CDA: Christen Democratisch Affront
De afgelopen weken heb ik op Twitter (@pbdoetmee) al een paar woordspelingen op het CDA gegeven. En ik was daar zeker niet de enige in. De tweets waren voornamelijk ingegeven door mijn enorme verbazing en irritatie over de rol, die het CDA zichzelf heeft toegemeten in de achter ons liggende onderhandelingen. Een partij, die bij met name de laatste verkiezingen zo’n enorm verlies leed, zou de heldere boodschap van de kiezer moeten begrijpen. Of de uitspraak van Verhagen (“Ons past bescheidenheid”), kort na de verkiezingsuitslag gedaan, naleven. Want laten we wel zijn: kapitein Balkenende heeft het schip der staat niet echt met verve bestuurd. Waar was die Balkenende de laatste tijd trouwens: weggedoken? Aan het hengelen naar d’een of andere internationale positie… Horen we binnenkort wel meer over.
Maar nee: het regeringspluche lonkte toch te zeer, en het CDA wrong zich de afgelopen periode in vele bochten om het zicht op het pluche maar niet te verliezen. Het resultaat? Een CDA, dat als een marionet aan de touwtjes van de PVV (lees: Geert Wilders) hangt. Een CDA, dat tot op het bot verdeeld is. Ook al roept Verhagen luidkeels dat zulks niet het geval is. Een typisch gevalletje van niet willen zien? Van ziende blind, en horende doof?
Nu de akkoorden er liggen kwam het woord “affront” spontaan bij mij op. In zomaar een online woordenboek met uitleg van de betekenis van het woord affront lezen we:
Belediging 2) Hoon 3) Insult 4) Openlijke belediging 5) Smaad.
1) Belediging: met de nu gesloten akkoorden beledigt het CDA het overgroot deel van de achterban. Immers: in hun christen-denken komt het uitsluiten van mensen op basis van geloof en/of ras niet voor. En laat dat nou net precies datgene zijn wat de PVV doet? Geen wonder dat het CDA tot op het bot gespleten is geraakt.
2) Hoon: de dissidente CDA-leden, die openlijk, luid en duidelijk voor hun afkeer uitkwamen, kregen de afgelopen weken een beste bak hoon over zich heen, met name vanuit de popi-rechtse hoek. Vanuit de eigen partij kregen zij achter gesloten deuren onder uit de zak, wat o.a. Klink tot aftreden bewoog.
3) Insult: zie 1). (Hoewel de inhoudelijke betekenis van het woord insult wat meer engels-genuanceerd is dan het woord belediging, dat veel directer is.)
4) Openlijke belediging: de nu afgesloten akkoorden (regeer en gedoog) vormen voor veel CDA’ers een openlijke belediging voor alle normen en waarden, waar zij voor staan. Met name het gedoogakkoord en de nauwe samenwerking met (lees: tolerantie van) de PVV is hen een scherpe doorn in het oog.
5) Smaad: CDA-baas Verhagen loopt een enorm risico. Wanneer hij zaterdag tijdens het CDA-congres winst boekt is hij het mannetje. Wanneer echter een akkoord van de CDA achterban uitblijft zal hoon en smaad zijn deel zijn en is zijn politieke rol zo goed als uitgespeeld. De dissidenten, die hun mening prominent ten beste gaven, kregen ook nogal wat smaad en hoon over zich heen.
Het woord affront past dus -gezien de uitleg die aan het woord gegeven kan worden- m.i. wel bij het CDA: Christen Democratisch Affront. De hang naar het regeringspluche is kennelijk zo groot dat men daarvoor veel voor christenen van belang zijnde principes overboord heeft gegooid en dwars over (geloofs)overtuigingen walst. De mijns inziens volkomen misplaatste hang naar macht is ronduit ontluisterend om te zien.
Het CDA komt nu in de slipstream van een wel heel graag willende VVD (lees: Rutte) wederom in het pluche. Tenzij het CDA-congres zaterdag alsnog roet in het eten gooit. Wat -schat ik in- uiteindelijk niet zal gebeuren: ook de CDA-leden begrijpen dat deze historische kans om, ondanks een megaverlies toch weer aan de macht te komen, niet aan zich voorbij laten gaan. Is daar het woord opportunisme niet optima forma van toepassing?
Het zal mij benieuwen hoe dat zaterdag gaat in die Arnhemse Rijnhal. Die hal kon door de dissidente CDA’ers na zaterdag wel eens worden omgedoopt tot Pijnhal…
(Deze blog is doorgekopieerd naar de PBDoetMee-dependance bij VKBlog).
