PBDoetMee

In korte tijd een tweede verhuizing. PB is overgestapt naar MovableType. Dit is de laatste tekstingeving alhier. Vanaf nu staan de nieuwe tekstjes op http://www.pbdoetmee.nl/mt/. Leggu ff een nieuw linkje aan? Dan zien we mekaar weer aan die kant van digispace.

Het is straks weer stil om me heen. Niemand praat, niemand stoort. Iedereen slaapt. De nacht is van mij. De stilte is van mij. De teksten kunnen gaan waar ze willen, zonder te worden gecorrigeerd. De muziek kan zweven waar ze wil, geen dissonant die vals klinkt. De tekeningen kunnen lijnen waar ze willen, geen gum. Niemand die tegen me zeurt. Niemand die me beveelt. Niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen. Niemand die iets van me verwacht. Radio Paradise streamt via iTunes precies die muziek mijn koptelefoon in die ik ‘s nachts horen wil. De nacht is pracht. De nacht is zacht.

En ondertussen groeit mijn MovableType webstek gestaag…

Jawel! Een mailtje van onze MP himself in de mailboks van PB. Zat er gisteren al in, maar ik was toen te druk met de nieuwe webstekbouwplek. Even wat voorafging: ik stuurde op dinsdag 4 november een mailtje naar Balkenende met de suggestie dat hij zich maar eens een week niet moest douchen. Teneinde zelf te ondervinden wat bejaarden in verzorgingshuizen doorstaan wanneer ze slechts 1 keer in de week onder de warme straal worden gezet. Dat mailtje werd eerst door d’een of andere opperpief Huijts doorgezonden naar het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport. Waartegen ik per ommegaande mail protesteerde, omdat ik toch echt wil dat MP-JPB het mailtje persoonlijk leest. Nou, da’s nu kennelijk gebeurd, want er komt zowaar een antwoord. Van JPB zelve. Het duurde effe, maar dan heb je ook wat.
Hoewel: er wordt inhoudelijk nog voor geen millimeter op het onderwerp ingegaan. Behalve dan de reden waarom mijn protest tegen het herrouteren van de eerste mail niet kan worden gehonoreerd. MP-JPB heeft het protestmailtje kennelijk dus wel gelezen. Ik ga er wel van uit dat, wanneer Balkende een mail ondertekent op deze manier, het nu ook daadwerkelijk van hemzelf komt. Anders zou er wel een andere naam staan met zoiets als i.o. of namens, of zo. Leest U even mee (ik heb al te persoonlijke data weer even weggewit):

Tja, wat moet ik hier nou mee? Ten eerste klopt het toch niet naar mijn gevoel. JPB heeft volksgezondheid niet in de beurs, dat klopt. Hij is minister van algemene zaken. Maar hij is als MP wel degelijk EINDverantwoordelijk voor het kabinetsbeleid, dus ook voor het volksgezondheidsbeleid. Een directeur van een bedrijf is toch ook EINDverantwoordelijk voor datgene wat er in zijn toko gebeurt? Geldt dat dan niet voor de MP. Dacht het wel. Nou dan!
Het zou zo aardig zijn geweest wanneer JPB tenminste iets inhoudelijks had geschreven over mijn suggestie. Al was het maar iets in de zin van “Beste PB, U kunt niet van mij verwachten dat ik elk negatief effect van de maatregelen van dit kabinet persoonlijk ga ondervinden. Dan zou er voor regeren en gezin weinig tijd meer over blijven”. Of zoiets. Maar nee, het blijft even formeel en vlak als altijd, en ik wordt vriendelijk door de zijdeur afgeserveerd. Jammer.
Nou kan ik wel weer een boos reactiemail er tegenaan smijten, maar mijn gevoel (alsook verstand) zegt me dat dat weinig nut heeft. Gaan we dus ook niet doen. Tijdverspilling, dat blijkt wel weer. Hoe dan ook: hiermee is maar weer eens bewezen dat inhoudelijke invulling geven aan de ware betekenis van het woord democratie moeilijk is. Het is op zich heel democratisch hoor: ik ken landen waar zo’n mailtje aan de landelijk leider goed genoeg is voor jaren celstraf, toch? Maar het blijft jammer dat ook nu weer de democratie weliswaar in daad wordt nageleefd, maar niet naar inhoud wordt uitgebouwd. Begrijppuwattikbedoel? In dat opzicht is er in Den Haag na de Fortuyn-storm weinig tot niets veranderd.
OK. Ik doe een suggestie: wanneer de MP tijdens een eerstvolgend tv-interview (het wekelijkse gesprekje?) in een tussenzin iets over het douchen-onderwerp laat vallen roep ik “Chapeau”. Want dan weet ik in elk geval dat onze MP zich kennelijk de moeite getroost om een mailtje van PB ook echt persoonlijk te lezen en te beantwoorden. Daarmee zou de MP er blijk van geven dat het hem wat betreft ernst is met de menselijke invulling van democatie. Dan zouden we eindelijk op de goede weg zijn!

Het is net of de dood in de buurt ronddwaalt. Een poosje terug die jongen van -wat was-ie- 16 dacht ik, die dood in bed werd gevonden. Broertje van een vriendin van Dochter PB, waardoor we er zijdelings ook bij betrokken raken. Nu weer een kerel van 41, getrouwd, twee nog jongere kinderen. Buurman van een andere vriendin van Dochter PB. Ook Dochter PB kent deze man heel goed. Dus alweer indirect. De buurman blijft dood in bed, vlak nadat zijn vrouw het huis heeft verlaten naar haar werk. Als om 08:00 uur de wekker weer afloopt omdat hij naar zijn werk moet, blijft de wekker gaan. Het zoontje van 11 wordt er wakker van en loopt de slaapkamer in om de wekker af te zetten. De rest laat zich raden. Paniek, eerst aan vader schudden die dus niet meer wakker wordt, dan naar het huis van de dokter gerend, bellen roepen schreeuwen maar er wordt niet open gedaan, dan weer terug hollen, en de alarmlijn bellen. Dan moeder bellen op het mobieltje… Jochie van 11. Voelt u ‘m? Jongere zusje inmiddels ook wakker van al het tumult, nog meer drama. Vreselijk. Het is wederom de dood die wreed toeslaat. Het zijn dit soort dingen die mij de rotsvaste overtuiging geven dat er geen god bestaat. Het is de natuur die bepaalt, niet d’een of andere almachtige regelneef. En als hij al bestaat, dan heeft hij het met sommige mensen bar slecht voor.

Ik bouw, codeer, schroef, schuif, kopieer, plak, probeer, verkleur, test, upload, delete, try, fail, pas, meet, schrik, juich, ftp, verbreek, html, templeer, en vergeet van schrik te roken. PB bouwt weblog met de uiteindelijke keuze: MovableType. Er moet nog zeeeer veeeeel gebeuren, maar hij doettut!
En het is eigenlijk zo simpel. Ik werk al jaren volgens het trial and hit principe, als ik iets moet programmeren of vormgeven. Niet gehinderd door veel kennis van zaken bestudeer ik code, ontdek dan meestal wel de logica, en daarmee ga ik vervolgens vrolijk fluitend aan de slag. Alsof ik al jarenlang in MovableType tagtaal programmeer.
In dit geval pak ik in de stylesheet een style-onderdeel, en codeer maffe keurtjes in hex. Bijvoorbeeld knetterrood. Dan genereer ik de boel even, en zie dan precies waar dat stukje stylesheet op slaat. Daarna pas ik de boel aan zoals ik het hebben wil, et voila: klaar voor de volgende style. Very basic, weet ik wel, maar het werkt perfect. Op de krant doen we niet anders: daar draait de opmaakredactie zich dagelijks een ongeluk aan proefpagina’s op A5. Om de lay-out goed te kunnen beoordelen. Dat kunnen ze ook op het beeldscherm doen, maar het papier blijft toch het medium voor beoordeling voor een krant. Dat geldt dan weer niet voor een weblog, waarvan geen papieren equivalent bestaat, dus beoordeel je haast als vanzelfsprekend op het beeldscherm.
Nou ja, een heel gedoe dus, waar wel wat tijd in gaat zitten. Het zal dus nog wel even duren voordat de MT-versie live kan. Maar: PB doet er niet geheimzinnig over. Iedereen mag zijn digitaal gewrummel zien. Voor wie op het bouwterrein wil meekijken: http://www.pbdoetmee.nl/mt/.

Lastig, gewoon lastig. Heb ik net zo’n beetje de template-taal van Blogger onder de knie, moet ik weer een nieuwe leren. Want waar ik nu mee experimenteer bevalt me wel qua user interface en overzichtelijkheid. Maar ja, die templates he….

De teksten in de knoppen onderaan comment-vensters zijn soms juweeltjes. PB doet het rustig aan met “Doemaar”. Yakuzi daarentegen geeft -ik buig het hoofd in eerbied- blijk van ruimere vindingrijkheid in dezen: “Ja! Blaf die meuk erop!” Welke commentaarknoptekst vindt U nou de leukste?

Going back in time it’s a flashback! De wederopstanding van de NVSH. Met name de tip “Droogneuken” was voor mij na al die jaren een ware openbaring…

Nieuw. Uit het kronkelbrein van PB. “10 seconds arts”. Stukkies digitaal frummelpruts. Meedoen? Moet in maximaal 10 seconden gemaakt. Sneller mag ook. Zin an? Inzendingen via de maillink ter linker zijde. Formaatje: 150 pixels breed, 100 pixels hoog. Gif of jpg. En geen gesodemieter met andere maten of formaten. Wordt direct geprullemandeerd.

Zoiets dan?

Wat mijn oudste herinnering is? Dus van toen ik nog heel jong was? Of zo U wil, mijn eerste herinnering? Oh, dat weet ik precies. Ik sta in de kinderbox in de woonkamer. Ik kan net staan, want hou me stevig vast aan de rand. Uit het geluidsboxje van de zwarte distributieradio, die toen (1954) nog volop in gebruik was, klinkt een operakoor. Zo’n dameskoor, met van die hoog jagende stemmen. En zo’n solotante erbij, die uitermate haar best doet om haar stembanden in twee stukken te scheuren. Ik ben daar doodsbang van en gebaar huilend en krijsend naar mijn moeder dat dat vreselijk enge gejank weg moet. Ik kan nog niet praten, maar al wel duidelijk denken kennelijk, want ik herinner me de paniek van toen nog als de dag van gisteren. Raar, na zoveel jaar, maar wel waar. Mijn moeder begrijpt me gelukkig en zet de radio uit. Ik ben weer gerustgesteld. Hier houdt mijn herinnering op. Onder paniek neem je kennelijk ook op die jonge leeftijd al zaken intensiever waar (en blijven ze daardoor in je geheugen hangen) dan in rustiger vaarwater. Dit voorval zal trouwens wel de reden zijn waarom ik zo’n bloedteringhekel heb aan opera.

Kijk, dat bedoel ik nou. Over koulijen gesproken. Bij Siberië denken we normaal gesproken aan extreem lage temperaturen in de winter, toch? Mijn goede vriend Alexei woont en werkt in Novosibirsk, waar hij in de koudetijd regelmatig temperaturen van onder de 30 graden vorst moet zien te behapstukken. Soms halen ze daar wel de -45. Brrrrrrrr. Ze zijn er wel aan gewend daar, maar toch. Toen Alexei bij mij op visite was een poosje terug, stond-ie in zijn overhemd bij 2 graden in de tuin een sigaret te roken. “Hm, lekker warm”, zei hij, terwijl ik er ingepakt met das en jas naast stond te rillen. Krankzinnig.
En wat gebeurt er? Weather.com geeft aan dat in de afgelopen nacht het kwik in Novosibirsk daalde tot 32 graden Fahrenheit. Dat komt overeen met precies 0 graad Celcius. Door de straffe wind voelt dat volgens Weather.com als 22 graden Fahrenheit, oftewel minus 5.55 graden Celcius. Terwijl wij hier de afgelopen nacht met 8 tot 10 graden vorst zaten te klooien! Het is hier godsgloeiendegloeiende kouder dan in Siberie!!!

Indien de evolutie ooit nog eens wordt overgedaan heb ik -behalve een herfstknop aan bomen waardoor de bladeren er allemaal tegelijk in 1 klap vanaf vallen- nog een suggestie. Voor mij geldt in elk geval dat ik een bloedteringhekel heb aan de winter. Koud, lang donker, nauwelijks groen om me heen, mist, guur, geen bloemen, geen zomervogels. Alle ellende der natuur wordt in deze donkere dagen met bakken tegelijk over dit kleine kikkerland gestort, daar waar we toch al zo veel shit te verstouwen hebben hier. En als er al eens een strakke blauwe lucht is, dan is het ook meteen teringkoud. Nee, da’s nix voor PB. PB is een warmtemens. Pas bij temperaturen boven de 20 graden Celcius voelt dedese zich kiplekker. Evolutiesuggestie: voorzie de mens van een comfortabele winterslaap, ben ik in elk geval van die jaarlijkse koubarbaarsheid verlost.

De tijd dat poolreizigers in volstrekte eenzaamheid hun barre taak volbrachten is voorbij. Binnenkort start een reis door het Noordpoolgebied van een stel wetenschappers, die onderzoek naar klimaatverandering willen doen. Het aardige is dat deze reis door het barre klimaat stap voor stap kan worden gevolgd, via internet. Op gezette tijden doet de ploeg verslag van hun bevindingen en belevenissen op een prachtig vormgegeven website: PolarHusky.com. Aangezien het in die gebieden behoorlijk van brrrrrrr gaat zult U PB daar nooit zien. Maar interessant om te volgen lijkt het me wel. Veilig met de kont op de kachel, zullen we maar zeggen.

Vanavond ook maar weer eens een nieuw muziekje gemixed. Koptelefoontje op voluit of geluidsboxen op 10.

Velperbroekcircuit, bij Arnhem, zondag, begin van de middag. We komen terug van een lekkere wandeling op een zonnig maar koud Postbank. Er staat een file. Huh? Op zondag? Nog nooit meegemaakt. We wurmen ons links langs de file, want we moeten niet naar Arnhem, maar richting Duitse grens. Aan de kop van de file staat een beste verzameling zwaailichten en motoren. Huh? Zwaar ongeluk gebeurd soms? We wachten, noodgedwongen, want we mogen er niet langs.
Plots komen van rechts twee bussen, 1.5 gevuld. Met supporters uit Zwolle. Ze hangen tegen de ramen geplakt en vinden het allemaal prachtig zo te zien. Ze gebaren wild en de middelvinger is ruimschoots aanwezig. Tegen ons wachtenden dus. De bussen stuiven, begeleid door een paar motoragenten en politiewagens, richting Arnhem, richting Vitesse-stadion, waar Zwolle moet spelen. En wij mogen weer verder.
Dat het in dit land steeds gekker wordt wisten we al, maar dit deed er voor mij vandaag toch nog weer een schepje bovenop. Maak in dit land trammelant en trap van alles kapot, dan krijg je voorrang inclusief politiebegeleiding. Gedraag je je normaal, dan moet je aansluiten en wachten, ook wanneer jou dat even niet uitkomt. Ze zeggen wel eens: de lui met de grootste bek krijgen het altijd weer voor elkaar. Klopt!

Dit, waarde PB-bezoeker, is Bas. Onze Golden Retriever. Als ie het haalt -en daar ziet het wel naar uit- wordt Bas op 17 december 17 jaar. De dag waarop precies honderd jaar geleden de gebroerders Wright de eerste gemotoriseerde vlucht uitvoerden. Zeventien? Ja, 17. Da’s voor een Golden Retriever zeer uitzonderlijk, want gemiddeld haalt dit ras 13 of 14 jaar en dan gaat het kaarsje uit. Zo niet bij onze Bas, die eigenlijk Bastiaan heet. Het gaat allemaal niet meer zo vlot, het zicht is gelijk 20 meter dikke mist, en het gehoor is ook al niet meer wat het ooit was. Zijn neus daarentegen werkt nog steeds voor de volle 200%, ruikt loopse teven nog steeds op 200 meter afstand, en spoort andere reutjes waar hij ook nog steeds graag mee knokt feilloos op. De tandjes werken ook nog prima: de kluif waar hij hier op kauwt was luttele minuten na het nemen van de foto alweer foetsie.
Ik weet het: ik heb het niet zo op doglogs, catlogs en ander huisdierloggedoe. Maar deze jongeman (Krasse Knar) is een dermate apart exemplaar -en dat niet alleen gezien zijn uitzonderlijk hoge leeftijd- dat ik daar voor deze ene keer graag een uitzondering voor maak. Bas zelf vindt het maar niks en is van mening dat ik hierbij van mijn principes ben afgeweken. Hij kauwde dan ook onverstoorbaar door bij het nemen van deze kiek, en weigerde ook maar 1 seconde verleidelijk in de lens te kijken. Gelijk heeft-ie.

Hedenochtend ontving PB voor het eerst van zijn leven een digitaal kado. Van een collega, als dankje voor bewezen diensten.
En wat is dan dus de moraal,
ook de Sint gaat digitaal.

Hoera! De Middeleeuwen zijn terug. De Geus wil een telefoonnummer openen waar rijken giften kunnen storten voor minima. Minima mogen hun handje ophouden en maar hopen dat er wat in valt. Het is werkelijk g-o-d-s-g-e-k-l-a-a-g-d hoe diep we in dit land zijn gezonken!

Wanneer in de VS iemand een misdaad, die uitgebreid in de media-aandacht is geweest, noemen ze dat een CopyCat. Nu weer iemand die auto’s beschiet in Ohio. Daarbij viel woensdag het eerste dodelijke slachtoffer. De handelwijze van de dader(s) lijkt veel op de manier, waarop twee mafkezen in en rond Washington eerder dit jaar willekeurig mensen doodschoten bij benzinestations. Een van de twee werd gisteren ter dood veroordeeld.
Bij CopyCat denk ik aan iets veel leukers. de WEM CopiCat. Een echo-apparaat uit de jaren zeventig, waar ik er destijds ook eentje van had. Er zat een in een lus geplakt bandje op. De eerste kop nam op wat je speelde, en de koppen erna speelden dat weer af. Zo kreeg je een echo-effect. Je kon de duur van de echo regelen door de snelheid van het bandje te varieren met een draaiknop. En je kon met andere knoppen ook het echo-geluid nog wat vervormen, meer hoog geven, of juist meer bas. En -jawel- je kon ook nog de verhouding tussen het originele signaal en de echo mixen. Toptechniek van Toen. Helaas heb ik ‘m niet meer: die dingen schijnen in goede staat tegenwoordig een fortuintje waard te zijn.

Zomaar wat dingetjes van deze (woens)dag (al is het al weer donderdag als ik dit het internet op jaag). Waargenomen tijdens een werkdagje Tilburg. Waar het oog op viel. Of het oor.
Want het eerste is een telefoontje van Marjanne. Ze wil de koffie drinken, die we al heel lang van plan zijn. Gaat niet: er zitten een vergadering en een vroeg noodzakelijk vertrek naar elders in de weg. Jammer: houden we tegoed. Ze viert trouwens haar logjaardag. Gefeliciteerd!
Wanneer ik rond half tien Tilburg inrij loopt bij het station een uiterst armoedig uitgedoste vrouw. Zo eentje waar een minima-uitkering vanaf druipt. Stretchbroek, oude schoenen, warrige korte grijze haren die nodig aan een verzorgingsbeurt toe zijn, veel te dun Zeeman-jasje voor dit weer, al wat ouder, leeg in de wind zwabberend plastic tasje. Beetje zielig om te zien. Denk er verder niet aan: zo zien we helaas wel vaker mensen over straat lopen. Maar als ik vanmiddag rond 16:00 uur Tilburg weer uitrij zie ik haar weer. Ze komt -nu gearmd met een andere vrouw- de winkelstraat uit en wacht voor het voetgangerslicht. Ze ziet er nog even haveloos en troosteloos uit als vanochtend. Alleen zitten er nu kennelijk wat spulletjes in de plastic tas, want die is boller dan vanochtend. Nu vergeet ik haar voorlopig niet meer.
Bij het station in de buurt staat een kantoor van Interpolis. Het is een torenhoog gebouw. De bovenste verdiepingen zijn vandaag niet te zien: ze hangen volledig weggemoffeld in de mist. De directie zal wel weer op de bovenste verdieping huizen. Hun blik in de toekomst van de verzekeringsbranche is vandaag dus zo mogelijk nog mistiger dan gewoonlijk.
Verder, op de heenweg, een kat die de weg tussen Den Bosch en Tilburg oversteekt. In noodtempo, want als kat weet je dat je daar bijzonder rap in moet zijn, anders wordt je gegarandeerd platgewalst. De kat redt het dankzij het feit dat een koeriersdienstbusje volop op de rem trapt, terwijl die gasten normaal gesproken voortjakkeren. Hulde! Op de terugweg rij ik via Eindhoven en de nieuwe A50. Ergens op die snelweg bonkt mijn auto over iets dat uiteen- en platgereden op de weg ligt. Ik kan zo gauw niet precies zien wat het is, maar het lijkt me een kat. Kennelijk zijn niet alle Brabantse katten even snel.
Hiekje, een collega, zingt in een band en wil misschien in onze studio een CD gaan opnemen met haar band. We gaan een afspraak maken. Leuk: ze zingt in een echte sfeerband die de zalen en zaaltjes, waar ze spelen, meestal wel plat krijgen. Dat belooft weer gezellig te worden in de studio.
Vanavond ook nog weer van alles te doen. Vriend Rob wil online een Dell-computer bestellen, maar heeft geen idee hoe dat werkt. Ik help hem op weg en leg alles uit. Twee uur later is hij een mooie Dell-computer rijker en een aardige berg Euro’s armer. Hij is dik tevreden en kan niet wachten totdat de Dell-doos arriveert.
Dan ook nog een nieuwe inbelverbinding naar het werk uitgetest. Met zo’n mooi Token van KPN, waardoor ik eindelijk veilig thuis mijn werkmail kan afhandelen. En: het werkt zowaar de eerste keer.
Zonet komt ZoonPB thuis met de trotse mededeling dat hij voor het eerst in een officiele dartcompetitie-wedstrijd 180 heeft gegooid. Apentrots is-ie. En dat mag: hij oefent zich een ongeluk.
Verder weinig gezien: de mist was te dik en dan ben je druk met het in de gaten houden wat er voor je gebeurt. Al heb je nog steeds van die krankzinnigen die onder deze weersomstandigheden met 150-160 kilometer per uur voorbij denderen. Volgens mij is het verstand van dat soort gasten net zo mistig als het weer van vandaag.

In dit webhoekje schreef ik al eens over de gigantische berg weblogs, waarin poezen, katjes, kittens enzovoorts een hoofdrol spelen. Maar: het onderwerp zelf komt in die weblogs nooit aan het woord. Hooguit een bulk foto’s en dat is het dan wel zo’n beetje. Een fnuikend probleem, laten we wel wezen. Maar er is een gek die een oplossing heeft bedacht. U kunt uw huisdier nu ook actief betrekken bij het catloggen, dogloggen en meer van dat gedoe. Stuur ook eens een Dog- of CatMail!

Sorry hoor, ik kan het niet laten. Maar ik had weer eens gelijk, achteraf. Op zaterdag 11 januari dit jaar vroeg ik me in het logje “Niet geintegreerd” af waarom nog niemand de SGP voor de beoordelingscommissie van de immigratiedienst heeft gesleept. Omdat… afijn, lees zelf even terug. En wat gebeurt er afgelopen week? De SGP (en de Nederlandse Staat trouwens ook) is wegens vrouwendiscriminatie op 28-10 gedagvaard door het Clara Wichmann Instituut. De SGP omdat ze discrimineren, de Staat omdat ze dit toelaten en geen stappen ondernemen, terwijl discriminatie toch een strafbaar feit is. Da’s wel wat anders dan die commissie waar ik het over had -beter zelfs-, maar dus wel precies om de redenen die ik in januari aangaf. Zou mijn weblogje dan toch eens iets in gang hebben gezet? Neuh, zal wel niet. Maakt ook niet uit: Clara heeft er zin in: “Indien noodzakelijk zal de SGP-zaak tot in hoogste instantie worden uitgeprocedeerd”. Dat zal ze leren daar bij die SGP! Clara heeft nog muntjes nodig om het proces te bekostigen. Wie wil mag storten of donateur worden. Info op Clara’s website.

Zo af en toe laat ik hier in de rubriek “PB Prive” wat los over mijn onstuimige verleden. Op maandag 19 augustus vorig jaar onthulde ik een piepjonge PB, waaruit na vele jaren voedsel en drank wonderwel een lange PB voortkwam. En ik heb her en der ook al eens iets losgelaten over ons wilde bestaan in het voorprogramma van Herman Brood, Golden Earring, B52 en meer van dat fraais. Dat was met een punkband, later, en met andere muzikanten.
Vandaag een stukkie over de wilde jaren ’70, waarin rock en roll de voornaamste ingredienten van mijn dagelijks bestaan vormden, en de voornoemde grotere podia nog niet aan de orde waren. Onze rock en roll-band speelde op feestjes en feesten, met als toppertje een optreden voor 1.000 studenten op de HEAO in Arnhem, waar we de Dutch Swing College Band met een lege aula lieten zitten omdat alle studenten bij ons in de kelder waren.
Op de wat wazige kiek (want gemaakt door een medestander wier alcoholpeil op dat moment het aanvaardbare al ver had overschreden) ontwaren wij ter rechter zijde PB in band-uitmonstering. Bierglas vastgeroest in de linker hand, en een zijden sjaaltje om de nek. T-shirt, gescheurde spijkerbroek. Bruine puntlaarzen, maar die vielen buiten de zoeker deze keer. Tatoeage om de linker arm (nep, want PB hield toen al niet zo van dit soort permanente lichaamsbeschadigingen). De kiek werd in 1977 genomen tijdens een optreden van onze band in een van de vele blokhutten in en rondom Arnhem, waar in die tijd elk weekend volop werd gefeest en geherried. De haren waren toen nog wat langer dan vandaag de dag, maar al wel weer korter dan in de jaren ervoor toen ik er bijna letterlijk mijn kont mee zou kunnen afvegen.
In deze uitmonstering bestierde ondergetekende de toetsen en de gitaar. Afwisselend, want tegelijkertijd gaat moeilijk, ook al heb ik dat wel eens gepresteerd wanneer het alcoholpeil tot ongekende hoogten was gestegen. Plus dat PB ook nog eens de zangmicrofoon bevuilde. Ja, ik had het erg druk tijdens die optredens. Vooral ook omdat deze band absoluut geen repertoire had, maar gewoon al improviserend door de avond heen vloog, tot groot genoegen van het publiek. De samenstelling wisselde nogal: van vijf tot acht man, naar gelang wie er zin had om mee te doen. We hadden soms zelfs twee slagwerken op het podium, wanneer beide drummers toevallig tegelijk zin hadden om te spelen. Geen probleem. En een elektrisch versterkte viool, best wel apart in een rock and roll band.
Onze muzikale bagage bestond uit vijf of zes (weet ik eerlijk gezegd niet meer) akkoordenschema’s. Ik riep dan bijvoorbeeld “3!” en we begonnen schema 3 te spelen. Iedereen kwam met solo’s aan de beurt, en de nummers eindigden steevast in een pandemonium van gillende gitaren en dreunend slagwerk. De optredens liepen altijd als een trein, omdat de bandleden wel stuk voor stuk goede muzikanten waren die snel op elkaar waren ingespeeld. Succes vezekerd, mede omdat een van onze roadies de goddelijke gave had om elke keer weer stapels drankbonnen bij de bar te ritselen. Heerlijk. En het publiek vond het helemaal te gek: elke keer weer stond de zaal volledig op z’n kop.
Toen de band uiteen ging ben ik de meeste bandleden uit het oog verloren. Medezanger Joop, die de toneelwereld was ingedoken, zag ik een poosje geleden terug in een bijrol in GTST. Een van de twee drummers woont sinds een tijdje bij ons in het dorp, dus die zie ik nog wel eens. De violist is later directeur-van-iets in Engeland geworden. Van Frans, ook toetsenist en met wie ik ooit nog eens een heuse LP maakte (dat vertel ik later wel eens), weet ik waar hij uithangt, maar we spreken elkaar amper. Met de rest is geen contact meer, en ik zou ook niet weten wat ze tegenwoordig uitspoken.
Een persoon uit die tijd ben ik gelukkig nooit uit het oog verloren: de knappe jongedame, die hier in totale aanbidding (of was ze nou teut?) om de nek van PB hangt. Ik kende haar op dat moment al een poosje. Ze was een lekker ding om te zien, en was niet makkelijk te veroveren. Maar zoals altijd: voor echt goeie dingen des levens moet je nu eenmaal moeite doen. Zoals ik al zei: PB verloor haar niet uit het oog, en ze heet tegenwoordig Mevrouw PB. Zij is -naast alle goede herinneringen- wel het beste wat ik aan die wilde jaren heb overgehouden. Mooi he?

PB was de laatste twee weken nogal druk met stokjes doorgeven, een weblog-verhuizing, een vette griep, en denderende DJ, en een hele berg prive beslommeringen zoals daar is onze nationale vijand de fiscus. Dat zijn van die dingen die moeten, maar waar ik dus zeer beslist geen fluit zin in heb. Met forse tegenzin worstel ik door de papierberg gelijk een veroordeelde, die naar het hakblok wordt gebracht. Want zo voel ik het elk jaar weer: de zuur verdiende muntjes die ik in het komende jaar op mijn bankrekening hoop te krijgen worden bij voorbaat door die blauwenveloppers alweer deels ingepikt. Je hebt nog geen cent binnen, of je bent het al weer grotendeels kwijt. Vinden ze het nog gek dat er zoveel zwart geld in dit land rondzwerft. Verbaast mij in elk geval niet. Hoe harder je iemand de (financiele) duimschroeven aandraait, des te harder-ie begint te schreeuwen en dwars te liggen. Zouden ze dat puur menselijk mechanisme nou bij die overheid nog steeds niet doorhebben?

Leven en dood zitten soms angstwekkend dicht bij elkaar. Vandaag hingen op het prikbord op mijn werk twee kaarten. De eerste was van een collega, die zijn 5-jarig dochtertje Esmhe zag overlijden aan een hersenvliesontsteking. Een kaart met een prachtige tekst, waar ongeloof, verdriet en onmacht vanaf druipen. Het meisje werd afgelopen zaterdag onder enorme belangstelling begraven. Het tweede was van een andere collega, die de geboorte van zijn dochter Noortje de wereld in stuurde. Een vrolijk kaartje, waar het geluk om het nieuwe leven vanaf spetterde. Twee kaarten pal naast elkaar aan het prikbord, maar toch oneindig ver van elkaar verwijderd…

DJ Jerry blaast momenteel mijn studio in drie stukken. Godsgloeiende, da’s toch geen muziek meer, dat hardcoregestamp. Maar: hij doet het wel primadeluxe. Alles mooi getimed, perfect op- en afbouw. Kan me zo voorstellen dat hij met zijn gemix een zaal vol dansgekken wel op z’n kop krijgt. Gebeurde laatst al in Deventer heb ik begrepen. Dancing Nederland gaat nog horen van DJ Jerry. Mark my words.

Zo, de Blogroll Me aan de linker zijde is ook aangepast aan de nieuwe webstek. De laatste bugjes hebben we er bijna uit. Klikken maar!

Oh ja: de Blogrol toestand wijst nu natuurlijk ook naar het nieuwe URL, en niet meer naar de oude op Blogger. Willu direct worden gealarmeerd wanneer PB hier weer wat onzin heeft gekalkt, pas dan s.v.p. uw Blogrol-waarschuwinkje aan. Dank.

Ik weet niet wat dat is, maar ineens komt alles tegelijk. Allereerst natuurlijk mijn eigen webstekje, maar dat wist U al anders zou U dit niet lezen. Verder de productie van een aardige berg audiobestanden voor schoolproducties, die klaar moeten worden gemaakt voor publicatie via Internet. Oh, denken de meesten dan: daar maak je dan toch effe een empeedrietje van, pleur die op een website, en klaar is Kees? Nou, nee, niet echt. Als je niet weet waar je mee bezig bent klinkt het al snel zoals heel veel MP3-tjes die op Internet worden aangeboden: ronduit knudde.
Hier in de studio van PB gaat dat wel even anders. De audio wordt geanalyseerd en bewerkt met professionele filters en software. Software, die je niet zo 1-2-3 koopt, omdat er een prijskaartje aan hangt waar je bepaald geen hoera tegen zegt. Er zitten professionele softwarefilters bij die al snel een Eurootje of 500 a 500 kosten. ‘t Stuk wel te verstaan. En PB heeft er een aardige verzameling van. Hoppa, omkeren maar die portemonnaie.
Maar: dan heb je ook wel wat waar je echt iets mee kunt. Bestand voor bestand gaan de opnamen door die filters en analyzers. En dan wordt er een nieuwe versie van gerendered. Het resultaat mag er wezen, al zegt PB het zelf: het klinkt precies al de originele studio-opname, maar van de oorspronkelijke bestandsomvang is nog geen 10% meer over. En daarmee zijn die bestanden dan weer geschikt voor streaming of downloading op Internet. Alleen de echte audiofiel zal het verschil wel horen, maar je kunt natuurlijk ook weer niet alles hebben.
En dan komt hier morgenmiddag ook nog ene DJ Jerry in de studio. Een upcoming DJ, die al menig party hier in de regio onveilig heeft gemaakt, tot groot genoegen van het danspubliek. Hij wil een demo-CD maken, en die gaan we samen opnemen. Ben benieuwd wat dat nou weer gaat opleveren. Beetje druk allemaal, maar zo blijf je wel lekker bezig en jong. Ik hoop dat ik morgenavond nog een paar oren over heb…

Hiermee verklaart PB zijn blogstek op Blogger voor gesloten. Vanaf nu zijn de bedenkingen, beschouwingkjes, waarnemingen en foeterpartijen, alsmede de leuke dingen des PB’s levens, te vinden op PB’s eigenste webhoekje: www.pbdoetmee.nl. Verhuizen jullie mee?

Nou, dat ging toch weer sneller dan gedacht. Want: wat zal ik moeilijk doen door een compleet nieuw systeem te gaan gebruiken, terwijl dit Blogger-gedoe qua user-interface nog steeds prima voldoet? Ben er bovendien aan gewend, en weet m’n wegje in de Blogger-codes inmiddels ook wel aardig te vinden. Dus: gewoon de publish-route omkatten naar mijn eigen webstekje, et voila! Nou ja, voila…. de archiefjes zijn even niet bereikbaar, maar daar gaan we morgen weer lekker mee puzzelen. Het archief is dus tijdelijk even in retraite. Of wacht even….. nee, hij doet het wel: een streupje vergeten in de route naar het archief. Wat een missend klein streepje voor gemis kan veroorzaken. Afijn, alles lijkt weer te werken. Mocht U nog iets malfunctionerends ontdekken, dan laat U dat maar even fijntjes aan PB weten. Hierbij verklaart PB zijn eigen webhoek voor officieel in gebruik genomen!

Ik ben geboren op Result: -533404800. Huh? Ja, echt waar. Probeer het ook maar eens uit.

Yes! Hij doet het. Mijn eigenste webstekje punt nl. Toch wel weer een mooi moment. Dat ging mooi soepeltjes bij AlphaMegaHosting, moet beslist gezegd. Geen ingewikkeld gezeur en gezanik, heldere helpteksten, tot nu toe prima service. En last but not least: niet duur. En je krijgt er de hele mikmak aan databasing (SQL) plus scripting-gedoe (Perl, PHP, ASP en wat heb je verder allemaal niet) huppeta bij. Niet dat ik nu al weet hoe ik daar mee om moet gaan, maar dat valt vast wel te leren. En dan ook nog eens een lifetime free registratie van je domainnaam. En -alsof je een emmer leegggooit- ook nog eens 100MB opslag erbij. Daar kan heel wat geweblog in worden opgeslagen. U begrijpt, kiene muntjes-Nederlander die ik ben: daar trapte ik dus met bewust open oogjes in.
Vanaf binnenkort tikt PB zijn stukkies dus in een heus eigen webdomain, en niet meer in de Blogger. Wat me overigens prima bevallen is, maar ja: je wil toch weer meer he? Vandaar. Voorlopig zit ik nog wel even hier, want de nieuwe webstek moet nog helemaal worden ingericht met Pivot, Movable Type, Greymatter of wat-dan-ook. Ben ik dus nog steeds niet uit. Was al wel even met Pivot aan de slag geweest, maar dat gaf toch weer zoveel programmeer-probleempjes (voor mij als codenitwit dan he?), dat ik er maar weer mee ben gestopt. Alles stond door en over elkaar heen in het scherm, en wat ik ook probeerde: ik kreeg er geen orde in. Bah!
Nu mijn eigen webstekje er is zal dat draadje echter weer opgepakt moeten worden. Nou ja, dat houdt me de komende weken wel weer afdoende uit de kroeg.
Er staat dus nog bijna niks, maar wie toch ff wil koekeloeren: www.pbdoetmee.nl.

In huize PB is op het moment dat ik dit tik iets vreselijks aan de hand. Zowel in de huiskamer (Mevrouw PB) als in een van de blagenslaapvertrekken (Dochter PB) staat Frans Bauer aan. Concertje in Ahoy op TV. Loeihard! HELP!!!!

Voor brave lezertjes, die genoeg hebben aan hun eigen sores, of Retecool niet zo’n fijne zait vinden om te bezoeken, volgt hier een update. Want er is toch wel iets aardigs aan de hand daar.
Retecool voert een weboorlog tegen een spambedrijf, en niet zo zuinig ook. Retecool en het spambedrijf Customerblast bombarderen elkaar al dagenlang kapot met mailbommen en mailfloods. Retecool deelt scriptjes uit, waarmee eenieder die dat maar wil een mailbombardement op deze spammer kan lostaten.
Beide sites zijn al een paar keer plat gegaan, en nu iedereen zich via Retecool ermee gaat bemoeien wordt de strijd steeds ingewikkelder. Zelfs diverse webmedia besteden er nu al aandacht aan. Waarin een klein klotenlandje toch weer groot kan zijn.
Kundig speurwerk door medestanders van Retecool heeft inmiddels het verblijfadres van de spammer in Canada boven water gehaald, als ik het allemaal goed heb begrepen. Dat is zo’n beetje de stand van vanmiddag.
Nu moeten Retecool c.s. lekker hun eigen oorlogje uitknokken: interesseert me in wezen niet zo veel. Wat ik echter wel interessant aan dit alles vindt is, dat kennelijk een willekeurig Nederlands webloggertje in staat is om grote spammers te achterhalen terwijl overheden in feite niet verder komen dat “Foei!” roepen als het om internetvervuiling gaat. Om vervolgens met de handen in het haar toe te kijken hoe de spamlawine elke dag groeit.
In de VS is spammen sinds een paar dagen formeel verboden en strafbaar, maar critici hebben al aangegeven dat de Amerikaanse justitie nauwelijks of zelfs helemaaaaal niet in staat is om de lieden achter spambombardementen in levende lijve te pakken te krijgen. Deze overheidsdienaren missen daarvoor de kennis, en schijnen zelfs in de wat minder bedeelde staten van de VS nog in het DOS-tijdperk te leven kwa computers. De CIA is ook al niet zo sterk in hacken en tracken, dus daar hoeven we ook weinig van te verwachten. Ze worden eerder zelf gehackt dan dat ze anderen een digitala hak zetten. En de FBI schijnt al helemaal een lachertje te zijn, ook al hebben ook die speurneuzen een website.
In Amerikaanse nieuwsgroepen wordt inmiddels al druk gegniffeld over Retecool. “What the hell is a blogger?”, las ik ergens. In de VS kennen ze dat woord niet, wel de term weblogger. “Dutch weblogger Cold Ass? Kick my ass, do they now something about the Internet downthere?”, was een andere opmerking in een discussie die ik tegenkwam. Nah… dat Amerikanen overwegend arrogant zijn, en nog steeds Kopenhagen verwarren met Amsterdam, wisten we al…
Maar goed. Misschien dat Retecool eens voor de CIA moet gaan werken, alhoewel hij daarmee sinds vanochtend ook al in de clinch schijnt te liggen door zijn gebom. Ik las in een van de reacties dat de CIA Retecool nu in de smiezen houdt. Dat kan nog gezellie worden. De spamoorlog krijgt volwassen trekjes. Ik daag bij deze Retecool uit om zijn logo op de website van de CIA geplaatst te krijgen. Het zou me niet verbazen wanneer hem dat nog lukt ook!

Kijk: als ik dit soort dingen hoor via Internet, weet ik niet wat ik er van moet denken. Het klinkt nogal ferm en dreigend, ook al zeggen ze geen Jihad te zijn. Tegelijkerijd doen ze een uitnodiging om met hen in discussie te gaan. Wat voor discussie dat dan zal zijn weet ik niet. De Soldiers of Islam lijken me geen eenvoudige gesprekspartners. Dat gevoel wordt er niet beter op wanneer je dit beluistert. Kennelijk zijn wij niet-moslims niet in leven, als ik deze opname mag geloven. Want zonder de islam is er geen leven, zegt hij. Ik vraag me af of -als wij allen, ongeacht of we gelovig zijn of niet, verplicht zouden worden de islam te belijden- er dan wel een leven zou zijn. Trouwens: de te beluisteren redenering klopt niet. Eerst zegt-ie dat er zonder Islam geen leven is. Even later zegt-ie dat het leven leeg is zonder Islam. Wat dus inhoudt dat er wel degelijk een leven zonder Islam bestaat, ook al is dat dan kennelijk wat aan de lege kant. Misschien moeten deze Soldiers hun eigen bandjes toch nog eens kritisch terugluisteren. Allah zal toch niet zo dom zijn geweest dat hij deze tegenstrijdigheid heeft gepredikt?

En toch heeft die muziek wel wat. Ritme wiegt lekker, je wiebelt haast automatisch mee. Waar het over gaat: geen idee.

En zo komt de dommigheid de wereld in…

Oei, oei, oei. Er staan spannende dingen te gebeuren bij PB. Ik kan en mag er nog niets over tikken, maar oei, oei, oei…

Hier valt nog heel wat te taalhalen.

Hebben alle recalcitrante webloggertjes van Nederland inmiddels hun studeer- of zolderkamertjes voorzien van kogelvrij glas?
Journalistenvereniging NVJ vindt de schietpartij op de burelen van Quote bedreigend. ,,Ik vind het zeer ernstig dat dit soort excessen in een relatief rustige samenleving plaatsvinden”, aldus algemeen secretaris H. Verploeg. Relatief rustig? Hoe ver staat U van de wereld verwijderd, heer Verploeg? En verder, beste H.: hou dat zooitje ongeregeld journaille (de goeden gelukkig daar gelaten) dan ook eens een beetje in toom! Die Quote-kwal roept vandaag dat hij niet wijkt voor terrorisme. Waar dekt die vent wel dattie mee bezig is? Journalistiek staat synoniem voor registreren en analyseren, niet voor dreigend pareren of stellingname.
Er wordt in toenemende mate een loopje genomen met journalistieke normen en waarden (ik lijk potdomme Balkenende wel). Ze pennen maar links en rechts alsof er geen verificatieplicht bestaat, dikken aan, draaien om, kleuren bij, alsof het een lieve lust is. En geen NVJ die er wat aan doet. Ja, OK, de Raad voor de Journalistiek. Daar gebeurt dan wel eens wat zinnigs, maar dat is dan wel weer achteraf. Het kwaad is dan meestal al geschied, en rectificaties hebben nimmer dezelfde impact als een knalverhaal. Zo is dat nu eenmaal.
Zit PB nu weer ongenuanceerd van zich af te blazen? Nee hoor. Recent voorbeeldje geven van journalistieke onzorgvuldigheid? Komt-ie. De rel rond die asielzoekende Irakees, die een vrijbrief kreeg om terug te keren wanneer hij in Irak uitgeholpen was. Onze regering zou daarmee actief hebben geworven. Vorige week onthulde de Irakees de op schrift gestelde toezegging, maar zei er overduidelijk bij dat die brief niet van hem was maar van een andere Irakees. Gisteren was dat fragment weer te zien, maar nu bracht de journaallezer het alsof het de brief van die man was. Feitelijk onjuist en dus gewoon fout! Ander voorbeeld: de misser van Henk Spaan over feestvierende voetballers werd door verschillende kranten klakkeloos overgenomen en aangedikt als nieuwsfeit gebracht. Afgezien van het feit, dat we ons over dat soort zaken helemaal niet druk zouden moeten maken, geeft dit wel aan dat er regelmatig maar wat wordt aangeklooid in de pers. En als die pers daar dan eens fijntjes op wordt gewezen viert de vermoorde onschuld hoogtij, en roept men massaal “dat jullie de pers toch niet van alles de schuld kunnen geven?” Herkent U dat? Ja toch?
Het zijn dit soort onzorgvuldigheden die -als je goed oplet- steeds vaker in de pers boven komen drijven. Toen ik nog op de redactie werkte zou zo’n misser reden zijn geweest voor mijn toenmalige hoofdredacteur om me per direct uit zijn redactie te donderen. Toen ik ooit in 1975 als leerling-journalist een foutje maken in een artikel over het KNIL (ik had een datum niet geverifieerd en die bleek dus fout te zijn) werd ik ongenadig op het matje geroepen en kreeg ronduit onderuit de zak. Het scheelde niet veel of ik had de biezen kunnen pakken. Nog een zo’n fout, en ik kon vertrekken, werd me duidelijk te verstaan gegeven. Van dat ene moment heb ik veel geleerd, en het is me daarna ook nooit meer gebeurd.
Tegenwoordig kan alles maar. Let U maar eens op: volg eens een reeks berichten over een bepaald onderwerp gedurende een paar dagen, en U zult zien dat er elke keer iets bijkomt, afgaat of andersom wordt gebracht. Wat dus in vergelijking met het oorspronkelijke bericht niet correct is. Alle media maken zich daar schuldig aan. En dat moest maar eens afgelopen zijn. Een schone taak voor de NVJ: geen NormenPolitie, maar WaarheidsPolitie spelen.
Zo, da’s dan ook weer dat. Een beste griep leidt tot nieuwe inzichten, kennelijk. Ik zal nu telefoon en mialbox ook maar kogelvrij maken, want hier komt beslist weer geschreven of gesproken gedonder van.

De griep regeert nog lekker in mijn lijf. Ik kan dan wel de hele dag naar de plantjes in de tuin gaan zitten staren, maar dat schiet niet op. Dus mezelf achter het toetsenbord gehesen. En: ik ben eruit. Het heeft wel wat wikken en wegen gekost. Misschien dat dit verhelderende inzicht komt door de nog steeds in mijn lijf rondwarende -maar ook afzakkende- koorts, waardoor alles een beetje sneller werkt. Of zoiets, weet ik veel.
Het stokje der waardering gaat naar een dame. Een jonge weliswaar, maar toch: een dame. In dit verband las ik ergens een opmerking dat dit stokje een damesronde dreigt te worden. Daar doe ik dus graag aan mee, alhoewel ik mezelf toch wel met enige mate van zekerheid tot het mannelijk geslacht mag rekenen. En ook niet af en toe stiekum in de jurkjes van Mevrouw PB rondloop.
Hoewel ze op 10 september 2003 al eens een stokje kreeg toegeworpen krijgt ze er nu weer een om de oren. Om verschillende redenen. Allereerst haar attitude in weblogland. Ze doorstond nog niet zo lang geleden een dreigende koffieboycot van Juffrouw Jannie op heldhaftige wijze. Bleef diplomatiek, reageerde met lekker puntige tekstjes, en wist Juffrouw Jannie tot ongekende woedeaanvallen te bewegen. JJ zat hier achter de studiocomputer zichzelf zo ongeveer op te blazen kan ik U verzekeren. Het kwam allemaal toch weer goed. De kop koffie in Tilburg moet overigens nog steeds gedronken worden, maar dit terzijde.
Verder de afstudeerscriptie, die ze schreef. Ook online te vinden. Een goed stukje onderzoekswerk, maar ook niet geheel van dipjes vrij. Ze durft in dat stuk te beweren dat weblogs journalistieke waarde hebben. Voordat elke weblogger zich nu ineens tot het journaille rekent (dat dient met alle middelen te worden voorkomen!) even wat duiding. Weblogs zijn misschien wel van journalistieke waarde wanneer ze worden gevuld door lieden die van de journalistiek kaas hebben gegeten. Maar we kunnen toch niet met droge ogen beweren dat toetsenbordartiesten, die in weblogs hun grote liefde uiten voor pakweg de tuinkabouter, tot het journaillend webloggebeuren mogen worden gerekend? Toch? Maar goed, deze kleine uitglijder terzijde: de scriptie geeft blijk van inzicht in ons webloggers, en dat is ook weer een complimentje waard. Hoewel ik natuurlijk wel ernstig bezwaar maak tegen het feit dat de heftige aanvaring met Juffrouw Jannie niet in de analen is vermeld. Precies zoals Juffrouw Jannie in het hoogtepunt van de strijd al heeft voorspeld. Maar goed, daar liggen we verder in wezen ook weer niet zo wakker van.
Misschien is het ook nog een minpuntje in die scriptie dat ze met geen woord rept over RSS-feeds. En dat, mijne dames en heren, is nou net een mechanisme dat wel degelijk de nieuwsvoorziening (en dus de journalistiek) in weblogland binnenhaalt. Het nieuws dat je wil weten volautomatisch in je RSS-lezertje, 24 uur per dag. Kan geen krant tegenop. Momenteel worden de meeste RSS-feeds nog etterig misbruikt door kwallen als Adam Curry (ik mag dat zeggen, ik ken hem, heb ooit met hem gewerkt toen-ie voor het voormalige Veronica dingetjes deed. Heel ernstig geval van heel erg…), maar in toenemende mate maken serieuze media van dit fenomeen gebruik. Die conclusie mis ik. Voor wie wat meer wil weten over RSS: hier staat een goede uitlegtekst in onze schone moedertaal.
En wie is die jongedame dan wel? Trommelgeroffel, tararararaaaaah!!!! Marjanne, van de JongeJournalisten, die momenteel in ernstige onzekerheid verkeert. Ze vecht namelijk met een stelletje mindrollen als docenten, die punten, komma’s en semi-wetenschappelijk gezever belangrijker vinden dan creativiteit, inzicht en speurneuzerij. En dat clubje ernstige gevallen moet beslissen of Marjanne geslaagd is voor haar uni-studie journalistiek. Maar goed. Ze schrijft leuk. Hanteert leuke standpunten (“Mogen homo’s geen koning worden?”). En is niet te beroerd om stevige katten uit te delen waar nodig. En zoals U inmiddels wel doorheeft: daar houdt PB wel van.
Maar: ze moet haar weblogjes wel beter updaten, want de .tk-weblog is al lange tijd niet meer bijgewerkt. Dat zal wel te maken hebben met tijdgebrek wegens afstuderen, maar dat is nu voorbij, dus aan het werk. Updaten die handel! Zie het stokje daarom mede als een aanmoedigingsslagomjeoren zodat je als de sodemieter weer aan het webloggen slaat. Geen excuses! Dit mede hier getikt op verzoek van Juffrouw Jannie, die in de nabije wblogtoekomst graag nog een een verschrikkelijke rel met haar wil trappen.
En die scriptie “Het weblog is van journalistieke waarde”? Die vindt u hier. Marjanne: het stokje is voor jou. Geef het waardig door aan een andere weblogger die je hoog acht. En hou die stokjeslijst bij: ik zocht me een vierkant om erachter te komen wie ‘m al heeft gehad…

Van de webstek van Aad gejat: het stokje is tot nu geweest bij Renesmurf, Snef, Suus, Gadisa, Webdeb, Sonline, Linda, Marmod, Sis en is nu aangekomen bij PeeBee. Klopt, dat laatste. Hoewel: de naam alhier is niet PeeBee, maar gewoon PB. Van PBDoetMee. Zo komt de rotzooi in de wereld en de onzin in de kranten, weet ik uit eigen ervaring. Dus: niet sjieker maken dan het is. Ik weet wel wie hier weer de schuldige van is. Nietwaar Ziz? Zo, die wraak smaakt zoet .
Nu weet ik dankzij Aad (motto van zijn weblog: “Over alles en niets”. Da’s nou wat ik noem een brede doelgroepaanpak) in elk geval aan wie ik het stokje niet mag doorkieperen, want daar komt mot van. Qua stokje gelijke behandeling voor eenieder, is het devies, en dus slechts 1 stokje per persoon. Dat wordt nog moeilijk bij de Japanner, maar dit terzijde. Ik lees en brauwz me ondertussen scheel. Ik probeer spoedig door te geven, dan zou ik er toch uit moeten zijn lijkt me. Wordt vervolgd duzzz (alweer).

Nou, ik heb dus wel een bloglijstje, alleen niet in het weblog gezet. Te stigmatiserend. In elkaar gezet voor het intranet alhier in mijn studiogedoetje. Ik ga ze hier niet allemaal van een weblink voorzien, want dan ben ik wel ff bezig. Maar de gelukkige voor het ontvangen des stokjes zal zeer waarschijnlijk uit dit lijstje komen. Want dit zijn zo’n beetje de weblogs waar ik met enige regelmaat op visite ga en die ik met plezier doorsnuffel. Er zitten er twee tussen die niet meer bestaan geloof ik, maar dat gelooft U wel. Ga ik nou niet allemaal controleren, geen zin in. Hier is de StokList:
Aangespoeld, About:blank, alt1069, Bicat.net, Bieslog, Brijn, CamAtHome, Charlotte, Dreamy, Hedenlands, JongeJournalisten, DeJongeJournalisten, K-Noord, LekkerBelangrijk, Luna, Lyptanice, MacMike, Marieke, Marmod, Neneh, NicoDijkshoorn (om me weer eens lekker te kunnen ergeren aan deze tekstkotsende drol: hij krijgt het stokje dus niet, hooguit miles up his ass, wattie waarschijnlijk nog lekker vindt ook), Niemandsverdriet, NuttelozeNotities, ofjeworstlust, Ohms, retecool, Sis, Staalin, Suffie, Tonie’s Kladblok, ummhmm.net, Warme Woorden, Webroman, Weebl (niet echt een weblog, maar een prima site met pure Britse underdoghumor), Zebra, Zone5300, Zyperspace.
Dan nog een handjevol Russische weblogs, maar daar zal ik U niet mee vermoeien want dat kunt U zeer waarschijnlijk toch niet lezen. Ik ook niet trouwens, maar ik vind dat Cirylische letterbeeld zo mooi. Ik kijk dan vol bewondering naar een beeldscherm vol kriebels, probeer te ontdekken waar het over gaat, en begin van alles te fantaseren wat er zou kunnen staan. Ik weet het, maffe tik, maar zal wel iets met regressie te maken hebben. Of zoiets. Als ik denk dat ik weet waar het over gaat, dan kopieer ik de tekst en zwurv naar zo’n online vertaler. En laat daar dan de Russische tekst omzetten naar Engels. Tien tegen een dat ik er natuurlijk weer volkomen naast zat, maar het blijft elke keer spannend.
Wordt vervolgd (alweer).

Nou, die Sis toch. Heeft ze me daar toch opgezadeld met een beste pluk werk. Want als ik dan al de (of is het nou het) weblog moet aangeven, die ondergetekende als beste uit zijn (virtuele) bloglijstje beschouwt, dan wil ik me daar ook niet als een Lulletje Rozenwater vanaf werken. Herstellende van een griepje leest ook al niet zo lekker vlotjes weg, want de lettertjes dansen af en toe nog wat over het beeldscherm. Oma’s grogje heeft wel geholpen, maar behoeft altijd enige incubatietijd, als het ware.
Wat? O, ja, U kent Oma’s grogje natuurlijk niet. Want het was mijn oma, en niet die van U. Dit voor alle duidelijkheid. Voor wie de gegarandeerd helende werking van Oma’s Grogje bij griep ook eens wil proberen volgt hier de receptuur. Die wel nauwkeurig dient te worden gevolgd, anders kon het nog wel eens bar slecht aflopen.
Men neme een flink limonadeglas, laten we zeggen het betere Colaglas. Men vulle dit glas met eenderde vers geperste bloedsinaasappelsap (stedelingen: dat is een sinaasappel met rood sap, niet een vermoord stuk fruit of een terreurvrucht), eenderde lauwe cognac, en eenderde jonge jenever die tot handwarmte is gebracht. Men kiepere deze goedjes bijeen in voornoemd limonadeglas, en schudde de handel zachtkens in roterende beweging. Opdat het duivelse mengsel zich goed menge en op handwarmte komt.
Nu komt het belangrijkste onderdeel. Neem plaats op de rand van uw bed. Zorg er onderwijl voor dat het brouwsel nog steeds op handwarmte is, dus ongeveer het koortsniveau waarin U zich op dat moment bevindt. Dit is belangrijk: te warm bezorgt U gegarandeerd een helse hoestbui, en te koud regelt fijntjes een maagafkoeling voor U. Niet doen dus: koortswarmte is van belang! Hebt U 38 graden koorts, dan het brouwsel ook zoiets. Steek desnoods de thermometer erin. Eerst in het brouwsel, daarna desgewenst in Uw achterste. Ook deze volgorde is important, maar dan meer in het belang van hygiene en smaak.
U zit op de rand van Uw bed? Mooi. Drink nu het hele glas in twee, drie ferme teugen leeg, en kruip als de donder onder de dikke dekens. U slaapt gegarandeerd als een blok, terwijl het brouwsel z’n werk doet. U gaat er namelijk van zweten gelijk een otter, en daarmee verlaten tal van kwalijke sappen en andere ongerechtigdheden uw zieke lijf. En echt waar: de volgende ochtend ontwaakt U, en voelt zich al gegarandeerd een enorm stuk opgekalefaterd. Katervrij, gegarandeerd. Komt door die bloedsinaasappelsap. Vraag me niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Voor wie er niet aan wil: mijn Oma heeft vele griepjes in haar leven op deze manier weten te bezweren, en is er 98 mee geworden. Ik bedoel maar.
Voor de goede orde: bij PB werkt deze helse aanpak. Maar PB is geen medicus, en kan dus ook geen enkele verantwoordelijkheid nemen mocht U Oma’s Grogje willen uitproberen. Dat doet U geheel op eigen verantwoordelijkheid.
Zo. Nu maar weer een paar weblogkes opsnorren in de bookmarklijst van mijn webbladeraar. Dat stokje kan toch niet al te lang bij PB blijven liggen. Wordt vervolgd. Is U trouwens al opgevallen hoe suggestief de rechterhand dat stokje vasthoudt? Bijna net zoals Marlene Dietrich in 1963 de microfoon bespeelde toen ze bij Godfried Bomans te gast was…

Ten hedenavond (mooi he, las ik laatst in een oud boekje) iets nieuws ontdekt in de MSN: haasje-over-conversatie. Pardon? Nou, leg ik even uit. Bernard, met wie ik digibabbel via MSN, tikt hartstikke snel. Ik toevallig ook. Ben ik mee behept door het krantenvak. Zo ontstaat het model, waarin Bernard met onderwerp 1 begint, en ik tegelijkertijd met onderwerp 2. Zo lopen dan vervolgens twee conversaties dwars door elkaar heen, en dat werkt wonderbaarlijk goed. Spaart een hoop tijd uit. Moet U ook eens proberen. Let op: werkt niet via de telefoon! Wel eerst even een cursus sneltypen volgen, want anders komt er natuurlijk geen moer van terecht.
Ik heb die test natuurlijk ook even uitgeprobeerd. Volgens mij mag ik over de resultaten niet mopperen:
Percentage goed : 100%
Percentage typefouten : 0%
Letters per minuut : 208 cpm
Letters per seconde : 3 cps
Woorden per minuut : 32 wpm
Woorden per seconde : 0 wps
Totale Snelheid: Topklasse
Totaal Precisie : Vlekkeloos
Ik bedoel maar…

Nah, lekker dan. Sis, U weet wel die dame die recent met een bewoner van Sesamstraat is getrouwd, werpt mij een stokje toe. Nu heeft het bedrijf waar ik werk een interne Nieuwsbrief, die met enige regelmaat verschijnt. Achterin dat blad wordt al twee jaar lang een stokje doorgegeven. Dat ding is hartstikke zwart en versleten, maar de weledelgeleerde redactie gaaaaaat er maar mee door.
Ik heb al eens een gebroken chopstick (U weet wel, uit zo’n Japans restaurant) op hun eindredactiebureel gelegd als stille hint, maar dat werd niet begrepen. Ik sla die rubriek na de eerste paar afleveringen dan ook consequent over, want het gewauwel is niet van de lucht. Het zal mij werkelijk aan de reet roesten wat collega X in vestiging Y voor bizarre hobby’s en/of huisdieren heeft. Het zou pas interessant worden wanneer een collega in Het Stokje (ja, zo heet deze onvolprezen rubriek) zou onthullen dattie in de avonduren als Tarzan verkleed door de slaapkamer slingert, terwijl hij tegen zijn als Jane uitgedoste echtgenote roept “Pak me, Pak me!” En dat dan de haak, waaraan het zwabbertouw is bevestigd, uit het plafond van zijn rijtjeswoning schiet, waardoor hij met een snorme smak tegen de van oma geerfde kledingkast flikkert. Kijk, dat zou dan de boel nog enigszins opfleuren. Maar niets van dat al.
Ik heb de laatste vier nummers van onze Nieuwsbrief er net even bij gepakt. En de stokjes alsnog gelezen. Collega’s onthullen:
- augustus: collega A. onthult dat hij helemaal mesjokke is van projectoren. Hij verzamelt foto’s en catalogussen van projectoren. Van beamers, weet u wel? How low can you go. Hij heeft er zelfs een website van gebakken, maar het URL wordt niet vermeld, anders had ik U nog even kunnen laten meegenieten van deze openbaring.
- september: collega B. laat weten dat zijn verzameling jampotetiketten van over de gehele wereld vermoedelijk de grootste van de hele wereld is. Naar mijn idee vermoedelijk ook de enige, want wie is er nu in jezusnaam zo maf om jampotetiketten te verzamelen. Hij dus. En die man moet ik dus serieus nemen als projectmedewerker?
- oktober: collega C. timmert al vijf jaar aan een kopie van de Taj Mahal, u weet wel, dat godsgebouw ergens in het Verre Oosten. En waar timmert collega C. dan wel mee? Tandenstokers. Ongebruikte, dat wel. Godsamme…
- november: collega D. maakt het ook bont in zijn vrije tijd. Hij verzamelt antieke fietsonderdelen. Een onderdeel moet minimaal 50 jaar oud zijn wil het in aanmerking komen. Waarvoor? Om in zijn huiskamer aan de wand te worden gehangen. Hij vertelt er ook nog bij dat hij af en toe de oude fietsbellen, die er tussen hangen, op juiste werking controleert. Ziet U het voor U? Trapje erbij, en tring tring! Fluks oliespuitje erbij wanneer de bel niet meer belt wegens verregaande roesting of verstoffing. Spettertjes olie op het behang, moeder de vrouw weer boos: ik zie dat helemaal voor me. De collega in kwestie is afdelingschef ergens in het zuiden des lands. Mijn projectmatige review-telefoongesprekken met hem zullen nooit meer hetzelfde zijn.
Begrijpt U nu waarom PB het wat moeilijk heeft bij het begrip stokje? Afijn. Da’s mijn probleem. Dit stokje is wat anders van aard, als ik het allemaal goed heb begrepen. Ik moet de leesgemeente hier vertellen welk weblog ik nou eigenlijk het beste van het totale aanbod acht. Ik hoef hier dus gelukkig niets te vertellen over mijn tot nu toe zorgvuldig buiten dit weblog gehouden vreemde nevenactiviteiten. Da’s maar goed ook: mijn reputatie is toch al wankelende genoeg. Aangezien mijn innere psyche met deze opdracht blijft gevrijwaard van openbaring, durf if dit stokje wel aan. Maar: ik moet er wel even over nadenken. Al was het alleen maar omdat ik helegaar geen bloglijst in mijn weblog heb. Ooit stond Juffrouw Jannie geboekmarkt, maar zij is er mee opgehouden. Met webloggen dan he, niet met werken in de kantine van onze studio. Dus ik zal even een rondje moeten doen langs de Explorer Favorieten. Wordt vervolgd.
PS: wel jammer dat ik hier in het kader van dit stokje niet mag verklappen welke weblogs ik absoluut kut vind. Dan was ik snel klaar. Vergeef me deze volstrekt onbedoelde woordspeling…

Vandaag twee opmerkelijke telefoontjes. Het eerste kwam vanmiddag van de Amerikaanse verslaggever waarover ik al vaker berichtte. Hij had zich eerder deze week bedacht, was niet uit Tbilisi vertrokken, en was daar nu erg blij mee. Hij stond dit weekeinde met de snufferd vooraan toen het parlement werd bestormd, en heeft zijn werkgevers in de VS weer van prachtig fotomateriaal weten te voorzien. Ik hoorde wat geschreeuw tijdens het gesprek en hij hing snel weer op, nadat hij had geroepen “Holy shit, PB, the party is going on! Bye!” En weg was-ie weer. Leuk vak heeft die jongen, maakt nog eens wat mee.
Het tweede telefoontje kwam vanavond. Van iemand die ik tien jaar niet heb gezien of gesproken. Met wie ik heel fantastische, maar ook heel droevige dingen heb mogen delen. We speelden ooit in een band, maakten samen ooit een LP, werkten samen aan een requim toen zijn vrouw overleed, en zo nog wat van die zaken die een vriendschap mooi en waardevol maken. We verloren elkaar uit het oog. Hij hing vanavond ineens aan de telefoon. En: het was alsof die tien jaren in een paar dagen werden gepropt. We pakten de draad net zo gemakkelijk weer op waar-ie tien jaar geleden was blijven liggen. We hingen wel een uur aan de foon, iets wat in mijn geval bijna ondenkbaar is. Mijn telefoongesprekken beslaan altijd hooguit enkele minuten, omdat ik het dan wel weer welletjes vind. Zo niet bij deze vriend. Het is dat zoonlief mijn aandacht vroeg voor een snel op te lossen probleempje, anders hadden we er met gemak nog een uur aan vastgeplakt. We gaan mekaar binnenkort opzoeken om bij te kletsen. “Uit het oog maar niet uit het hart” bestaat echt.

En toen: griep. Hoesten, proesten, kop dicht, snotteren, bergen zakdoekjes, hoofdpijn, de ganse wereld voor een doedelzak aanzien. Kortom: PB is ff uitgeschakeld. Tot in betere tijden.

Druk, druk, druk. Elke minuut gevuld. Nu even niet. Pffff….

Vannacht had ik nog 1 update te gaan: DirectX versie 9. Ik zoek net verbinding met de update website van Microsoft om die dan maar op te halen, en zie: het zijn er al weer twee geworden. Een nieuwe update voor HighMAT CD’s. Iets speciaals met foto’s en audio, die nu ook via Windows op CD gebrand kunnen worden. Wat dat nu weer zijn mag…. geen idee. Gaan we maar eens rustig opzoeken op Internet. Maar waar het me nu feitelijk om gaat: komt er soms elke dag een update uit?

Vroeger, vroeger was alles eenvoudiger. Je kopieerde gewoon een Windows-CD, zocht op Internet een passende kraak, en hoppa: je kon weer tijden vooruit. Ooit, ja ooit kocht ik een heuse Windows licentie. Dat was in de tijd dat Windows 95 nog over deze wereld heerste. Ik gebruikte ‘m amper, want ik ben eigenlijk van de Mac. Daar had ik wel steeds heuse echte gebrandmerkte OS-CD’s van. Maar niet van die lui van Microsof.
Sinds vandaag is het leven een stuk ingewikkelder. Ik heb een heuse Windows XP Professional NL SP1a gekocht, jawel. Waarom? Omdat ik het gekopieer en geklungel met niet-werkende cracks meer dan zat ben. Dus vandaag einde dag fluks langs de PC-boer getuft, alwaar de gereserveerde CD ad een meer dan verschrikkelijke berg Euro’s (godsgloeiende!) al blinkend op me lag te wachten. Keurig in het cellofaantje. Met echt nummertje. Mijn nummertje. En vanavond alles geinstalleerd. En toen begon het. De ene update na de andere patch moest ik van Internet halen om de boel weer bij de tijd te krijgen. Het ging maar door. Veertien essentiele updates en Service Packs om gaten te dichten. Meer dan twintig Q’s en B’s (whatever that means) om onderdelen van mijn gloednieuwe Windows op peil te brengen. En nog een stuurprogramma ook dat aan een update moest worden onderworpen. Allemaal keurig afgewerkt, en de PC ik geloof wel zeven keer herstart.
Resteert nu nog een upgrade naar DriectX versie 9, maar die kan me gestolen worden. Het is potdikke kwart over een, en ik heb nog geen seconde kunnen genieten van mijn berg Euro’s. Behalve dan al die downloads en updates. Mij bekruipt toch weer het gevoel dat ik flink in de maling ben genomen. Een sloot Euro’s neertikken voor een OS, dat bij het eerste contact met Internet zichzelf gelijk een verslaafde begint vol te shotten met stuff. Een vloot Euro-flappen neergetikt voor iets, dat kennelijk bepaald niet af is. Aan de andere kant: met de kraakjes kon dat updaten nooit, dus was ik ook nooit updated, zal ik maar zeggen.
Ik weet nog niet wat beter is: kraakje of eggie. Ik weet wel dat het er weer ingewikkelder op is geworden. En ik beloof U een ding: wanneer ik ooit mijn nummertje in een kraak database tegenkom zullen ze er van lusten! Jullie hackcrackers zijn gewaarschuwd: de toorn van een verongelijkte Windows-licentiebezitter is meer dan verschrikkelijk. Jullie blijven met jullie vunzige digitale poten van mijn nummertje af. Ha!

Dubbel gevoel. Dat heeft mijn Amerikaanse verslaggevende vriend. Hij belde vanochtend weer. Het was nog steeds rustig in Tbilisi. Als mens met gevoel voor medemens was hij daar erg blij mee, zei hij. Maar als vakfanaat bepaald niet: er viel geen veldslag te fotograferen. “Oh well, let’s find out where else we can find a hotspot to cover. Talk to you later, bye!” En weg was-ie weer. Ik zal over een poosje wel weer een telefoontje krijgen. Om te laten weten in welke brandhaard hij nu weer verzeild is geraakt. Ben benieuwd. Guatemala lijkt me wel wat voor hem, ook zo’n bende…

Volgens mij had ik vandaag een record: 209 spammails in de mailbox. Wanneer gaan ze recordstraffen uitdelen?

Nou ja zeg. Krijg ik vanmiddag een tamelijk boos mailtje van een mevrouw uit Amsterdam. Of we daar in het oosten des lands wel goed bij ons hoofd zijn. Hoezo? Nou, zoonlief van 12 heeft mijn weblog gelezen. Over de verknipte toiletrol, het compromis met Mevrouw PB. Dat vond ie cool. Zoonlief wil dat nu ook en is vanochtend met de schaar aan de slag gegaan. Gevolg: grote papierbende op het toilet, die mevrouw weer kon opruimen. De reden waarom ze zo pissig reageert. Bovendien, zo schrijft deze mevrouw nogal wantrouwig, het zal wel niet waar zijn en aan het zieke brein van PB zijn ontsproten.
Hoezo niet waar…?

Nu weet ik weer waarom ik destijds weinig heil zag in een opleiding aan de toneelschool. En dus maar de muziek in ging en later de journalistiek. En nog weer later in de uitgeverij-ICT ben beland. Plaats van handeling: vanmiddag, de Arnhemse Toneelschool. Want: Dochter PB wil auditie doen. Twee afdelingen houden open dag. De opleiding dramadocenten. En de acteursopleiding. PB Gaat Mee.
Eerst de dramadocenten. Een demonstratieles. Twee studentes kronkelen gillend en gespeeld lachend over twee matrasjes. Ze toveren weliswaar zeer knap met hun stem (want de proefles gaat over stemvorming), maar echt bekoren kan het niet. Het is te gemaakt. Het is te softie. Het is te technisch. Er zit te weinig echte emotie in. Ook de al afgestudeerde docenten, die er rondlopen om info te geven, zijn van die softie typetjes. Dochter PB kijkt me veelbetekenend aan en na vijf minuten staan we weer buiten.
Op naar het andere gebouw: de acteursopleiding. Daar treffen we een heel andere sfeer aan. Een heel ander type student en docent. Dochter PB fleurt helemaal op en voelt zich direct thuis. Ik ook trouwens, maar dat is minder relevant. Mijn studietijd is al een eeuwigheid voorbij. Er wordt ook hier een demoles gegeven. Expressie. Een student speelt en doet dat zo overtuigend, dat het 50 man tellende publiek muisstil is en hem een klaterend applaus geeft. Verdiend.
Dan volgt een informatieronde met vijf studenten. Ze vertellen over de audities, hoe dat gaat, en wat je tijdens de 4 jaar opleiding kan verwachten. Reële verhalen, met overtuiging en humor gebracht. Dit zijn mensen die weten wat ze willen, geen softie gedoe. Ze leggen uit dat er heel veel ruimte voor eigen initiatief, ontplooiing en sturing is. Dat je straks na de opleding in feite als zelfstandig ondernemer aan de toneelbak moet zien te komen. En hoe je dat aanpakt wordt je en passant ook geleerd. Kortom: een zeer veelzijdige opleiding, waar je zelf voor het grootste deel vorm aan moet geven. Super.
En dat is nou precies waarom ik nu weet waarom ik destijds er niets in zag. Toen moest je een baksteen naspelen. Of een zitzak. Toen werd je klassiek gevormd (lees: in een model getrapt waarvan de docenten dachten dat het goed was. Daarom spelen oudere acteurs nu nog steeds te gemaakt, te overdreven, met te veel zware dictie). Nu mag je tot op grote hoogte je eigen vorm bepalen, en wordt je daarin gestimuleerd. Nu werk je aan een weldoordachte positie in de theaterwereld, met alles wat daarbij hoort. Als dit allemaal destijds mogelijk was geweest, wie weet was ik dan wel in de theaterwereld beland. Maar ja….
Uitslag van het open dag-bezoekje: Dochter PB wildenthousiast. Ze gaat auditie doen in januari. Alleen dat feit alleen al maakt dat papa PB trots is op zijn dochter. Ze doet het toch maar mooi allemaal. Ook al wordt ze misschien straks afgewezen. Zou maar zo kunnen. Geeft niets. Ze zal later nooit tegen zichzelf hoeven te zeggen: “Wat jammer dat ik dat toen niet heb geprobeerd”. Ze heeft het straks in elk geval geprobeerd. En dat is voor de rest van je leven al goud waard. Laat staan dat ze wordt aangenomen…
Heb ik er spijt van dat ik destijds niet eens de moeite heb genomen om auditie te doen? Nee. Ik zou er toch binnen de kortste keren problemen hebben gehad. PB laat zich niet in vakjes duwen. Mijn pianoleraar van vroeger werd ook knettergek van me. Ik speelde nocturnes van Chopin altijd anders dan mijn pianoleraar me probeerde op te leggen. Omdat ik dat mooier en expressiever vond. De keuze om geen audititie te doen bracht me later fantastische muziekjaren. Met Herman Brood, Golden Earrings, Osibisa, B52, Nina Hagen, noemmaarop…. heb ze allemaal van zeer nabij meegemaakt. En daar kijk ik nog bijna elke dag met veel plezier op terug. Ook dat is voor de rest van je leven goud waard.

Hier ga ik dus van in een deuk.

Zou die flapdrol van een Dijkshoorn dan toch eindelijk tot inkeer zijn gekomen en iets nuttigs met zijn leven zijn begonnen? Misschien ook maar beter voor zijn gezondheid, want anders wordt zijn kop eraf getrokken door Brard.

Afgelopen dinsdag vroeg ik hier hoe de toiletrol bij U allen hangt. Er kwamen een paar reacties binnen in de DoeBox, waaruit wel weer blijkt dat we in een ernstig verdeelde wereld leven. Er kwam zelfs een mailtje, waarin werd gevraagd hoe het dan wel bij PB thuis geregeld is. Welnu, da’s heel eenvoudig. PB knipt de rol in twee helften. De ene helft hangt van de muur af, de andere ertegenaan. Compromis met mevrouw PB.

Mijn antwoord aan de doorgeleerde heer Huijts, ondersteunend figuur bij Balkenende, is aangekomen. Blijkens een vanavond gearriveerde elektronische bevestiging. Wordt vervolgd.

Vroeger was alles eenvoudig. Je had langharigen, en vetkuiven. Je was voor de Beatles, of voor de Rolling Stones. Je reed Kreidler, of Puch. Je dronk rode wijn, of bier. Je telefoneerde thuis, of je telefoneerde niet. Je gooide briefjes door brievenbussen als je iemand iets wilde laten weten, of niet. Als je ging stappen, ging je naar de kroeg, punt.
Tegenwoordig is het allemaal veel complexer. Bij de kapper ligt een inmens boek waaruit je modellen kunt kiezen. Het aantal muziekstromingen is overweldigend, en inherent daaraan het aantal muziekgroepen. Zangers en zangeressen net zo. De stroom, waartoe je jezelf als jongere rekent, breng je tot uitdrukking in kleding en brommertype. Omdat er zoveel stromingen zijn, zijn er evenzoveel kledingtypen en brommertypen. De keuze is reuze. Je telefoneert niet alleen thuis, maar ook mobiel, op school, op het werk, en in het cafe. Je mailt je een ongeluk, zowel thuis als op school als in het internetcafe. En je MSN’t je ook nog eens de tering naar alle vrienden en vriendinnen, die je kort daarvoor ook al hebt gesproken of gebeld. Als je gaat stappen worstel je je eerst door een helse afspreekronde per mobiel en MSN, waarbij na veel onderhandelen uiteindelijk een drinkbestemming wordt overeengekomen, inclusief vertrektijd, reisroute, vervoermiddel en thuisgangmoment.
In mijn pubertijd was alles nog redelijk overzichtelijk. De pubers van nu leven in een communicatiegekkenhuis.

Stelling voor vandaag: “One bright moment a day keeps insanity away”.

Wie al wat langer meeleest hier herinnert zich misschien dat ik in maart (25-03) en april (07-04) schreef over een oud-collega, die ik jaarlijks op een mediavakbeurs spreek, en normaal gesproken verder nooit. Hij belde me in die periode plotseling twee keer. De eerste keer zat hij midden in de nacht op een tank van de Amerikaanse troepen, die opstoomden naar Bagdad. De tweede keer was hij in Bagdad.
Vanochtend zat ik in een projectleidersvergadering in Tilburg toen hij weer belde. “He PB, how are you?” En hij vroeg me te raden waar hij nu weer zat. Nu zijn er op deze aardkloot geloof ik zo’n vijftig oorlogen aan de gang, heb ik ergens gelezen, dus dat is wat moeilijk. Hij gaf het antwoord: Tbilisi, Georgie. Op het grote plein voor het presidentieel paleis, samen met vele duizenden inwoners van dat momenteel poltiek uiterst instabiele land. De massa vraagt nu al een week lang om het vertrek van president Shevarnadze, omdat hij met de einduitslag van de verkiezingen zou hebben geknoeid. De oppositie is de winst ontnomen, zeggen de duizenden demonstraten. Shevarnadze denkt er niet over om op te krassen, en daar komt dus geheid rotzooi van.
Hij zei: “I am waiting for the rebellion”. U kunt ervan uitgaan dat, als mijn oud-collega de woorden “war” of “rebellion” in de mond neemt, binnen enkele dagen ter plekke de pleuris uitbreekt. Hij heeft daar een bijzonder fijne neus voor. Op alle rotte plekken in deze wereld, waar hij tot nu toe was om verslag te doen, brak een paar dagen na zijn aankomst de hel los. De Amerikaanse media, waar hij voor werkt, zijn dan ook zeer content met hem. U moet er niet vreemd van opkijken als voor het einde van de week daar in Tbilisi het plein voor het presidentieel paleis een slagveld wordt. Dat het leger toch ingrijpt, ook al zegt de legerleiding nu dat ze dat niet zullen doen. Of dat de veiligheidstroepen vanuit het paleis op de menigte gaan schieten. Als dat soort ellende losbarst: hij is erbij. Met z’n digitale camera, satelliettelefoon en Apple laptop voor de verhalen en de foto-bewerking.
Toen we het gesprekje beeindigden zei ik nog dattie uit moest kijken. Zoals altijd kwam zijn laconieke antwoord: “I know, don’t worry. Bye.” Weg verbinding. Ik hoop vurig dat deze kerel, die ik bijzonder graag mag, ook deze keer afdoende uit zijn doppen kijkt. Zijn vrouw en kinderen “back home” (ik ken ze niet, maar heb wel foto’s van ze gezien) hopen dat namelijk ook…

Ook wel weer geinig. Een Belg is volgens mijn Sitemetertje op zoek naar siersteenstrips. En vindt dus helemaal nix. Behalve dan…

Zojuist van de buis geplukt. Uit een programma over draaideurcrimineeltjes. Een van die jongens laat ons zien dat hij heeft nagedacht, en dat hij wat heeft geleerd van zijn verblijf in een opvoedingsinrichting. Hij zegt: “Je hebt drie soorten mensen. Domme mensen, die niet van hun fouten leren. Slimme mensen, die van hun fouten leren. En intelligente mensen, die van andermans fouten leren.” Hijzelf is een slimme mens. Die jongen komt er wel.

Deze vind ik nou weer zeer geinig. Ben niet de eerste die ‘m ontdekt, zeker niet, maar toch. De bedenker ontvangt bij deze het “PBGoedIdeePredikaat”. Ook even uitproberen? Hier beginnen.

Onbestelbaar. Met die mededeling kwam mijn re-reactie naar onze MP terug. Die van gisteren, waarin ik de drs. vraag om mijn mailtje niet door te sturen naar de minister, maar naar de minister-president. Hmmm. Ze versturen daar dus mail vanaf een adres, waarop je niet meer kunt reageren. Da’s niet handig. Maar: PB is niet voor 1 gat gevangen. En dus het reactieformulier op de website van de MP maar weer opgezocht, en de re-reactie uit het mailtje van gisteren gekopieerd en geplakt, en fluks opnieuw verstuurd. Eens kijken of dat dan wel werkt. Wordt (wederom) vervolgd).

In de nimmer aflatende serie “Zwaarwegende keuze” vandaag: de rol. Vraag: hoe hangt bij U thuis de toiletrol eigenlijk? Met het papier tegen de muur? Of juist ervan af?

Kijk eens aan. Hedenavond rolde er een antwoord uit Den Haag in PB’s mailbus. Op dat mailtje van 4 november, waarin ik onze MP uitdaag zich een week lang niet te wassen of te verschonen. Zodattie ook eens aan den lijve ondervindt wat bejaarden in verzorgingstehuizen door de bezuinigingen allemaal moeten doorstaan. Ik heb er even een schermschotje van gemaakt. Heb wel even de echte persoonlijke gegevens aangepast, want niet iedereen hoeft via dit weblog te vernemen waar PB zijn dagelijkse sukjes tikt, nietwaar? U zult het me wel vergeven, neem ik aan. Daar komt-ie:

Hola, wacht even…. het mailtje is elektronisch (sic) doorgezonden. Maar niet naar de MP. Mijn mail was toch gericht aan Balkenende? Ja toch? Nou dan. Dat onze MP niet persoonlijk alle mailtjes kan afhandelen begrijp ik. Maar dat de heer Huijts “voor deze” mijn mail een geheel andere kant op stuurt, daar kan ik me niet zo in vinden eigenlijk. Of zou de MP het mailtje wel hebben gelezen? En het nu afschuiven naar de minister? Zo van: “Laat de minister zich maar een week niet wassen, daar begin ik niet aan”. Zou toch jammer zijn als dit het scenario was.
Omdat de heer Huijts niet verklapt of onze MP mijn mailtje heeft gelezen, ga ik er maar even van uit dat het doorschuifscenario niet aan de orde is, en dat de MP mijn mailtje niet heeft gezien. De heer Huijts stuurt mijn mailtje niet daarheen waar ik het graag hebben wil. En als ik een brief schrijf naar de directeur, dan wil ik niet dat die brief bij een afdelingshoofd terecht komt. Lijkt me terecht, toch? Dus fluks een antwoord gestuurd. Altijd beleefd blijven, heeft mijn goede vader me geleerd. Dus een keurig net stukje tekst:

Zo. Eens kijken of mijn mailtje nu wel daar gaat belanden waar ik het graag hebben wil. Wordt vervolgd.

We zijn ons niet meer gaan irriteren aan het koningshuis. Dat is de conclusie uit een onderzoek, gehouden door Intomart. Die conclusie lijkt me juist en kon ook haast niet anders luiden. We irriteerden ons voor die hele satirekwestie al maximaal aan dat geldverslindende hautaine clubje. Althans, ik in elk geval wel. Ik kan natuurlijk niet voor de ganse natie spreken. Meer irritatie kon dus wat mij betreft domweg niet. En ik weet zeker dat er in dit land heel wat mensen rondlopen, die met mij van mening zijn dat het koningshuis een veel te dure grap is. Ze hoeven niet weg, maar heeeeel wat financiele tandjes en invloed minder lijkt me niet onverstandig. Het geld, dat de staat dan overhoudt, kan naar betere bestedingen dan dure auto’s, kleding en peperdure vakanties. Verbetering bejaardenzorg bijvoorbeeld?

Elk leerboekje of college communicatieve vaardigheden vertelt ons, dat -als we iets willen doen verdwijnen of indammen- we er vooral geen aandacht aan moeten schenken. Doen we dat wel, dat keert het verschijnsel zich als een boemerang tegen ons, en kom het meestal ook nog eens tweemaal zo heftig terug. Dat waren Balkenende en Donner in hun overijverige hang naar nationale netjesheid even vergeten. Vergeten? Zoiets hoor je in zo’n positie niet te vergeten. Afgezien van het feit dat de bemoeienis, die deze twee Haagse streepjespakken ten toon spreiden, ernstig riekt naar staatsbemoeienis en censuur. Dat waren ze kennelijk ook eventjes uit het oog verloren. Dat toont eens te meer aan dat we met dit kabinet nog niet van zessen klaar zijn. Beide heren vergeten kennelijk nog meer. Namelijk: hun nationale netjesheid is de onze niet. Die van Balkenende al helemaaaaal niet, want die is ingegeven door gereformeerd zaaigoed, en daar heeft met name PB nogal een teringbloedhekel aan. Maar goed, dat geldt natuurlijk niet voor eenieder. De houding van Balkende en Donner toont nog meer aan: de enorme afstand tussen de Haagse en de rest van het land. Ze snappen het gewoon niet. En dan moeten wij dit soort onzin maar slikken? Twee van die politieke klabakken, die mij de wet voorschrijven hoe ik dien te denken en te handelen? Flikker nou snel een eind uit de politiek. Kom op zeg…. Minister van normen en waarden? Ha! I rest my case…

Da’s weer eens heel wat anders. Vanavond sleutel ik aan soundtracks voor schoolmusicals. Van die musicals, die worden opgevoerd voor het toegestroomde ouderspubliek. Wanneer hun kroost groep acht verlaat op weg naar de echte grote school. Sprookjes, met een vleugje maatschappelijk bewustzijn, een onderliggende boodschap, maar vooral toch een vrolijke boel. Het is weliswaar afscheid, maar wel een vrolijk afscheid. Djeeeezzzz, waar PB zich allemaal niet mee bezig houdt zeg….

Twee zaken, waarover ik hier eigenlijk helemaal niet zou moeten tikken. Want er wordt al genoeg aandacht aan besteed. Elders. Maar: PB kan er niet omheen. Dus toch maar even. Kort. Wat dan? Anti-semitisme en satire.
Anti-semitisme. Kritiek op hoe Israël momenteel tekeer gaat (met als uitschieter de muur) wordt verward met anti-semitisme. Fout. Anti-semitisme is mensenhaat, dus verkeerd. Kritiek op Israëls handelen is heel wat anders, en moet. Duidelijk?
Satire. Vandaag liet justitieminister Donner weten dat het instituut koningshuis wordt doodgetrapt door een teveel aan satire. Hij zei het ruimer duidend, maar bedoelde volgens mij dit ermee. Gaat Donner nu ook voorstellen om satire als strafbaar feit aan te merken? Donner Wetter: we hebben hier vrijheid van meningsuiting! Even vergeten zeker? Waar bemoeit die man zich mee. De bedisselarij door dit kabinet begint nu toch wel zeer ernstige vormen aan te nemen!

Ik ben er eindelijk achter hoe hoge klikcijfertjes voor weblogs worden gegenereerd:
Groep 1: hoe meer schreeuwen en kleurtjes (Retecool), des te meer lezertjes. Hoe meer zogenaamd half-geile maar nooit bevredigende webcamkiekjes (CamAtHome), des te meer webloggluurders. Hoe meer slap gezever over TV-programma’s en trappen tegen popi’s (Dijkshoorn), des te meer lowheads op je site.
Groep 2: aan de andere kant van het spectrum: hoe meer weldoordacht doch onderdehand enigszins ouwelijk aandoend reaksionisme (Bieslog), des te meer (semi)intelligente meeklikkers. En zo zijn er nog wel een paar aan te wijzen.
Groep 3: een gigantische middenmoot, die het vooral van een veelal kleine vaste lezerskring moet hebben. Hiervoor geldt: hoe meer poezen, des te meer meemiauwers. Hoe meer mooie foto’s van vallende bladeren in des webloggers tuin, des te meer natuurliefhebbers die langskomen. Er zijn er zelfs die weten te scoren met hun super boring verzameling tuinkabouters….
Groep 4: jonge opkomertjes, die nog wat moeten inleren, maar al wel leuk bezig zijn (JongeJournalisten).
Ik begrijp nu ook waarom waarom PB Doet Mee zo weinig lezertjes trekt. PBBoetMee past niet in groep 1. Punt uit. PBDoetMee past ook niet in groep 2, want daarvoor mist PB het benodigde extreme IQ. Ook niet in groep 3, en als dit weblog daar al in zou passen, dan wil het regieteam van PBDoetMee (PB zelve en Mevrouw PB als stille vennoot) daar beslist niets van weten. In groep 4 gaat niet: daarvoor is PB alreeds te ver van de jonge jaren verwijderd. Lichamelijk in elk geval, geestelijk valt dat nog te bezien.
PB past dus in geen van de genoemde groepen, en voldoet dus niet aan een massacommunicatieprofiel. Hier geen foto’s van vallende bladeren of poezen (nou ja, vorig jaar 1 keer over een eigenwijs boomblaadje dat maar geen einde wilde maken aan het herfstfeest). Hier geen schreeuwende kleurtjes, maar sombere wolken. Hier geen boemboemboem dance, maar af en toe wat muziek recht uit PB’s hart. Kortom: PB Doet Mee is veel te veel vanuit de persoonlijke beleving opgebouwd. Past dus niet in een van die hokjes waarmee een weblog massa trekt. PB is ook veel te netjes: hij haalt soms uit, maar is soms ook tot in het hart geraakt door iets of iemand, en pent daar dan in alle eerlijkheid over. Fout! Persoonlijke emoties in weblogs is hartstikke fout, tenzij het om dronkenschap, depressies, verslaafdheid of hysterie gaat. Dan weer wel, want daar zit dan weer een belangrijk publiekstrekelement in. Emoties tot aan het randje, en als het ff kan eroverheen. Dat werkt. Niet een woede over bejaarden die maar een keer in de week worden gedouchet. Daar ligt het hippe weblogvolkje bepaald niet wakker van. Het zal ze werkelijk aan de reet roesten.
Betekent dit alles dat PB dan nu maar moet gaan schreeuwen? Meer kleurtjes? Meer boemboemboem? Meer trappen tegen popi’s? Meer over de rand? Misschien wel. Maar daar past PB voor. PB blijft gewoon PBDoetMee zoals PB is. Dan maar minder klikkertjes. Ze kunnen me allemaal de rug op met weblogklikcijfers.

Klokje rond ging-ie vandaag, mijn leasebak. Ik heb die wagen nu iets meer dan drie jaar. Gemiddeld per jaar rij ik dus zo’n 33.333 kilometer. Dat klinkt als een heleboel, maar hoe ver is dat nu eigenlijk? Even rekenen op de Distance Calculator. Amsterdam-Sydney is 16.650 kilometer. Heen en weer is dat dan bijna die 33.333. Die paar kilometer verschil vergeten we maar even. Dus ik ben in drie jaar tijd qua afstand drie keer naar Sydney op-en-neer gereden. Goeiemorgen dan, alsof je een emmer leeggooit.

Dit komt dus gewoon uit de pjoeter. Zoals u en ik er eentje thuis hebben staan. OK, wel Pentium 4 boven de twee GigaHertz anders redtie het niet. En ook met ruim geheugen en een behoorlijk grote harde schijf. En een beetje goeie geluidskaart. En geluidsboksen. Kortom: de betere multimedia-PC. Dus gewoon een beetje actuele huis tuin en keuken pjoeter. Da’s nog eens andere koek dan het piepje van nog niet eens zo heel lang geleden. Wanneer je kunt spelen en arrangeren, zoals ik gelukkig ooit heb geleerd, en je hebt dit werkmateriaal onder je vingers….. kippenvel. Helemaal te gek, zo’n pjoeterorkest in je koptelefoon. Snappu nu dat ik hier zo af en toe redelijk uit mijn muzikale dakkapelletje ga? Deze compositie Amy’s Theme is er een goed voorbeeld van: Amy’s Theme. Gemaakt door Kevin Kliesch.

Hahahaha! De belastingdienst belde me net op. Of ik wel ingeschreven ben bij de Kamer van Koophandel. “Want er staat wel BV in de linker bovenhoek op uw internet website, maar we kunnen nergens een KvK-nummer vinden”. Heb de man uitgelegd dat dit geen website is maar een weblog. Van die term had-ie nog nooit gehoord. Ik dus uitgelegd wat een weblog is. En dat je de inhoud van een weblog toch vooral met een korreltje zout moet nemen. Dat had-ie van internet websites al wel begrepen. Met name die waar goedkope hypotheken en slimme beleggingen worden aangeboden. Daar moest ik toch vooral niet intrappen. Oh nee? Nee! Website waren inhoudelijk niet te vertrouwen, aldus de rijksambtelijke beller. Behalve die van de fiscus dan natuurlijk, voegde hij er met een poging tot humor aan toe.
Afijn: na enig heen en weer geleuter begreep de fiscaal ambtenaar dat dat BV er gewoon staat om dit toch al zo wrakke weblog nog enig cachet te geven. En dat er dus beslist geen sprake is van een noodzaak tot inschrijving bij de KvK. Het idee alleen al. O, nou, dan liet hij het hier maar bij. Fijn, zei ik. Goedemiddag. Ik zei nog “veel leesplezier”, maar de man was waarschijnlijk alweer een volgend mislukt telefoontje aan het voorbereiden.
Voortaan toch ff oppassen wat ik hier tik, want de fiscus leest kennelijk mee. Vanaf heden toch maar zwijgen als het graf over al die zwartverdiensten en illegale fiscale trucs met in duistere landjes geregistreerde bedrijven en URL’s. Het cracken van bankrekeningen, hoe verder weg geregistreerd hoe beter. Het via ePay uitgeven van niet-gedekte betalingen op online-bestellingen die gratis worden afgeleverd. Het illegaal alsmede (en vooral) niet-betalend gokken op al die websites, waardoor mijn ePay rekening inmiddels aan alle kanten dermate uitpuilt dat ik half eBay kan leegkopen. Afgelopen moet het zijn, want de fiscus loert mee. Het wordt nu echt alarm fase oppassen geblazen: de fiscus heeft internet ontdekt….. hahahahahaha!

In de niet aflatende serie “Waar ik nou echt niegoe van worrrr…” vanavond: het Jamaibrilletje. Je ziet ze steeds meer: die irritant laag boven de ogen zwevende rechte beugel, waardoor elk gezicht een ietwat dommig trendy uitstraling krijgt. Snelle bril op slome smoel. Dat is ongeveer het gemiddelde beeld dat ontstaat wanneer je een Jamaibrilletje ziet. Lijkt me trouwens niet echt handig, zo’n brilbalk pal boven je ogen. In de auto naar hoog opgehangen verkeerslichten kijken wordt al een probleem. Of je zet de bril af, of je moet je hoofd dusdanig in een scheve houding wurmen dat je prompt een stijve krijgt. Nek dan he? Nee, die Jamaibrilletjes kunnen mij gestolen worden. Ik hou het voorlopig gewoon bij de bijzonder handige en betaalbare Hema Glasses de Simple a 7 Euro per stuk inclusief zonder extreem montuur. Kan ik ook zonder verrektoeren uit te halen de verkeerslichten in de gaten houden. En het scheelt een stijve. Nek.
De glijdende brilletjes hierboven zijn van Specsavers, die lui van die wel erg irritante reklame met pratende oogjes. Jamai nodigt je uit om bij die lui langs te komen. Tot ziens bij SpoecSavers, roept-ie dan ook nog tergend enthousiast. Tot ziens? Nou: als ik weet dat dat stukje ongein in de buurt is, is dat voor mij reden genoeg de desbetreffende gemeente in een straal van 100 kilometer te omzeilen. Maar misschien is Jamai’s uitnodiging voor U wel een uitnodiging om per direct naar die lui te hollen? Nee he… in tegendeel. Toch….? Hoop ik (smekende blik)? OK, we gaan volop: wie durft te bekennen dat hij/zij een Jamai-brilletje bij die lui heeft gekocht is dapper. De DoeMee Reaksiedoos staat open voor dappere reaksies. Desgewenst wordt een naar mijn mailbus (pbdoetmee@hotmail.com) opgezonden foto met bril alhier met een eervolle vermelding “Dappere Dodo” geplaatst. Doen we hier bij PBDoetMee bepaald niet moeilijk over. Dus: wie durft?

Spam vrij? Van die club kreeg ik vanavond dus gewoon ongewenste mail in de box. Da’s toch ook spam, of niet dan? Opzouten met die troep!

Donderdagmiddag, 17:00 uur. Zooitjuh! Toch?

En als ze mij maar niet gaan bellen wanneer daar de stroom uitvalt…

Er zijn nu ook PB Bags te koop. Hoe zit dat eigenlijk met mijn merkenrecht?

Opvallend hoe vaak je de lettercombinatie PB tegenkomt. Gisteren: vijf personenauto’s waar ik achter rij met die combinatie in het kenteken. Vier Nederlandse, en een Duitse uit Keulen. Een vrachtwagen uit de Oekraine die die combinatie op de achterlaadklep heeft geschilderd. Een vrachtwagen van een transportbedrijf uit Belgie dat PB in de postcode heeft. En een wit bestelbusje van een ontstoppingsbedrijf ergens in Brabant, dat een knetterrood PB als logo heeft. En toch sta ik niet in de Quote 500…

Vanavond een stukje muziek. Olga. Voor een studente musicologie in Novosibirsk, die bij mijn vriend Alexei in de leer is. Ze bestudeerde de muziek die ik maak. Als afstudeerproject. Toch wel grappig dat mijn muzikale kooksels leerobject zijn in het conservatorium in dat verre Siberie.

Zo. En om er zeker van te zijn dat onze MP mijn ergernis over de douche-ellende in bejaardenhuizen onder ogen krijgt, heb ik de tekst van het blogje hieronder ook maar even naar hem gemaild. Via een formulier op zijn website, want het prive mailadres van JP heb ik helaas niet. Dan komt er zo’n aardige ontvangstbevestiging:

Ik hoop alleen niet dat ook dit een week duurt. En dat ik niet wordt afgescheept met een reactie van een dreutelambtenaar, want dat schiet niet op. Daarvoor is het probleem veel te urgent. Wie wat wil bereiken moet bij de graaf aankloppen, nimmer bij de tuinman.
Eens even in de mailbus kijken of de boel is aangekomen….

Yip. Zit bij MP in de bus. Nou, ben benieuwd of de MP zich onwaardig genoeg acht om een eerzaam weblogger een serieus op het onderwerp ingaand antwoord te zenden….

Beste Balkenende.
Ooit had ik de twijfelachtige eer om me tijdens een vakantie een week niet te kunnen douchen. De omstandigheden doen er niet toe (in wezen niets bijzonders: ik zat wat ver van de bewoonde wereld), maar na een week stonk ik dus wel als een otter en walgde ik van mezelf. De douche, die ik na die week eindelijk weer kon nemen, kwam als een bevrijding.
Met uw bezuinigingsmaatregelen veroorzaakt u dat bejaarden in dit land slechts eens per week onder de douche kunnen. In sommige woongemeenschappen is dat al het geval, vanaf januari zal het alleen maar ernstiger worden.
Ik daag u uit om u vanaf morgen een week lang niet te douchen, en de hele week dezelfde kleding aan te houden. Na die week weet u dan precies waarom u en dat hele kabinet van u zich ronduit de ogen uit de kop zouden moeten schamen.
Hoogachtend (vooralsnog),
PB.

Even terug? Memory Radio. Uit de Duitse oude doos.

Het ligt dus gewoon aan mij. Maar ik word behoorlijk tureluut van dat Pivot-gepiel. Had ik ‘m vanavond leuk lokaal draaien. Verander ik wat code om een andere indeling te krijgen. Foetsie. Weg is m’n weblog-ontwerp. Doet het gewoon niet meer. Errortjes, fouten, en een hele hoop coderegels in mijn browser. Dat wordt nooit wat tussen PB en Pivot. Ik Pivot, maar ga eerder ten onder dan dat ik al worstelend boven kom…

Vanavond even een zwaar onderwerpje. Altijd weer goed voor enigen verbolghen reaksien in den elektronischen meel.
Ik citeer het Nederlands Dagblad van vandaag, een artikel over de gereformeerde kerk, die zich volgens een paar deskundigen inmiddels wel geëmancipeerd mag noemen:
“Den Hertog nam als voorbeeld “een zware gereformeerde kerk”. Terwijl de kerkdienst in het teken staat van de mens die in de schaduw van de eeuwigheid leeft, lopen buiten drie jongens rond om de Mercedessen en BMW’s te bewaken. Volgens de christelijk-gereformeerde hoogleraar vallen veel fundamentele beslissingen eerst in het hart en volgt daarna het hoofd. “Zitten wij met het hart niet allang ergens anders dan waar wij met de leer (het hoofd) zeggen te zitten?”
Oftewel: zitten de grootste achterbaksen wederom vooraan in de kerke?
Geëmancipeerd? Nou…. hiermee wordt de ware betekenis van emancipatie toch in ernstige mate gedevalueerd, zou ik zo zeggen. Maar ja, wat wil je. De gerefo’s hebben al zo’n verwrongen beeld van de samenleving, waar ze zichzelf het liefst buiten plaatsen. Geen TV in huis, bijvoorbeeld. Want dan zou je Jensen wel eens de tieten van LaPaay kunnen zien betasten. Oeioeioei! Nu is dat niet direct de meest hoogstaande tv die ik me kan bedenken, maar U snapt waarschijnlijk wel wat ik bedoel.
Wanneer ze met die visie als vertrekpunt aan het emanciperen slaan, kan er naar -mijn idee althans- ook weinig goeds uit voortvloeien. Ik bedoel: de meiden in de Church Belt van Nederland (Ede en omgeving) lopen daar nog steeds met driekwart lange rokken aan. Omdat anders het mannelijke deel der bevolking wel eens op verkeerde gedachten zou kunnen geraken bij het aanschouwen van een vrouwelijke kuit. Nou vraag ik je toch. Het is 2003 mensen! Maar OK, als ze dat zelf willen, moeten ze dat ook vooral doen. Ik hoef het er niet mee eens te zijn. Maar noem dat potdomme geen emancipate.
Nog een citaat uit dat artikel: “Kenmerkend voor een christen (bedoeld wordt hier de gereformeerde, PB) is dat wij weten dat de dood niet het laatste woord heeft. Van nature ben je een optimist. Dat merken de mensen aan je. Het licht overwint.” Ja, dat haalt je de koekoek. Dat merken we zeker aan ze. Ooit een van nature puur natuur-optimistisch lid van een zwarte kousen kerk tegengekomen? Ik niet. Ja, als ze over het geloof babbelen, dan krijgen ze een hemelse blik in d’ogen, al snel foutief geinterpreteerd als “kijk ‘m eens blij zijn”. Het licht overwint? Nee, de kortzichtigheid! Gerefo’s zijn fantastische toneelspelers. Jammer voor dit theatergezelschap is alleen, dat dit toneelspel meestal geen applaus oplevert, maar veelal slechts irritatie.
Zo. Dat was het weer voor vandaag. Ik heb 20 MB extra ruimte in de mailbus gereserveerd. De vorige keer, dat ik hier iets over gereformeerden schreef, mocht ik van ene Henk uit Barneveld een gezellig partijtje PDF-bestanden ontvangen met delen uit Den Bijbel. Jawel. Alles bij elkaar 16 MB aan digitale bijbel-fragmenten. Ik heb de man een antwoord gezonden met daarin de vraag, waar ik de kosten van het downloaden per modem kon declareren. Nooit meer wat van gehoord. Natuurlijk niet. Kom de gerefo’s niet aan drie dingen: hun bijbel. hun meiden, en hun bankrekening. Hoppa, nog tien MB vrome spam-ruimte erbij, just to be sure. Ik hou U op de hoogte.

Verstopping. Dat is waar dit land zeer spoedig voor staat. Een totale verstopping. Op de wegen. In wezen was het vanochtend al zo ver, want er stond ruim 400 kilometer stilstaand blik. Da’s van hier tot Frankfurt, en da’s een heel eind als je dat moet rijden. Weet ik, want ik kom nog wel eens in Darmstadt, en dat ligt daar in de buurt. Goeiemorgen dan! Jammer da’k niet even een screenshotje kon maken van Trafficnet. Ik heb nog geen internet in de auto.
Ik vertel hier natuurlijk niets nieuws, maar onderstreep het nog maar een keertje. Want van die ruim 400 kilometer file stonden er volgens mij wel heel veel in onze regio. Waar ik normaal 35 minuten over doe heeft me vanochtend twee uur en een kwartier gekost. Twee uur en een kwartier, jawel. Vanwege een ongeluk en dus een joekel van een file op de snelweg. Waardoor we binnendoor moesten. Over tweebaanswegen, waar alle anderen dus ook langs moesten. Dom. Of wilden. Nog dommer. Wat een ellende.
En in plaats van dat ze dan in het dorp halverweg die weg even de verkeerslichten aanpassen, zodat de verkeersknoop wat vlotter weggewerkt kan worden. Nee hoor: gewoon een groen golfje van drie autootjes per keer, en dan weer twee minuten wachten. Zodat er binnen de kortste keren op die provinciale weg ook een file van 14 kilometer staat. Net zoveel als op de snelweg. Netto resultaat van deze omleidingsactie dus nul komma nul. Wat een droevenis.
Wat zegt U? Kan dat niet zo snel, dat aanpassen van de interval van die verkeerslichten? Jawel door, want als de regionale bus eraan komt knalt alles op rood en voor de bus op groen. Omdat de chauffeur over een lus in het wegdek rijdt. Lusje kan busje herkennen, dus lusje kan vast ook auto’s tellen. Twintig auto’s erdoor, en dan effe 20 seconden wachten voor die ene lokale koe die van rechts komt. En dan weer hup de volgende twintig. Klinkt al veel beter dan drie auto’s laten doorglippen en dan steeds maar weer twee minuten wachten op niets, zoals ik vanochtend meemaakte. Het kan dus volgens mij wel degelijk, maar geen van die verkeersplanoslomies die een brainwave krijgt dat die techniek ook gebruikt kan worden voor dynamische verkeersbeheersing. Dreutels.
En in Den Haag leuteren ze maar door. Nu begint de verkeersbewindsvrouwe weer te wauwelen over kilometerheffing. Hadden we toch al gehad, die discussie? En naar het prullenmandje verwezen? Nee hoor, het geleuter begint gewoon weer opnieuw. Zo van: eerlijk is eerlijk, hoe meer je rijdt, des te meer je betaalt. En als je niks rijdt, hoef je ook niks te betalen, denk ik dan maar. Op zich best wel een aardige gedachte hoor. Maar er wordt dus wederom niet nagedacht.
Geachte bewindsdame: dat systeem van gebruiksheffing voor de auto is natuurlijk wel heel erg dom gedacht. Neemt U dat nou maar van PB aan. Want binnenkort staat heel Nederland stil in de file, en dan ontvangt de Rijksoverheid met Uw nieuwe systeem dus geen rooie Eurocent meer! Ach ja, het is ook moeilijk, dat nadenken over de gevolgen van maatregelen die je voorstelt…

Er was eens een dapper manneke. Geboren in 1995. Zo’n beetje zijn hele leven moest hij vechten tegen leukemie. Het dappere manneke werd een dappere strijder. Helaas gaan dappere strijders vaak strijdend ten onder. Zo ook dit dappere manneke. Hij vertrok gisteren naar de tijgers en de leeuwen, die hij zo graag wil aaien. Dag dapper manneke.

Wanneer de evolutie ooit nog eens overgedaan moet worden, dan stel ik voor dat we alle bomen van een knop voorzien. Bij druk op die knop vallen WHAP alle bladeren in een keer uit de boom, zodat we de zooi in een keer kunnen opruimen. En niet -zoals nu- verdeeld over een paar weekends. Vanochtend de voortuin leegehaald. Een uur later laggie alweer vol. Dat schiet lekker op zo…

Ze hadden twee kinderen gekregen, een zoon, en een dochter. Het zoontje was epileptisch, en werd verpleegd in een omgeving die beter voor hem was. Elk vrijdagavond kwam hij naar huis, elke zondagavond moest hij weer naar de betere omgeving. Met het dochtertje ging het beter: zij kon gewoon permanent thuis wonen. Er was wel een hazenlipje geweest, maar dat was mooi gerepareerd. Het meisje had nu helemaal het liefste engelengezichtje van de hele wereld.
Ondertussen groeiden ze uit elkaar, hij en zij, en gingen uiteindelijk scheiden. Zij keek meer naar haar nieuwe vriend dan naar haar kinderen. Hij zat nachtenlang in het ziekenhuis als het zoontje er weer eens ernstig aan toe was. Zij ging met haar nieuwe vriend naar warme stranden. Hij trok met de kinderen van speeltuin naar strand naar pretpark, de hele zomer lang. Zij betrok het geld, dat ze nodig had voor haar dure levenswensen, nu van haar nieuwe vriend. Hij knoopte de eindjes aan elkaar en kleedde de kinderen. En zo gaat dat nu al weer een tijdje.
Sommige drama’s kun je jaren van tevoren zien aankomen. Je zult zien dat zij, wanneer ze op haar nieuwe vriend is uitgekeken over een jaar of wat, spijt krijgt en inziet dat ze haar aandacht een verkeerde kant op heeft gestuurd. Dat ze van haar kinderen is vervreemd. En dat ze weer intensiever contact wil. Waarbij ze dan zal ontdekken, dat ze door haar keuze een niet meer overbrugbare kloof heeft geschapen. Waar ze alleen maar met spijt overheen terug kan kijken naar wat ze heeft laten liggen. Je kunt haar daar nu wel voor waarschuwen, maar dat heeft geen zin. Wie kloven bouwt is doof voor waarschuwende taal.

Kijk! Nu is-ie ineens niet meer onder aanleg, maar levend. Nou ja, in eerste aanleg dan. Zeg maar enigszins prenataal. Toch mooi maagdelijk, zo’n prenatale fase van een Pivot weblog. Het heeft iets sereens. Iets rustigs. Iets ongevaarlijks. Nog niet besmeurd met al te felle teksten of flauwekul. Bijna net zo maagdelijk als een vel mooi wit geschept papier. Tjee, hoe een mens lyrisch kan worden van een nagenoeg leeg beeldscherm. Ik wist niet dat ik ook dat nog in me had.

Soms wens ik wel eens dat ik niet bij die ene maar bij die andere krant werkte.

Hoe ik het voor mekaar heb gekregen weet ik niet. Maar mijn oefendomeintje voor Pivot is ineens Under construction. Ik wist niet dat ik dit in mij had.

Kan het nog wat vlakker alstublieft? Echt zo’n zangstemmetje waarvan er wel een paar honderd in een dozijn gaan, en die eigenlijk een zangverbod opgelegd zouden moeten krijgen. Met als gedoogzone de badkamer. Afijn, oordeel zelf.

Soms is het gewoon geinig om in je eigen verleden te duiken. Ook zin in terugjaren? Zwemel hier ff lekker een potje weg: jaren 50, 60, 70, 80 en 90.

Dames: mocht u nu eens een keer ruzie hebben met de buurvrouw, dan kunt u de vervelende discussie hier verder uitvechten.