PBDoetMee

Vandaag was weer zo’n dag die we niet snel zullen vergeten, VriendinPB en ik. Vandaag was het de dag dat we de kleding van MevrouwPB hebben opgeruimd en weggebracht naar zo’n kledingcontainer van KICI. Op weg naar mensen die de kleding nog goed kunnen gebruiken. Geheel in de levens- en denkstijl van MevrouwPB. Ze zou het meer dan goed hebben gevonden. De kleding lag alweer meer dan twee jaar netjes ingepakt in zakken op zolder, daar niet zo lang na haar overlijden samen met DochterPB in gestopt.

Ik kon er nog geen afstand van nemen. Zolang die kleding er nog was had ik het idee dat ze er nog een beetje was. Nog een beetje bij ons was. Een stukje vertrouwd, en dat zet je niet zomaar weg. Elke keer wanneer ik op de zolder moest zijn zag ik die zakken weer staan, en nam ik me voor ze nu toch maar een keer weg te doen. Ik stelde het elke keer weer uit. Kon het nog niet.

Vandaag wel. Samen met VriendinPB heb ik de kleding weggebracht. Dat was heftig. Het verdriet om het verlies kwam weer in alle hevigheid boven. Logisch. Niks mis mee. Maar wel heftig. Voor VriendinPB is het ook heftig. Zij heeft MevrouwPB heel goed gekend. In de ruim vijf jaar, dat zij bijna dagelijks met de honden wandelden, hadden die twee een sterke band opgebouwd. Een band, die zich tussen haar en mij voortzette en uitgroeide toen MevrouwPB er niet meer was.

En zo konden we gelukkig vandaag elkaar een beetje vasthouden, steunen en troosten om het verdwijnen van alweer een stukje oud en vertrouwd. Samen hebben we de kleding in de container gezet. Met -ik weet het zeker- een goedkeurende meekijkblik van MevrouwPB die ons vast vanaf ergens in de gaten houdt. Dat dat zo is, daar zijn we wel van overtuigd. Omdat we in de afgelopen twee jaar al te veel dingen hebben gezien, gevoeld en meegemaakt die te toevallig zijn om toevallig te zijn.

Nieuw geluk maakt het gewicht van verdriet een stuk lichter, maar zal het nooit doen verdwijnen. Zo af en toe is het verdriet weer eventjes zwaarder. Logisch. Niks mis mee. Dat is onze weegschaal, die nu weer de ene, en dan weer de andere kant uit slaat, en waarin we ons wonderwel als vanzelf staande weten te houden. Omdat we weten dat MevrouwPB het goed vindt. Omdat het goed is…