PBDoetMee

Een aardige babbel tussen een iPhone-freak en een verkoper met overduidelijke voorkeur voor de HTC Evo. Just for the fun:

Vandaag hadden we gezinsuitbreiding. Soort van. Het hing al een tijdje in de lucht. Beetje rondkijken. Website dit, advertentie dat. Wat we zochten zat er steeds net niet tussen. Te oud. Te andere kleur dan het rood dat we wilden. Veel te veel ervaring. Geen gladde huid. Voetzolen versleten. Putjes en bobbels in het karkas. Kraak en piepgeluiden. Gerammel. Te hoog prijskaartje. Of juist veel te laag wat vaak al verdacht is. Er was elke keer wel iets dat het ideaalbeeld al dan niet wreed verstoorde. Totdat we vandaag deze schoonheid tegen het lijf liepen en eigenlijk meteen verkocht waren. VriendinPB heeft nog wel een proefrit gemaakt natuurlijk. Het klikte meteen. Geen piepje of kraakje of rammeltje te bekennen. Onder de motorkap ziet ook alles eruit als nieuw.

Ik zag het meteen al aan de blik van VriendinPB: verkocht. Ze komt helemaal uit Italie, deze in perfecte staat verkerende schoonheid. Waar ze lang werkeloos onder olijfbomen heeft gestaan. En daarom van een nieuw laklaagje moest worden voorzien omdat de neerslag uit die bomen de lak opvreet. Over twee weken komt ze. Want er moet nog een NL-kenteken worden geregeld. Nog even geduld dus, en dan mag ze onze drei RiesenHunds vervoeren naar bos en hei. Een eervolle taak, waarvoor ze elke keer weer zal worden beloond met vrolijk gekwispel en geblaf. Welkom in HuizePB, rode schoonheid. (Klik op klein voor groot).

Gisteren had ik een interessante maildiscussie met een collega. Over schrijven voor het web.

Hij stelt dat alles kort moet. Geen lange zinnen. Korte tekst welke snel te scannen is. Want de lezer van vandaag heeft geen tijd. Hij of zij leest niet, maar scant.

Er moet ook veel wit in. Te veel tekst op elkaar is een brei. De weblezer leest snel. Focust snel op tekst. Heeft geen zin om lang te lezen.

Tussenkoppen.

En er moeten veel tussenkoppen in. Na elke twee of drie alinea’s. Opdat het scanproces snel verloopt. En de lezer in één oogslag ziet waar het over gaat.

Ingewikkelde zinnen moet je niet doen. Dat staat de weblezer tegen. Dan leest hij je weblog niet meer.

Hij zal wel gelijk hebben, die collega. Hij baseert zich op wetenschappelijke onderzoeken. Wat vinden jullie?

Niks.

Mijn mening? Ik vind het niks. Taalverarming. Het joyeuze van de taal wordt hiermee radicaal de nek omgedraaid. Wat we nog aan taalcultuur over hebben wordt sowieso al vermoord door het toenemende gebruik van twitter- en sms-taal. Zelfs in officiele correspondentie kom ik al dat soort verkort woordgebruik tegen. Het “Tnx” en “ff” is niet van de lucht. Ik mag dan welicht van de ouderwetsche stempel zijn, ik vind dat dus gewoon niet kunnen.

Nu ben ik opgegroeid in de jounalistieke school der jaren ’70 in de vorige eeuw. Die school leerde me dat een nieuwsverhaal niet alleen nieuws moet bevatten, maar ook qua taalgebruik lekker in elkaar moet steken. Mijn toenmalige hoofdredacteur noemde dat “de tekst moet geur en kleur hebben”. Er moet opbouw in een verhaal zitten, het moet boeien, van begin tot eind. Dat doe je met verhaallijnen, zo leerde hij mij destijds. Hij zei ook altijd: “Journalistiek is geen literatuur, maar schurkt er wel zo dicht mogelijk tegenaan”. Een latere coach hanteerde de stelregel: “Een tekst moet bekken, maar niet té”.

Met die stelregels in gedachten heb ik mijn teksten jarenlang geproduceerd. Opzetten, fijnslijpen, redigeren, boetseren, nalezen. En pas publiceren nadat voor mijn gevoel alle woorden op een goeie plek stonden. Met die attitude heb ik me tijdens mijn jaren op de eindredactie van een regionale krant bepaald niet geliefd gemaakt bij de dames en heren journalisten, wier stukken ik moest afhandelen. Soms had ik er ook succes mee: dan kreeg ik een compliment omdat het  verhaal na mijn rode pen acties “er beter op was geworden”.

Mijn discussie-collega legde me in een mailtje uit welke elementen in een webtekst van belang zijn. Niet de tekst, of de opbouw van een verhaal, maar koppen, tussenkoppen, opsommingen met bullets, cijfers, links. Dat zijn de ankerpunten, die de moderne weblezer wil zien. Een weblezer leest niet rustig van begin tot eind, maar scant het beeldscherm op zoek naar informatie die hij/zij wil zien.

Nah… zo doende verwordt elke tekst naar mijn idee tot een mini PowerPoint-presentatie. Een stukje statistische informatie, waarin creatief taalgebruik ver te zoeken is. En dat vind ik ontzettend jammer. Want taal is een prachtig instrument. Het zal wel aan mij liggen: als 50+’er ben ik denk ik nog steeds lekker creatief bezig met teksten, fotografie en vooral muziek. Ik zal waarschijnlijk niet op alle fronten meer voldoen aan de wetmatigheden van de moderne digitale mens. Hoewel ik het helemaal begrijp, en een groot voorstander ben van nieuwe ontwikkelingen, zal ik altijd wel een beetje blijven hangen. Omdat ik ermee ben opgegroeid en er zekere waarden aan toe ken.

Voor wie het interesseert: deze meneer Jakob Nielsen schijnt een guru te zijn als het gaat over internetlezen en schrijven voor het web. Het is de leerschool waar mijn discussie-collega zijn stellingen op baseert. Die voor hem -zo liet hij gisteren weten- ook als een eye-opener fungeerden overigens. Op Nielsens pagina staat te lezen hoe hij er tegenaan kijkt. Interessant leesmateriaal. En zoals bij elke guru is ook hij regelmatig het mikpunt van humor of zelfs spot. Zo schreef US Press News ooit dat Nielsen de letter C had afgeschaft.

Gisteravond heb ik wat van zijn materiaal doorgenomen. En ik moet zeggen: hij heeft zeker wel een punt, kijkend naar hoe de moderne mens internet-info tot zich neemt. Het is inderdaad allemaal sneller, anders dan op papier. Dat wist ik natuurlijk allang, maar me er volledig aan overgeven… nee. Het is m.i. te mager, te leeg, te weinig vorm. Wanneer ik Twitter doe ik het wel, omdat het bij dat medium past. Daar ga ik me heerlijk te buiten aan OMG, WTF en ff. En je hebt maar 140 lettertjes (oh nee, dat heten tegenwoordig characters) tot je beschikking, dus je moet wel.

In mijn weblog blijf ik taalkwalitatief hangen, vrees ik. Ik blijf het jammer vinden dat taal wordt gedegradeerd tot een scanobject, waar je zo snel mogelijk weer aan voorbij moet zijn. Dat zal mijn 50+-status dan wel met zich meebrengen…. Op Twitter zou dat ongetwijfeld de afkorting OL (Ouwe Lul) opleveren.

(Met dank aan collega Roy W. voor de info en de link).

Ik zou bij TenSongs nog een video freubelen. Welnu, dat heb ik gedaan. Enig bloed, zweet en tranen de afgelopen vrije uurtjes mag me niet worden ontzegd, want video monteren is toch weer even wat andere koek dan digifreubelen met audiotracks. Helemaal wanneer je daarvoor ook nog eens voor de eerste keer een video-montagepakket gebruikt, hetwelk stuk zachte waar je dus nog niet echt in de vingers hebt. Boel veel knopjes, commando’s en opties waarvan je werkelijk geen flauw benul hebt wat ze doen. Uitproberen dus, een ekstra uitdaging. Anyway: dit is het resultaat, met de prachtige Digital Art en Photography van Jovadre (www.jovadre.nl). Binnenkort ook in het multimediaproject TenSongs te bewonderen:

Een Twitter-bekende van me, Geert Veneklaas (twitter.com/GeertVeneklaas), is een multimediaproject begonnen. Webzijde TenSongs.nl. Ik twitter al een poosje met hem over muziek enzo, en dus leek het me leuk om aan dat project deel te nemen. Dat leverde uiteindelijk deze remake van een van zijn stukken (het doel van dit project) op: Around Dusk Interpretation. Veneklaas bouwde een nieuwe begeleiding voor het nummer Around Dusk van de Amerikaanse zangeres Kristin Hersch, waarvan de zangtrack werd aangeboden via het Creative Commons license-principe van ccMixter. Uw PB nam dat stuk op en bouwde er verder op uit, met weglating van de zangeres en toevoeging van een andere. De muziek gaat ook gebruikt worden voor een presentatie van fotowerk van een vriend van me (Jovadre), maar dat werk moet nog worden gedaan. Wanneer dat klaar is: belt u niet, wij bellen u.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(iPhone, iPad)

Dat ze bij Apple niet zo dol zijn op Flash is inmiddels wel genoegzaam bekend. Steve Jobs wil Flash niet op de iPhone en iPad zien. Hij stelt dat html5 veel stabieler is, sneller omdat het niet zoals Flash een zware wissel trekt op de microprocessor, en bovendien veel meer mogelijkheden biedt. Op de Apple webzijde is inmiddels een showcase-pagina gezet waar je een aantal van de -inderdaad snelle en interessante- mogelijkheden van html5 kunt bekijken. Hierrrr.

In dit weblog tikt uw PB met enige regelmaat over Apple en de reeks innovatieve producten, die dit bedrijf van Steve Jobs op de markt zet. Vanaf 2 juli kan in Nederland de iPad worden aangeschaft. En op 6 juni zal tijdens de WWDC in de VS (Apple’s jaarlijkse grote meeting voor ontwikkelaars op de Apple platformen) vrijwel zeker de nieuwe iPhone worden gelanceerd. Twee interessante loten aan de toch al indrukwekkende Apple-stam. Dat niet iedereen wegloopt met Apple is een feit. Het internot staat vol met gescheld en getier op Apple-producten, vooral van Windows-gebruikers. Een aloude strijd, die wel nooit gestreden zal zijn. Geeft niets: dat houdt iedereen een beetje wakker. En reguliere lezertjes alhier weten dat PB zo af en toe graag nog wat olie in dat vuur kiepert.

Meestal blijft het bij Apple-bashen in weblogs of op Twitter. Maar zo af en toe is er iemand die zijn woorden omzet in interessante daden. De Nederlander Hugo Leijtens (30) is er zo eentje. Ik ontmoette hem ruim twee jaar geleden toen hij een lezing gaf bij het bedrijf waar ik werk. Over de toekomst van internet ging het toen, en dan met name Web 2.0. Toen al had hij het over razendsnelle ontwikkelingen die vandaag de dag bewaarheid zijn geworden, zoals de booming ontwikkeling van social networks, cloud computing en Enterprise 2.0.

Hugo vertrok twee jaar geleden naar de Chinese stad Chengdu en richtte daar het bedrijf Nexocial op. Doel: China op weg helpen naar digitaal-2.0. En dat lijkt hem nog te lukken ook. Nexocial is druk bezig de nPad op de markt te zetten. Ziet er uit als een iPad, maar draai op Windows en heeft voorzieningen die de iPad moet missen. Het apparaat is inmiddels door wat insiders getest en als we Hugo moeten geloven zijn de kritieken zeer lovend. Er wordt -als ik het allemaal goed heb begrepen- gewerkt aan de laatste verbeterpuntjes. Er is inmiddels een webzijde: http://www.npad.nu/. Leijtens mikt met de nPad op de zakelijke markt, terwijl de iPad meer op de consument is gericht, zo stelt hij.

Klinkt allemaal interessant. Uw PB zou uw PB niet zijn wanneer hij niet zeer nieuwsgierig zou zijn naar de prestaties en mogelijkheden van die nPad. Gewoon om te zien wat dat ding dan kennelijk allemaal beter kan dan de iPad. En we gaan het gewoon proberen. Er gaat een verzoek naar Hugo om zo’n ding op te sturen naar de redactie van PBDoetMee.nl. Voor een gedegen test. Nee hebben we, ja kunnen we krijgen nietwaar? Wordt hopelijk binnenkort vervolgd.

Hier een interview met Leijtens. Daar zijn Twitter-kanaal. En alhier zijn persoonlijke webstek.

[Edit 5 juni 2010]: Leijtens heeft ons zojuist laten weten dat de nPad in Nederland zal worden geïntroduceerd tijdens een BrightNight-meeting in Pakhuis De Zwijger, Amsterdam.

[Edit 12 juni 2010]: Helaas, Leijtens reageert niet op ons verzoek om een review van de nPad. Da’s nou jammer, Leijtens kiest kennelijk andere promokanalen. Jammer. We hadden het ding graag eens uitgebreid onder handen genomen. Overigens: de nPad wordt op tal van websites aangeduid als iPad-kloon, maar dat is de nPad dus bepaald niet. Leijtens vertrouwt op Windows 7 als operating systeem, en daar zal hij de harten van iPad-liefhebbers niet mee winnen. Wat hij ook niet wil trouwens: iPad is voor consumenten, nPad voor de zakelijke markt, aldus Leijtens. Nah, dat weet ik nog zo net niet: de iPad heeft tal van voorzieningen die voor zakelijk gebruik zeer interessant zijn, met het bijbehorende gebruiksgemak en nul-beheer. We zullen zien…

Een prachtige song met een tekst, waar je echt even over moet nadenken om ‘m te bevatten. En dat is -denk ik- precies wat het effect moet zijn van Science, van Francis Rodino op zijn album Circles & Squares. Luister maar: science can never explain…