomen. Maak kennis met Carlos:
Op het grote internot is het gelukkig niet alleen maar kommer en kwel met spam, haatzaai en bedriegerij. Er gebeuren ook mooie dingen. Zoals deze twee musici, die elkaar nimmer in levende lijve hebben ontmoet, maar wel samen een prachtige cover in elkaar hebben gezet. JimmyG in de Verenigde Staten (staat Colorado), en Bastiaan77, in Nederland (Drachten). Bijna 5000 mijl van elkaar verwijderd, en dan toch zo’n mooie samenwerking realiseren. Honderden mailtjes, vele MB’s heen en weer geschuif en rond de honderd uur inspeel- en montagewerk later was hun versie van Stairway to Heaven van Led Zeppelin klaar om op YouTube te worden gezet. Het was overigens niet hun eerste project. In 2008 werkten ze samen al aan een cover van Hotel California (Eagles), en deze video kreeg op YouTube bergen goeie reacties. Platenmaatschappij Cass County Music (dat kennelijk de rechten heeft op Hotel California) kreeg daar op een gegeven moment lucht van en sommeerde het tweetal de video te verwijderen. Zo geschiedde. De nieuwe Stairway-video heeft tot nu toe nog geen ban gekregen uit de muziekindustrie en zo kunnen we er dus van genieten:
Soms kom je op het wijde internot muziek tegen die je raakt. Die mooi is, omdat het zo prachtig en zuiver in elkaar is gestoken. Van rustig begin naar een rillingenhoogtepunt. Met een stem waar ik in elk geval regelrecht kippenvel van krijg. Met een apotheose, die een beetje in de traditie van Led Zeppelin zit, Stairway to Heaven, volgens mij de beste gitaarmountain die ooit is geproduceerd. Zo moet muziek worden gemaakt. Steekt met kop en schouders uit boven al die gemiddelde meuk waarmee YouTube staat volgepletterd. Ze staan al een poosje als Friend op mijn MySpace-pagina, maar had er de laatste tijd weinig aan kunnen volgen. Beetje te druk met van alles en nog wat. Vanavond zag ik een recente post van de groep en toen kwam dit juweeltje tevoorschijn. Maak kennis met de Limburgse groep Evergreen. Of MostlyPink, op hun MySpace-pagina wordt me niet helemaal duidelijk hoe ze nu precies heten. Het nummer in kwestie: Mostly Autumn.
Een stel studenten van de universiteit van Oregon vormde een poosje geleden de acapella-groep On The Rocks. En acapella-zingen, dat doen ze goed. Kijk maar: Bad Romance van Lady Gaga:
Vandaag was weer zo’n dag die we niet snel zullen vergeten, VriendinPB en ik. Vandaag was het de dag dat we de kleding van MevrouwPB hebben opgeruimd en weggebracht naar zo’n kledingcontainer van KICI. Op weg naar mensen die de kleding nog goed kunnen gebruiken. Geheel in de levens- en denkstijl van MevrouwPB. Ze zou het meer dan goed hebben gevonden. De kleding lag alweer meer dan twee jaar netjes ingepakt in zakken op zolder, daar niet zo lang na haar overlijden samen met DochterPB in gestopt.
Ik kon er nog geen afstand van nemen. Zolang die kleding er nog was had ik het idee dat ze er nog een beetje was. Nog een beetje bij ons was. Een stukje vertrouwd, en dat zet je niet zomaar weg. Elke keer wanneer ik op de zolder moest zijn zag ik die zakken weer staan, en nam ik me voor ze nu toch maar een keer weg te doen. Ik stelde het elke keer weer uit. Kon het nog niet.
Vandaag wel. Samen met VriendinPB heb ik de kleding weggebracht. Dat was heftig. Het verdriet om het verlies kwam weer in alle hevigheid boven. Logisch. Niks mis mee. Maar wel heftig. Voor VriendinPB is het ook heftig. Zij heeft MevrouwPB heel goed gekend. In de ruim vijf jaar, dat zij bijna dagelijks met de honden wandelden, hadden die twee een sterke band opgebouwd. Een band, die zich tussen haar en mij voortzette en uitgroeide toen MevrouwPB er niet meer was.
En zo konden we gelukkig vandaag elkaar een beetje vasthouden, steunen en troosten om het verdwijnen van alweer een stukje oud en vertrouwd. Samen hebben we de kleding in de container gezet. Met -ik weet het zeker- een goedkeurende meekijkblik van MevrouwPB die ons vast vanaf ergens in de gaten houdt. Dat dat zo is, daar zijn we wel van overtuigd. Omdat we in de afgelopen twee jaar al te veel dingen hebben gezien, gevoeld en meegemaakt die te toevallig zijn om toevallig te zijn.
Nieuw geluk maakt het gewicht van verdriet een stuk lichter, maar zal het nooit doen verdwijnen. Zo af en toe is het verdriet weer eventjes zwaarder. Logisch. Niks mis mee. Dat is onze weegschaal, die nu weer de ene, en dan weer de andere kant uit slaat, en waarin we ons wonderwel als vanzelf staande weten te houden. Omdat we weten dat MevrouwPB het goed vindt. Omdat het goed is…
Op Bright.nl las ik vandaag dat op 31 mei gekozen kan worden voor de nieuwe grafische identiteit van Europa. Een internationale jury koos uit zo’n 1400 inzendingen uiteindelijk twaalf ontwerpen, die te zien zijn op een openluchtexpositie bij de Hofvijver in Den Haag. Titel: Bright flags, a new symbol of Europe. Artikel op Bright. Nu gaat het met ons Europa bepaald niet op rolletjes, zoals we weten. En dan lijkt me deze verkiezing wel zo’n beetje het allerlaatste waar ze zich in Brussel en/of Straatsburg druk om zouden moeten maken. Deze vlag, door uw PB bijeen-gefotosjopt, lijkt me gezien de deplorabele staat waarin de Europese Unie zich momenteel bevindt beter van toepassing (klik op klein voor groot).
