PBDoetMee

Ze heeft het af en toe zwaar bij ons, onze ouwe trouwe uit Italië geïmporteerde bloedroodmooie Volvo Polar. Meestal zijn het onze Drei RiesenHunds die haar interieur teisteren. Soms wat meubilair bij de zoveelste verhuizing van de kids. Ze doorstaat het allemaal zonder mokken. Vandaag was het nog een stukje erger. De berk in onze voortuin had groteske proporties aangenomen en dreigde zo ongeveer door de ramen op de eerste verdieping naar binnen te groeien. De wekelijkse vuilniswagen deed ook al zijn best om elke keer een paar ekstra breed en laag hangende takken mee te sleuren. En bij storm en andere slechtwederzaken hielden we soms ons hart vast, bang voor een onverwachte krakpartij met alle mogelijke schadezaken van dien.

Dus trokken we gisteren de stoute schoenen aan en sloegen aan het zagen en knippen, wiebelend op een ladder met zo’n handig schrobzaagje danwel takkenknippert met ekstra lange steel. Uiterst handig afwisselbaar, deze twee gereedschapjes, dankzij een slim kliksysteem. Dat werkte prima en vlotjes. Binnen de kortste keren lag de voortuin tergend vol afgezaagde stamdelen, takken en ander groen gespuis.

En vandaag moest dan de oogst naar de stort. Welnu: dat klusje vertrouwden we onze trouwe rooie wel toe. Tot twee maal toe tot de nok gevuld heeft ze zonder ook maar een piepje of kraakje te laten horen de rit naar de lokale vuilstort volbracht. Hulde. Want zo’n partij hout en takken weegt een leuk gewicht bij elkaar kan ik u melden. Hoe de Polar werd misbruikt aanschouwe men door op de kleine kieks voor groot te klikken.

De Volvoot van uw PB had vandaag een dagje garage vanwege een noodzakelijke beurt en nieuwe slofjes. Omdat de garage net even te ver weg is fluks een leenauto georganiseerd. En wat schetst mijn verbazing: deze Volvoot staat ook nog op naam (nou ja, bijna dan)…: klik op klein voor groot.

Kijk. Da’s nog eens een kek autootje. Ontworpen door de Italiaanse auto-ontwerper Liviu Tudoran. Net als Apple gebruikt hij afwijkende en milieubesparende materialen voor zijn ontwerpen. De wagen is elektrisch aangedreven: de energie wordt verzameld middels in het dak ingebouwde zonnepanelen. De iMove is Tudoran’s visie op de stadsauto in het jaar 2020. Of ik er een voor de deur zou willen hebben… weet ik niet. Eerst maar eens in het eggie zien en erin zitten en rijden, dan zien we wel verder. Wie goed kijkt ziet duidelijk een voorzetting van de Apple ontwerplijn: de touchmouse-vorm zit er duidelijk in. Klik op klein voor groot. De hele serie afbeeldingen staat hier.

Vandaag hadden we gezinsuitbreiding. Soort van. Het hing al een tijdje in de lucht. Beetje rondkijken. Website dit, advertentie dat. Wat we zochten zat er steeds net niet tussen. Te oud. Te andere kleur dan het rood dat we wilden. Veel te veel ervaring. Geen gladde huid. Voetzolen versleten. Putjes en bobbels in het karkas. Kraak en piepgeluiden. Gerammel. Te hoog prijskaartje. Of juist veel te laag wat vaak al verdacht is. Er was elke keer wel iets dat het ideaalbeeld al dan niet wreed verstoorde. Totdat we vandaag deze schoonheid tegen het lijf liepen en eigenlijk meteen verkocht waren. VriendinPB heeft nog wel een proefrit gemaakt natuurlijk. Het klikte meteen. Geen piepje of kraakje of rammeltje te bekennen. Onder de motorkap ziet ook alles eruit als nieuw.

Ik zag het meteen al aan de blik van VriendinPB: verkocht. Ze komt helemaal uit Italie, deze in perfecte staat verkerende schoonheid. Waar ze lang werkeloos onder olijfbomen heeft gestaan. En daarom van een nieuw laklaagje moest worden voorzien omdat de neerslag uit die bomen de lak opvreet. Over twee weken komt ze. Want er moet nog een NL-kenteken worden geregeld. Nog even geduld dus, en dan mag ze onze drei RiesenHunds vervoeren naar bos en hei. Een eervolle taak, waarvoor ze elke keer weer zal worden beloond met vrolijk gekwispel en geblaf. Welkom in HuizePB, rode schoonheid. (Klik op klein voor groot).

Eigenlijk is dat kilometerheffingplan van Eurlings, onze minister van gaten in de weg, kapotte tunnels en fillebevordering, te gek voor woorden. Ronduit een flauwekulplan. Vreselijk ingewikkeld systeem, dat bij voorbaat al gedoemd is te mislukken vanwege technisch falen en dus veel meer kosten dan begroot. Hier wordt weer een ICT-bedrijf een norme bak met geld toegespeeld, dat daarvoor in ruil over een jaar met de mededeling komt dat het allemaal een paar miljoen of miljard duurder wordt dan aanvankelijk gedacht. Wegens technische tegenvallers, misplanning en softwarebugs, of zoiets. U ziet het hele circus alweer ontstaan: melding dat het duurder wordt, kamervragen, verontschuldigingen van de minister (tegen die tijd vast Eurlings niet meer), “Deze problemen hebben we niet kunnen voorzien”. (Bullshit). “We kunnen het niet meer terugdraaien dus voeren we het toch uit.” (Tuurlijk…).

Voelt U ‘m al aankomen? De kilometerheffing gaat tegen die tijd met sprongen omhoog om de veel te hoog uitgevallen kosten weer af te dekken. U en ik kunnen daar straks weer voor gaan betalen. En wedden dat het kastje, dat nodig is om te kunnen registreren, ook door de automobilist betaald moet gaan worden?

En dit alles terwijl het eigenlijk zo simpel kan. Gooi BPM en wegenbelasting eruit, en hef de centjes via de benzineprijs. Net zoals ze dat in Duitsland al jaren met succes doen. Eerlijk systeen: rij je veel, dan betaal je meer. Rij je minder, dan betaal je ook minder. Heffing naar gebruik, want zonder een bezoekje aan de pomp geen autogebruik. Zo simpel is het.

De enorme bak met geld, die de overheid hiermee bespaart, kan gebruikt worden om de pomphouders in de grensstreken te compenseren indien nodig. Of nog beter: zorg ervoor dat de brandstofprijzen in Belgie en Duitsland identiek zijn: is ook dat probleem opgelost. En de enorme bak met geld, die anders zou worden uitgegeven aan een niet-werkend registratiesysteem, kan dan mooi voor andere zaken worden gebruikt. Wegenverbetering, een bevorderingspremie voor winterbanden, een extra stimuleringspremie op de aanschaf van een energiezuinige auto, ik noem maar wat voorbeelden.

Minister Eurlings zou er verstandig aan doen het km-heffingplan per direct in te trekken. Daar zou hij enorm mee scoren, op alle fronten.

Leuk idee, dat Waze. Met z’n allen al rijdend en volledig automatisch een wereldwijd altijd actuele wegenkaart bouwen. En ondertussen file-informatie doorgeven en oppikken, ook al volledig automatisch. Plus elkaar waarschuwing voor vileine flitsers van Hermandad. In de USofA noemen ze dit hele gedoe “Crowdsourcing”. De gebruikers maken het, en maken er vervolgens ook gebruik van. Waze was er dus al in de USofA, maar sinds vandaag ook wereldwijd beschikbaar. De mobiele applicatie dat is, die je nodig hebt om aan Waze te kunnen meedoen en bijdragen.

Hoe werkt Waze? Simpel. Zet de applicatie aan als je autorijdt en op basis van jouw snelheid en die van andere Waze-gebruikers informeert Waze anderen dat jij in de file zit of hoe jij een file kan vermijden. Daarnaast kan je zelf flitslocaties, wegwerkzaamheden en andere informatie doorgeven. Tegelijkertijd kan je helpen om de kaart te verbeteren door je traject te loggen met GPS als je ergens rijdt waar Waze nog geen kaart heeft, of door op de Waze website de kaart aan te passen. Daar wordt een geheel nieuwe hobby geboren: online kaarten bijwerken. Of verzieken, want ook dat zal wel weer gebeuren, helaas.

De applicatie is inmiddels beschikbaar voor zowat alle mobiele platforms, waaronder de iPhone. Downloaden kan hier. Op de Waze webzijde staat ook een prima uitleg-dinges.

Agh… tranen wellen op. Nostalgische gevoelens nemen zwaar de overhand. Mijn eerste en enige cabrio ooit. De 2CV Spécial. Het speciale aan de Spécial was dat er minder snufjes in zaten dan in de gewone Eend. Typisch Frans om dat dan Spécial te noemen. Onze gele reed wel als een tierelier. Totdat het motorblok het begaf wegens grof oliegebrek (wist ik veel dat dat met regelmaat bijgevuld dient te worden), en een bevriende sleutelaar er met enig klop- en hermodelleerwerk een Aca Dyane-motorblok in wist te prutsen. Dat het chassis van de Spécial helemaal niet tegen het zwaardere motorgeweld van de Aca Dyane kon hadden we even niet door. Totdat na enige tijd het chassis een verdachte kromming vertoonde, en de ophangbouten enige scheuringen. Met pijn in het hart is toen de Spécial naar de sloop verdwenen. Het was ronduit levensgevaarlijk geworden om met dat ding nog langer over des heren wegen te scheuren. Want hij reed wel 140 per uur met dat blok, inclusief loeiluid klapperend doekdak, en daar was de fragile Spécial natuurlijk bepaald niet op gebouwd. Mooie herinneringen oproepend fotomateriaal uit de gescande folder: hierrr.

Sargasso heeft een leuk item over de Lelijke Eend, met links naar een site waar zo’n beetje alle brochures van de Lelijke Eend vanaf 1954 in gescande vorm verzameld zijn. Hierrr.

In ons regionale dagblad loopt momenteel een serie over “mijn autoliefde”. Jan en Alleman schrijft daar over het autootje, waarmee ze vroeger de grootste lol of liefde hebben beleefd. Nou, zo eentje heb ik ook. Of eigenlijk zijn het er twee. De fijnste wagen die ik ooit had was een Alfa Romeo Alfetta Lusso, eerder deze week al tentoongesteld in de fotocollage “herinneringen”. De tweede was de grappigste auto die we ooit hebben gehad: een Fiat 500. Op zich allemaal niet zo schokkend, ware het niet dat ik 2.05 meter lang ben en dus enige proportionele dispositie heb ten opzichte van dit autootje. Onze versie had geen open dak, en dus zat ik met het hoofd permanent gebogen om door het piepkleine voorruitje te kunnen kijken. Het autootje reed als een trein, maakte herrie voor tien, veerde voor geen meter, en had geen linker voorstoel. Ik zat namelijk op de iets naar voren gebrachte achterbank, zodat ik in elk geval wel mijn benen kwijt kon. En dat zat eigenlijk best wel comfortabel.

Erg lang hebben we niet van die autootje kunnen genieten. De technische staat was nog slechter dan het comfort. De ruitenwissers deden het bijvoorbeeld al lang niet meer, waarvoor ik een handbediening in de plaats had geknutseld. Niet echt handig, maar we zagen tenminste nog wel waar we reden bij regenachtig weer. Toen dan ook bij het opschakelen van de eerste naar de tweede versnelling de complete versnellingspook uit de bodem van de auto omhoog kwam hebben we besloten het apparaatje af te voeren naar de sloper. Want er was nog wel wat meer aan de hand met dit vehikel. De bodem lag er toen al grotendeels onderuit (bij regen dus natte voeten), en van de rode lak was ook weinig meer te zien. De koplampjes hingen met ijzerdraadjes in het chassis, en de zwengel van de portierruitjes waren al lang geleden verdwenen. Het motortje had zeer lang geleden zijn laatste onderhoudsbeurt gehad en rookte vervaarlijk. Van olie verversen hadden we nog nooit gehoord: met techniek ben ik niet zo standvastig als zou moeten. En de bandjes waren zo mogelijk nog gladder dan de ijsbaan in Heerenveen.

We hebben op waardige wijze afscheid genomen: we hebben er met een glas wijn in de hand op staan dansen voor de deur om er zeker van te zijn dat niemand -maar dan ook echt niemand- in ons geliefd autootje de sloop nog zou verlaten. Gebutst en gedeukt werd de Fiat 500 door een kraanwagen afgevoerd. We hebben nog net niet een traantje gepinkt, en hebben ons mobiele leven vervolgd in heel wat luxere auto’s waar ik tenminste een beetje normaal in kon zitten en waarin de techniek wel deed wat het moest doen. Wel beschouwd was deze Fiat 500 natuurlijk helemaal nix, maar wel een erg lief autootje. Dat troetelgevoel heb ik met geen enkele latere auto meer gehad.

Oh ja, ze had ook een naam: Truusje.