Toeoeoeoet!
Vandaag een sterk staaltje hoe-krijg-je-het-voor-mekaar. VriendinPB en ondergetekende keren terug van een fijne wandeling met onze drie RiesenHunds in het regionale park. We rijden het park uit en stuiten bij de uitgang op een eindeloze stoet vrachtwagens, die luid toeterend voorbij trekt. De jaarlijkse rit met gehandicapten door de regio. Hartstikke leuk initiatief, waar zo’n beetje alle transportbedrijven uit de regio aan meedoen.
We staan aan de kant van de weg in het gras lijdzaam te wachten,we kunnen geen kant op. Terwijl de ene vrachtkolos na de andere over het smalle weggetje voorbij trekt, rakelings langs onze auto. Van zo dichtbij bezien zitten er wel erg grote wielen onder die wagens. De chauffeurs toeteren zich het leplazerus, wat de gehandicapte kinderen natuurlijk prachtig vinden. De meeste wagens hebben ook nog eens zwaailichten aan, plus alle kop- en verstralende lampen op volle sterkte.
Ik als Ménière-patient vind het allemaal wat minder. Hoe krijg je het voor mekaar: als Ménière-petient verzeild raken in zo’n gigantische kakafonie van geluiden. Dat is dus echt het laatste wat je wil.
Ik stop de vingers in mijn oren om zo de “schade” wat te verminderen, maar veel helpt het niet. Zelfs zo klinken de loeihoorns van de vrachtwagens nog oorverdovend hard. Na ruim zeventig vrachtwagens is de stoet voorbij en kunnen we weer verder. Thuis aangekomen haal ik opgelucht adem. Stilte. Nou ja: de ruis in mijn Ménière-oor is aangezwollen tot een fors geraas, nu met ekstragratis irriterende piep erbij.
Afradertje: als Ménière-patient pal naast een kolonne toeterende vrachtwagens staan en geen kant op kunnen…
