PBDoetMee

Waarin een klein land groot kan zijn. De nieuwe A50 van Eindhoven via Uden naar de al bestaande A50. Kom, dacht ik vandaag, laat ik op de terugweg uit Tilburg nu eens niet de verkeerslichtenhordes Tilburg -> Den Bosch en Den Bosch -> Van der Valk nemen. Ik rij vlotjes via de A58 naar Eindhoven-Noord, en daar dan die nieuwe A50 op. Lekker snel.
Fout! Nou ja, eest nog even niet. Bij Eindhoven begint namelijk een prachtige nieuwe A50. Glimmend zwart asfalt. Mooie witte belijning. Glimmende vangrail. Heerlijk. En: geen verkeerslichten meer. Doorkachelen. Nou, zegt Rijkswaterstaat dan: da’s goed hoor, maar dat plezier gunnen we jullie niet verder dan tot aan het gehucht Nijssel. Het moet namelijk niet te gek worden. Basta. Want: daar gaat de gloednieuwe A50 over in een tweebaans noodweggetje met van die betonplaten en noodverkeerslichten. Zo’n weggetje met gele belijning, zonder vluchtstrook, waar amper tweerichtingsverkeer op past, en waar je door het tegemoetkomend vrachtverkeer voortdurend met de rechter wielen van het wegdek moet. Omdat anders je linker spiegel een geheel nieuw modelletje krijgt.
Er ontstaat dus prompt een joekel van een file voor Nijssel. Kilometertje of vier, stapvoets. Bij Nijssel moet de hele filemeute zich namelijk door een pieieieieiepklein tunneltje wurmen, dat zo laag is dat bijna elke vrachtwagen zich bijna klem lijkt te rijden. Zeg maar een fietstunneltje met grootheidswaanzin. Gaat soms net goed: een paar millimeter speling tussen dak en tunnelplafond lijkt het wel. Daarna mogen we nog even een bijkans onneembare slalom door, en dan een heeeeeeel stuk tweebaans. Bordjes met 50, terwijl daar naar mijn idee absoluut geen reden voor is. Sterker nog: het hele stuk ligt links de snelweg er al compleet afgewerkt bij. Maar gebruiken? Nee joh, ben je gek: staat niet in de planning zegt Rijkswaterstaat, dus vooral afgesloten houden die handel… Schiet dus voor geen meter op, want er is altijd wel een sukkel vooraan de file die zich stipt aan die snelheidsbeperkingen houdt. Ultimo bang voor een bonnetje. Lozer.
En dan -alsof je een oase bereikt- mag je na een kilomertje of wat plotsklaps toch weer de snelweg op. Verrassing! Met de complimenten van Rijkswaterstaat. Feestelijk toegetakeld met een overdaad aan oranje knipperlampjes en rood-wit gestreepte voortgangsbelemmeringen. Wel even oppassen, want de haarspeldbocht die je moet nemen om het snelle asfalt te bereiken is zo haaks, dat je bijna geneigd bent te stoppen, je auto op te tillen, een kwart slag te draaien, en dan weer verder te rijden. Staaltje fantastisch verkeersinzicht, toch?
En dat hele festijn duurt (volgens de borden langs de weg) dan nog een paar maanden zo voort. Kunnen ze nou bij Rijkswaterstaat echt niet nadenken? Dit lijkt mij toch een planologische miskleun van de eerste orde. En dat zetten ze dan ook nog met koeienletters op die gele borden. Zo van: kijk ons eens lekker beroerd kunnen projectplannen bij Rijkswaterstaat! Veel plezier in de file! Met de bouw van dat nieuwe viaduct daar bij Nijssel zijn ze dus veel te laat begonnen: de betonijzers zijn nog te zien, dus dat duurt inderdaad nog wel even een paar maanden.
Nah, voorlopig dus toch maar even de verkeerslichtenhorde rondom Den Bosch blijven nemen. Dat gaat uiteindelijk toch sneller. Totdat ook daar de planningsellende zal toeslaan, want bij Den Bosch is Rijkswaterstaat inmiddels begonnen met aanpassingen aan het knooppunt daar. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat we ook daar over een klein kamikazeweggetje gestuurd worden.

De Nederlandse tv-omroepen (publiek en commercieel) bouwen samen in steeds toenemende mate aan de vorming van middenstands-tv. Ga maar na: makelaarprogramma’s (meerdere), tuinderijen, incassobureau’s, bevallingspraktijken, autodealers, huisinrichting, klusjesbedrijven, modewinkels (modepolitie), warenhuizen (V&D-TV), bergingsbedrijven (ongelukkenprogramma’s), de ANWB (rijstijlprogramma’s, Blik op de Weg)… het gaat maar door. TellSell is er onderdehand niks bij. Hoezo sluikreklame? Fnuikreklame!

Nu de Pivot-freubelarij een aanvang heeft genomen hou ik hier ook maar een beetje bij hoe dat gaat. Al was het alleen maar voor mijzelf dat ik weet wat ik al gedaan heb, en wat ik allemaal nog moet doen. En als ik weer in de knoop raak, dan roep ik hier maar wat om hulp. Je weet maar nooit of er nog een heuse Pivotoloog onder de lezersschare zit, nietwaar? Het zal wel even tijd nemen voordattie echt draait. Heb er niet elke dag de tijd voor, en met mijn programmeerkennis (nul) zit de snelle vaart er ook niet echt in vrees ik. Bovendien ben ik van mening dat lettertjes er zijn om proza of poezie mee te schrijven, niet om mee te programmeren. Met deze stelling heb ik mijn wiskundeleraar vroeger al eens tot totale wanhoop gebracht. In die stelling was “programmeren” nog “rekenen”, maar het grondidee is natuurlijk identiek. Het is ook nooit meer goedgekomen tussen PB en de exacte vakken. Als ik al een script of html-pagina moet ontrafelen, dan lees ik zo’n stuk programma ook als proza. De structuur ontgaat me volkomen, maar het is net als met een goeie science finction of detective: als je aandachtig leest snap je de plot ook.

Ik zit met een ernstig opruimprobleem. Leg ik uit. Vorig jaar zat ik rond deze tijd in Barcelona. Mijn reiskoffer was kaduuk en dus leende ik die van de buuv. Ik kwam weer heelhuids terug (op zich al een wonder na onze woeste rooftochten door die stad), pakte de tas uit, en zette ‘m in de studio. Zo van: die breng ik morgen wel even retour. De tas staat er vandaag nog steeds. Gisteren was dat op de kop af een jaar. Inmiddels af en toe bevorderd tot incidenteel tafeltje. Handig om even als dat nodig is CD’s, banden of bladmuziek op te leggen. Nu doet zich het uitermate vervelende geval voor dat buuv binnenkort naar Portugal gaat en de tas wil hebben. Waar moet ik nu mijn tijdelijke troep neerleggen?

Als ik het niet vergeet vertel ik hier vanavond (of is het nou morgen) iets over de tas van de buurvrouw, die vandaag op de kop af een jaar in mijn studio staat. En ook nog in de weg. Van die dingen.

O jee, PB goes Pivot. Tenminste, daar begint het een ietsiepietsie op te lijken. Het is nu al weer tegen 01:00 uur en ik heb de basis-Pivot zowaar draaiend gekregen op mijn lokale webservertje onder IIS 5. Dat vind ik al een hele prestatie van mezelf. Nu nog de weg vinden in al die opties, want dat zijn er nogal wat. Dat wordt weer heel wat uurtjes prutsgedoe. Waar ben ik nu toch weer aan begonnen…

Nou, die online vertaalmachines hebben af en toe behoorlijk de hik. Ik probeerde net het logje “Tangconstructies” hieronder naar het Duits te vertalen via Systran. Daar kwam het volgende uit (waar de vertaler die Packwagen vandaan haalt is mij echt een raadsel):
_ Een studente, treffen wie ik Holzklotz een keer een bak koffie Band te drinken, krijgt Packwagen haar afstudeerbegeleiding te horen dat ze tangconstructies in haar taalgebruik hanteert. _ Het betreft dan een studie journalistiek, waarvan creatief taalgebruik een onlosmakelijk onderdeel Packwagen vormt. _ Toch? _ Kom mir dan toch niet aanzeiken treffen “tangconstructies”. _ Ik kon het niet laten en heb sterben afstudeerbegeleidingsdame über De reaksiedoos Packwagen Marjanne De Kaminsims uitgeveegd. _ Aldus:
__ Tangconstructies? _ Verkeerde verwijswoorden? _ Zijn jouw docenten en begeleiders daar mee bezig? _ Lievehelp. _ Taal sein als verf: _ je mengt en smeert Netz zolang tot äh een kleur ontstaat sterben je bevalt. _ Taal sein als muziek: _ je arrangeert en herschikt Netz zo lang tot een toon ontstaat sterben je bevalt. _ sterben JOU bevalt. _ Het sein JOUW taalcreativiteit, niet sterben Packwagen De tangconstructie! _ en Al helemaal niet sterben Packwagen d’een von andere omhooggeflikkerde afstudeerbegeleidster. _ sterben uiterst vermoedelijk alle bindingen treffen De dagelijkse realiteit Schilf lang kwijt sein. _ Zijn sterben docenten daar helemaal Packwagen De taal los? _ Pfieuw! _ Laat haar dit maar eens lezen. _ Zo’n opmerking über tangconstructies sein dodelijk voor creativiteit. _ Nah…
_ Zo, dat lucht behoorlijk OP. _ sein getekend: _ PB.
Begrijp U um, dan ik nog minder.

Liefde is. Al het andere is overbodig.

Ik heb vandaag twee keer moeten krabben. Vanochtend de autoruiten. En vanmiddag achter de oren. Het zijn barre tijden.

Een studente, met wie ik nog een keer een bak koffie hoop te drinken, krijgt van haar afstudeerbegeleiding te horen dat ze tangconstructies in haar taalgebruik hanteert. Het betreft dan een studie journalistiek, waarvan creatief taalgebruik een onlosmakelijk onderdeel van vormt. Toch? Kom me dan toch niet aanzeiken met “tangconstructies”. Ik kon het niet laten en heb die afstudeerbegeleidingsdame via de reaksiedoos van Marjanne de mantel uitgeveegd. Aldus:
Tangconstructies? Verkeerde verwijswoorden? Zijn jouw docenten en begeleiders daar mee bezig? Lievehelp. Taal is als verf: je mengt en smeert net zolang tot er een kleur ontstaat die je bevalt. Taal is als muziek: je arrangeert en herschikt net zo lang tot een toon ontstaat die je bevalt. Die JOU bevalt. Het is JOUW taalcreativiteit, niet die van de tangconstructie! En al helemaal niet die van d’een of andere omhooggeflikkerde afstudeerbegeleidster. Die uiterst vermoedelijk alle bindingen met de dagelijkse realiteit reeds lang kwijt is. Zijn die docenten daar helemaal van de taal los? Pfieuw! Laat haar dit maar eens lezen. Zo’n opmerking over tangconstructies is dodelijk voor creativiteit. Nah…
Zo, dat lucht behoorlijk op. Was getekend: PB.

In de nimmer aflatende reeks “domme telefoontjes” vanavond: 311.
“Goodmorning, this is 311 New York City. How may I help you?”
“Goedemorgen, U spreekt met PB. Ik wil graag even wat melden, want dat kan toch bij jullie?”
Tot mijn ronduit niet geringe verbazing begrijpt de dame in New York dat ik Nederlands praat.
“Hold on please, I will put you through to a collegue who speaks Dutch. One moment please.”
Ik hoor een muziekje. Dan, met een onmiskenbaar Brabants accent:
“Goedemorgen, met 311 New York. Waarmee kan ik u helpen?”
Ik ben eigenlijk te verbluft om nog een maf toertje te bouwen, stel me voor, en vraag de telefoniste hoe ze daar in New York bij 311 terecht is gekomen. Ze blijkt uit Breda te komen, en is een jaar geleden op goed geluk naar de VS vertrokken. Ze studeert iets in de reklame, en betaalt haar studie van het salaris bij deze kersversie klaagdienst van de stad New York, die pas sinds enkele dagen draait. Bij 311 kun je over van alles klagen, bijvoorbeeld een gat in de straat melden. Dat wordt dan ook prompt meteen gemaakt.
Bij 311 kun je in 170 talen terecht, en de Amerikaanse telefonistes zijn erop getraind om op klank talen te herkennen. Ze verstaan waarschijnlijk niet wat je zegt, maar ze herkennen aan de klank wel dat je Nederlands spreekt. En dan wordt je direct doorverbonden met een collega, die die taal beheerst.
Ik vraag Helga (zo heet de studente uit Breda) wat ze zoal aan de lijn krijgt. Ik blijk de eerste Nederlander te zijn die belt. Behalve dan een stel mafkezen van de PvdA afdeling New York (pardon ???) die de dienst plat hebben gebeld omdat RTL4 een item filmde voor het nieuws. “Waar woont U in New York?”, vraagt ze. Ik leg uit dat ik een gebbetje had willen uithalen voor mijn weblog, en dat ik gewoon in Nederland woon. Ze lacht, een mooie volle lach. Ze kan het idee van dat gebbetje wel waarderen. “Ik heb ook internet, wat is je URL?” Dat geef ik haar en beloof haar, dat ik hier de groeten zal doen.
Dat doe ik dus bij deze: Helga, de beste groeten uit ons kouwe kikkerlandje. Veel succes met je studie en werk ze, daar bij 311.
Fantastisch idee, dat 311. Daar kunnen we in dit land nog veel van leren. Ik hoop dat onze MP gisteravond naar het RTL nieuws heeft gekeken. Kan-ie nog een wel nuttige post op zijn begroting opvoeren.

Microsoft is een groot risico voor de nationale veiligheid. Dat staat in een artikel op AppleLinks. De software van Microsoft is -zoals we allemaal wel weten maar vaak willen vergeten- is qua beveiliging zo lek als een mandje. De Europese en Amerikaanse overheden draaien zonder uitzondering op het Windows platform, de Unix servers daargelaten natuurlijk. Dat betekent, dat een beetje hacker met boze virusplannen al snel in staat is om overheidsinstanties -en als gevolg daarvan een compleet land- plat te leggen. Inclusief de computerparken van legers, politiekorpsen en hulpdiensten.
AppleLinks haalde deze gegevens uit een artikel, dat eind vorige maand op de Franse tak van Yahoo werd gepost. Dat artikel is inmiddels van die website verdwenen. Op last van wie is niet helemaal duidelijk, maar diverse Franse media houden het er op dat de Franse overheid potentiele hackers en (digi-)terroristen niet wijzer wil maken dan ze al zijn, en daarom de verwijdering heeft gelast. De Nederlandsde overheid heeft zich -door Windows als standaard te hanteren- in feite dus volledig blootgesteld voor nationale digitale rampen, hacker-attacks en digitale uitingen van terrorisme. Eerlijk gezegd wordt ik daar wel een beetje onrustig van…

Soms is het weerbericht leuk, als je maar op de details let. Vanavond (vrijdag) tegen acht uur. Dat super-iri weervrouwtje van RTL4, Helga van Leur. Ze heeft een hot item, want het heeft gesneeuwd. Dat was in 1975 voor het laatst in oktober voorgekomen. Dus zijn er in haar mailbox veel sneeuwfoto’s uit het land binnengekomen. Want ze kiest altijd een foto uit die bij het weertyepe van die dag past, en toont die dan bij het weerbericht. Onze nationale garde amateur wolkenfotografen gaat dagelijks uit hun dak, kan haast niet anders.
Deze keer komen er zelfs een paar honderd foto’s binnen omdat deze vroege sneeuw inderdaad wel apart is. En dus kiest Helga wat extra foto’s en brabbelt er een irritant enthousiast tekstje bij. Helga krijgt bijkans een orgasme bij al die mooie winters plaatjes en lult een ongelooflijk end in de ruimte. Bij foto 2 kirt Helga: “De strooiwagen moest dit jaar voor het eerst sinds 1975 al in oktober uitrukken”. OK, maar: het is geen strooiwagen achter die tractor, maar een gierkar…

Goed initiatief: straattheater tegen kindermishandeling. Een goede vriend van me -Wietze heet hij- heeft toneel als passie en draait nu mee in een actie, waarmee in winkelcentra in Gelderland aandacht wordt gevraagd voor kindermishandeling. Aanleiding: onlangs werd het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling Gelderland in gebruik genomen: 0900-1231230. Daar kunnen gevallen van kindermishandeling (ook vermoedens) worden gemeld. Er kan ook om advies worden gevraagd wanneer je vermoedens van kindermishandeling hebt.
Met zijn medespelers stond Wietze recent in Ede. Het winkelend publiek daar reageerde nogal geschokt op hun optreden, blijkens een artikel in de regionale editie van De Gelderlander. In de religion belt van Nederland is kindermishandeling nu eenmaal een moeilijk bespreekbaar onderwerp, omdat het binnen de kern van het gezin valt. En daar wordt niet over gesproken, hooguit met de kerkvertegenwoordiger, al gebeurt ook dat zelden. Toch stonden ze daar, een beetje in het hol van de leeuw, en zo hoort het ook. Kindermishandeling moet de wereld uit.
Op zaterdag 25 oktober staat de groep in Tiel en Nijmegen. Op een latere datum in Doetinchem en Zutphen. Mocht u ze zien: geef ze even een complimentje. Ze doen prima werk. PB zegt: “Staat iemand een kind te lellen, dan onmiddelijk 0900-1231230 bellen!” Meer weten: www.amk-nederland.nl. (Foto: copyright website www.degelderlander.nl.)

Het gaat helemaal niet slecht met de economie in dit land! Zolang ik op onze snelwegen (nou ja. snel…) nog hordes dikke Audio’s, super-BMW’s, sportwagens-met-linnen-dak, zware Volvo’s en af en toe zelfs een heuse Rolls Royce zie rijden, kan ik het niet eens zijn met de deskundigen, die ons een economische crisis aanpraten. Er is kennelijk geld zat in dit land, want waarvan worden anders die auto’s betaald?
Wat er dan wel aan de hand is? Volgens PB is dat nogal simpel. Een naakt feit, dat we met z’n allen voortdurend over het hoofd zien. Of niet willen zien omdat we ons laten ondersneeuwen door stemmingmakerij door “deskundigen”. Of niety willen zien, omdat het zo ongeloofwaardig is dat we het collectief voor onmogelijk houden. Simpel: al dat geld zit gewoon bij een kleine selecte groep, die in dit land de dienst uitmaakt, en die het er dan ook superdik van neemt.
De rest kan het wat die selecte groep betreft verder mooi bekijken. Dat is er aan de hand in dit land, waarde lezertjes. De kloof tussen zij die veel hebben en zij, die nauwelijks nog wat of helemaal niets meer hebben, wordt in dit land zo langzamerhand meer dan beschamend groot. En in die belachelijke situatie durft deze regering dan ook nog eens zware bezuinigingen te bedenken, waarvan de gevolgen ook nog eens neerslaan over de groep-die niets-heeft. Het is ronduit meer dan schandalig. Wanneer worden we wakker en gaan we daar nu eindelijk eens iets aan doen?

Unilease.

En dan als toegift in de nimmer aflatende reeks “domme telefoontjes” vandaag: Unilease.
“Goedemorgen, met Unilease. Waarmee kan ik U helpen?”
“Goedemorgen, U spreekt met PB. Ik wilde weten wanneer jullie langskomen.”
“Langskomen? Hoe bedoelt U? Heeft U pech?”
“Nou, ik wil het eigenlijk liever niet met U hebben over de pechjes die mij in het leven zoal overkomen zijn, als U het niet erg vindt. Ik bedoel: ik ken U niet eens, en dan ga ik hier niet even met al mijn persoonlijke ellende te koop lopen. Kom zou zeg!”
“O. Nou…., ja maar dat bedoel ik niet.”
“Da’s mooi. Maar wat bedoelt U dan wel?”
“Meneer, U belt mij op. En vraagt wanneer we langs komen. Waarom moeten we langs komen? En waar?”
“Nou, het liefst bij mij thuis. Kan dat?”
“Meneer, we zijn geen escortservice. Kunt U nou eindelijk eens zeggen wat U wilt: er wachten nog meer telefoontjes op afhandeling. U bent niet de enige die ons belt.”
“Hebben jullie het soms te druk dan om langs te komen? Dat zou toch wel heel erg vervelend zijn.”
“Nee meneer, we hebben wel tijd om langs te komen. Maar dan moet U nu wel even zeggen waarom we dan langs moeten komen”.
Ik hoor de Unlilease-dame zwaar zuchten: de zoveelste idioot aan de telefoon die niet weet wat-ie wil. Je hoort het haar denken.
“Nou, vanwege de radioreklame”.
“Radioreklame? Wat bedoelt u nu weer?’”
“Jullie zeggen toch dat we ons nergens druk over hoeven te maken. En dat jullie er voor zorgen dat dit weekeinde de klok weer een uur wordt verschoven?”.
“Eh….ja, die reklame ken ik wel. Maar wat wilt U nou?”
“Ik wil weten wanneer jullie langskomen om de klokken bij mij bij te stellen. Dat moeten we wel even goed inplannen, want ik heb er nogal wat in huis. Plus die van de lease-auto natuurlijk”.
“Meneer, denkt U nou echt….. nee, zo dom bent U toch niet hoop ik? Meneer, da’s een geintje, een reklamegrapje. We komen niet eeehhheeecht…”
“Nou, dat vind ik dan knap waardeloos. Mag ik dat even kwijt? Jullie beloven wat, maar komen die belofte niet na. Daar ben ik eigenlijk behoorlijk pissig over. Goedemorgen”.
Ik klik de verbinding weg. Ik zou nu graag willen zien hoe deze dame vermoedelijk in opperste verbijstering naar de telefoonhoorn kijkt.

Geduldige typetjes, daar in dat huis langs de weg tussen Den Bosch en Tilburg. Er hing jarenlang een spandoek langs de heg waarop viel te lezen dat ze al jarenlang zaten te wachten op de uitkering van een brandverzekering. Dat spandoek is sinds een paar weken verdwenen. Kennelijk is die kwestie eindelijk geregeld. Maar zo’n spandoek werkt kennelijk verslavend, want er hangt nu een nieuw: “We wachten al drie jaar op dit paar”. Met dan twee namen erbij en trouwringen. Ze wachten wat af in dat huis. Niks beters te doen?

Sis is inmiddels al weer een paar dagen getrouwd. Bevalt het? Via een van de weblogs rond Sis kwam ik er net achter hoe haar kersverse echtgenoot heet:

Hmmm…. Sis, kun jij dit nog even toelichten?

Hmmmm….: Mabel Gewisse-Shit. Tenminste als ik dit allemaal lees, en het klopt…
En: ik hou nog steeds overeind dat Peter R. de Vries er genadig vanaf komt. Zijn eerste ontdekking, met veel bombarie vanuit Chili gebracht, klopt nog steeds niet. Mabel had geen intieme liefdesrelatie met Bruinsma, dat is inmiddels wel duidelijk. Ze kenden elkaar wel veel beter dan Mabel in eerste instantie deed voorkomen, zoveel is ook wel duidelijk. Maar een liefdesrelatie was het niet, zo blijkt uit veel bronnen die toch wel wat betrouwbaarder zijn dan die Chileense ex-lijfwacht van Bruinsma. Mabel heeft wel op die boot geslapen, maar niet met hem.
Rrrrrr De Vries bracht promiment dat er sprake was geweest van een liefdesrelatie. Die fout sneeuwde al heel snel onder door de lawine aan (veel ernstiger) feiten, die daar achteraan kwam. Journalistiek gezien is er dus m.i. nog steeds sprake van een canard van de bovenste plank. Rrrrr komt er door de lawine goed mee weg (en houdt er ook wijselijk zijn mond over), maar correct is het allemaal bepaald niet. Of kan dat allemaal maar zo in de moderne journalistiek van vandaag?

Het is moeilijk bescheiden te blijven. Zeker voor deze Maddox. In zijn weblogheader zegtie: “The best page in the Universe. This page is about me and why everything I like is great. If you disagree with anything you find on this page, you are wrong.” Nou, de toon is dan wel gezet nietwaar? Nou, valt wel beetje tegen eigenlijk als je kiekt. Ook even kiek’n? Klik!

Och, en als we dan toch aan het Photosjoppen zijn en luisteren naar de gratis full stereo 128K quality Eclectic internetzenders via iTunes for Windows, dan krijg je dit soort ongein: het AWeeblium te Brussel, Wereldtentoonstelling 1958. Ook vandaag de dag nog steeds te bezichtigen.

Ook maar even gepost bij Weebl Forum. Ach ja, je moet toch wat nietwaar?

Uit een van de Apple nieuwsbrieven, die mij dagelijks bereiken via diensten als AppleLinks en soortgelijke Mac-nieuwskanalen: in de NewYorker moet ergens een artikel staan waarin wordt aangetoond, dat de familie Laden (juist, die van Bin) een flink pakket aandelen heeft in Microsoft. (En een hoop andere grote Amerikaanse bedrijven). Voortaan dus wel even oppassen met bin-ary bestanden!

Iets met geschiedenis? Dan is deze een aanradertje. Website vol teruggeblikt weten en leuke weetjes. De site is verre van volledig, maar wel geinig. Altijd goed voor een uurtje bladerwerk en herkenning, vooral als je je eigen jaren induikt. Zo maar een aardige die ik net tegenkwam: in januari 1978 ontstaat in ons kikkerlandje flinke opschudding, omdat een lesbisch stel via kunstmatige bevruchting een baby neemt. Niet zozeer het feit, dat zij een baby nemen veroorzaakt de opschudding. Nee, het gaat om de plaats waar de bevruchting plaatsvindt: een katholiek St. Elizabeths Gasthuis. Wat was Nederland toen nog leuk kneuterig…

Zal mij benieuwen hoe lang het duurt voordat de RVD in actie komt. Hoezo? Nou: deze, deze en deze.

Dat met die prijzenslag tussen de supermarkten is eigenlijk een volstrekt verkeerde voorstelling van zaken. Dat had U natuurlijk allang in de gaten, toch? Onder het mom prijzenslag (“Kijk ons toch eens meedenken met die arme consument”) brengen de supermarkten hun prijsniveau’s terug tot die van voor de Euro-invoering. Omdat ze zch en masse kapot schamen dat ze ons sinds de invoering van de Euro en masse het vel over de oren hebben getrokken. Een artikel kost nu dus sinds maandagochtend gewoon weer wat het in de guldentijd moest opbrengen. Toch? Of ben ik nu te goed van vertrouwen…

Verdikke, ben ik toch weer aan het tikke. De audio software install loopt achter op schema. Morgen meer.

Nou zie ik net dat op Weebl het merendeel der ingeschrevenen zo tussen de 15 en 22 jaar zit. Slechts een enkele dertiger waargenomen. Daar zit ik dan mooi tussen met mijn 50. Ik hoor Dochter PB al weer foeteren op haar gestoorde ouweheer, die zich maar niet volwassen wil gedragen. Zou ik dan toch lasthebben van de beroemde tweede jeugd? Of ben ik gewoon veel te vroeg geboren en had ik in dit mooie digitale tijdperk pas in de puberteit moeten zitten? Going back into my own future. Zoiets. Hmmm…
Toch snap ik dat niet, zo weinig volwassenen bij Weebl. De Weebl moving cartoon heeft beslist een intellectgehalte, beetje a la Fokke en Sukke, maar dan anders. En wat mij betreft eigenlijk beter, maar da’s verder niet van belang. Underlying humor, voor wie het begrijpen wil. Typisch Brits onderkoeld. Hou ik wel van. Of zie ik ze nu echt weeble’n…

Ben ik blij dat ik 203.7 kilometer (volgens Routenet) bij Den Helder vandaan woon… En trouwens ook niet van vissen hou. Alles wat zwemt moet vooral in het water blijven. Alleen wat in water verzuipt mag op mijn bord. Het is maar dat het bekend is, voor het geval er ooit een galadiner ter ere van PBDoetMee mocht worden georganiseerd. Bij het toetje vanaf heden bij voorkeur geen bananenijs of Dame Blanche meer. Alvast dank voor de medewerking.

Even geen tijd om hier te ouwebeppen. Lawine audiosoftware aan de gang hier. iTunes Windows downloaden en installeren. Wel leuk. Is programma van Apple. En wat roepen ze op www.apple.com: “The best Windows app ever”. Kijk, dat vind ik nou zo leuk aan Apple. Lekker Microsoft een beetje stangen. Beetje practical joking. Prima. En dan komt over 3 dagen de nieuwe OS X: Panther. Ben ik ook nog even zoet mee. Verder de nieuwe Live 3 van Ableton: sample sequencer, moet ik ook installeren op Mac en PC. Dan ook nieuwe professionele audio codecs gescoord bij FreeCodecs.com. Kun je zo’n beetje alle audioformaten mee afspelen die je maar kunt bedenken. En dan komt ook nog een dezer dagen de Halion sampler/player, waarmee je peperdure samples van instrumenten kunt afspelen. De violenset heb ik al, keurig met licentie en boekje erbij. Tien CD’s vol violen, chello’s, e.d. Kost een godsvermogen. Maar wel alsof er een violist naast je staat, zo echt. Dan ook nog even dat verrotte Kazaa vervangen door de Lite-versie: popup spam wegwezen! Kortom: PB is ff in de audio, en niet in de tik.

Hier heb ik me vanavond maar eens aangemeld. Geinig wel. Gaat werkelijk helemaal nergens over, behalve Weebl en pie. En Bob. Heerlijke onzin.
Attention Weeble-watchers: this blog is in Dutch so don’t bother reading, unless you’re Dutch of course, and love pie! Which is a nasty combination by the way!
Meteen ook maar een inzendingkje ingestuurd, uit dank voor de toelating tot het forum: the holy bobe.

Zo. En dan nu weer over tot de orde van de dag. Op zoek naar het volgende onderwerpje. Ik heb er zin an!

Een prangende vraag die me tergend hoog zit: hoe ziet de rest van haar/hun huis er uit? Ik kijk nu al ik weet niet hoe lang naar hetzelfde kolere woonkamerhoekje. Met die neo-verlichtingsspotjes en kale muren. Die bank die -afgemeten aan het ontwerp- volgens mij voor geen meter zit. Laat dan eens wat zien! De keukenkast, het raam, het schilderij dat links net buiten beeld hangt. Die andere deur desnoods. De waslijn, wat kan mij het schelen. Maar doe eens wat! Er zit goddomme niet voor nix een draaischarnier op die klotenwebcamera van jullie. Irrant mono-image-isme noem ik dat. $^%$@%!!!! En dan dat mens dat elke keer in beeld loopt. Wie is dat? De werkster? De buurvrouw? Opzouten: uit beeld. Wegwezen! Ik wil het interieur verkennen! Ik zie al genoeg mens om mij heen. Meer dan me lief is soms. Oplazeren, die kerel ook. Zit toch alleen maar verveeld te kijken. Gogogo! Nokken! Flikker op naar de kroeg maar val me niet lastig door in beeld te verschijnen. Interieur wil ik. Nix anders. Maar dan ook all the way. Pisnijdig worrik ik van dat elitaire nonogedoe. Wees eens wat creatiever. Zoom in. Draai die camera. Zet ‘m desnoods op z’n kop. Verlos me van dat eeuwig zelfde kamerhoekje. Gek worrik ervan. Dreutels! Stelletje nonvaleurs! Dat zijn ze daar. Achter dat klotewebcammetje. Of nog erger: ervoor. En niet anders. Bah!
Zo, dat wilde ik ff kwijt. Magikookeenkeerknetteren? Datluchtnamelijkbehoorlijkop. Dankuwel. Pfff… fuckzooi. Ter uwer geruststelling: mevrouw PB staat al klaar met het Mickey Mouse trommeltje met tranquilizers.

Het is alweer een uurtje zondag. Zoon en dochter zijn stappen in de stad. Mevrouw PB ligt op een oor. En ik? Zit achter mijn digitale tikmachine, en heb werkelijk geen flauw idee waarover ik zou kunnen schrijven. Dan rest alleen nog lezen over en luisteren naar een verbazende stilte.

En ondertussen, een paar duizend kilometer verderop, was er nog bitter weinig te merken van de globale opwarming van het klimaatgebeuren. Dit tot grote teleurstelling van de lokale ijsboer, die op aanraden van het lokale weerstation een extra grote voorraad chocoijs had ingeslagen. Het bleek echter dat het lokale weerstation haar informatie betrok van een weerwederverkoper in Nederland. Terwijl in de weervakpersbladen (met name in het vakblad “IJs en Weder Dienende”, van de hand van A. Teutjes te Harlingen, nog zo was gewaarschuwd voor het grote relativiteitsgehalte van de gemiddelde KNMI-voorspelling.

Gewoon een leuk gebbetje voor de melige nacht: de wensvogel. En voor wie na de wensvogel de smaak te pakken heeft: er is meer.

Een gevoel van gepaste irritatie kan ik toch niet onderdrukken. Vandaag werd ze begraven, die verslaafde vrouw die in Amsterdam werd doodgemept. Tijdens haar leven keek nog geen hond naar haar om. Kon ze wat iedereen betreft zo ongeveer doodvallen. Nu ze dat letterlijk heeft gedaan loopt er een stoet van jewelste achter haar kist aan. Hoe hypocriet kunnen we zijn met z’n allen…

We kijken zo af en toe wel eens naar huizen, die in ons dorp te koop worden aangeboden. We wonen al bijna 19 jaar in dit huis. En misschien willen we wel eens wat anders. Het kriebels soms een beetje.
De vraagprijs is natuurlijk een belangrijk gegeven bij zo’n zoektocht. Maar er is nog iets anders. De ligging. Waar we nu wonen zitten we aan de rand van het dorp, op loopafstand van de dorpskern. Met weilanden en boerderijen aan de overkant. We wonen aan een ventweg langs de Rijksweg. Waar het -toen we er net woonden- elke dag beredruk was inclusief vrachtverkeer. Maar waar het, sinds tien jaar geleden de rondweg werd opengesteld, nu gewoon gezellig maar niet overdreven druk is. Iedereen komt hier elke dag wel een keer voorbij.
Er wordt elke dag wel een paar keer getoeterd. Door auto’s. Door tractoren. We zwaaien dan ook heel wat af. Vanuit de keuken aan de straatkant, waar we uiteindelijk meer zitten dan in de woonkamer. Vanwege de gezelligheid buiten. En we kletsen ook heel wat af met voorbijgangers. Wanneer we de hond uitlaten. Of wanneer we de voordeur uit lopen op weg naar de boodschappen. Wanneer we de voortuin weer wat op orde brengen. Even de hond uitlaten draait vaak uit op een half uur ouwehoeren met dan weer die, en dan weer die.
Dan staan we wel eens te kijken voor een mooi huis met een bord in de voortuin. Voorzien van bijvoorbeeld een mooie open haard (hebben we nu niet), een super-de-luxe badkamer (we hebben nu een prima maar simpele), aan serre-aanbouw (hebben we nu niet), een mooie plavuizen vloer (we hebben nu een oude houten die kraakt als je er overheen loopt, en die vol sporen van ons eigen leven en dat van de hond zit), een super-de-fraaie inbouwkeuken met alles d’r op en d’r aan (we hebben nu een eenvoudige maar wel erg functionele en mooie), een sauna (hebben we nu niet), en soms een zwembad in de tuin (ik zou er niet eens een willen), een garage (die we nu niet hebben, en waar ik de auto toch nooit in zou zetten omdat-ie binnen de kortste keren vol troep zou staan).
En dan kijken we nog eens goed naar de omgeving van dat mooie huis, en zien dan meestal dat het huis in een doodstille straat staat. Of aan een doods pleintje. Waar iedereen overdag weg is omdat de dubbelverdieners hard moeten werken om hun twee auto’s en hypotheek te kunnen betalen. En waar de kinderen in de creche zijn gedumpt. Zodat het in de straat of op het pleintje elke dag maar een knap dooie bedoening is. Er gebeurt niets. Merouw PB had er vanavond een heel treffende beschrijving voor: het is er constant zondag.
En juist om die reden, zo stelden we vanavond aan de koffie nog eens vast, blijven Mevrouw PB et moi lekker wonen waar we nu wonen. In ons eenvoudige maar comfortabele en gezellige rijtjeshuis aan de Rijksweg, waar het leven elke dag in al haar verschijningen voorbij trekt. Waar het niet constant zondag is, zelfs op zondag niet. We zouden niet anders willen. We kunnen niet meer zonder.

Al een paar kilometer rij ik in de file achter deze Volvo MPV. Zo’n grote, dure, op dikke banden. Dan pas valt het me op. De twee kinderen achterin hebben elk een koptelefoon op. Ik denk eerst nog: zeker een CD-spelertje. Maar alweer een kilometer verderop zie ik ze ineens zitten: twee beeldschermpjes in de hoofdsteunen van de voorstoelen. De kinderen bekijken -neem ik aan- een DVD. Elk op hun eigen schermpje.
Vroeger, toen ik kind was, staarde ik altijd dromerig uit het autoraampje, trein- of busraam, naar de wereld buiten. Waar het regende. Of waar de bladeren bruin werden. Of waar de zon scheen. Of waar vreemde kinderen speelden. Of waar mensen stonden te kleumen bij de bushalte. Of waar een hond over een grasveld een bal achterna rende. Of naar plaatsen en dorpen waar ik nog nooit was geweest en nu ineens voorbij reed. Of….
Ik dacht over wat ik zou gaan doen, later, als ik groot was. Zag ik een brandweerwagen, dan was het natuurlijk spuitgast. Zag ik een trein, dan werd het machinist. Zag ik een politieman, dan werd het politieman. Op een paard, zoals de agenten op het strand van Zandvoort. Zag ik een vliegtuig de landing inzetten naar Schiphol (waar ik toen niet ver vandaan woonde) wist ik welk type vliegtuig het was, en vaak ook nog waar het vandaan kwam, gezien het tijdstip. Ik kende de dienstregeling van toen van Schiphol zo’n beetje uit mijn kop. Kon toen nog: het waren niet zo veel vliegtuigen per dag. En dan werd ik natuurlijk piloot op een Constellation. Kortom: ik keek om me heen, nam waar, trok er mijn kinderconclusies uit, maakte droomplannen, en bouwde zo ongemerkt aan de kennis over de wereld om mij heen. De dagelijkse dingen, waar je later -wanneer je ouder bent- elke dag middenin staat. Kennis waar je dus wat aan hebt.
Dat gaat met die twee kinderen in de auto-met-DVD anders. Hun wereld, waar zij naar kijken en over dromen, zit in die beeldschermpjes. Niet de wereld, waar zij straks middenin zullen staan. Niet de wereld, waar zij doorheen reizen. Maar een wereld vol fictie, valse dromen, grove glitter, en bevolkt door mensen die in het echt niet bestaan. Een wereld, die niet echt is. Een wereld ook, die veel meer voorspiegelt dan de echte wereld dagelijks te bieden heeft. Ik vraag me werkelijk af met welke kennis deze kinderen zichzelf ongemerkt klaarstomen voor als ze groot zijn. En hoe ze zich staande zullen houden wanneer de realiteit heel wat rottiger in elkaar blijkt te zitten dan ze van de beeldschermpjes hebben geleerd…

Nullijn? Hoezo, nullijn? De gemeente, waar wij wonen, kondigde vandaag aan dat de gemeentelijke belastingen voor het komend jaar met maar liefst 21% omhoog gaan, alles bij elkaar genomen. Da’s dus pas de eerste in de reeks verhogingen die ons te wachten staat. De provincie en al die andere regionale grootheden (polder, waterschappen etc.) moeten allemaal nog komen met hun onheilsboodschap voor het nieuwe jaar. Beste regering: met een nullijnbeleid gaan we er niet alleen het precentage van de inflatie op achteruit. Alle lokale en regionale tarieven, plus die voor ziektekostenverzekeringen en Joost Mag Weten Welke Verder Nog gaan allemaal omhoog. Niks nullijn dus. Een Daallijn, dat is het, en veel erger dan regering en vakbonden doen voorkomen. Dat weten regering en vakbonden natuurlijk donders goed, maar ze zwijgen erover in alle talen. In mijn ogen is dat niets anders dan pure volksmisleiding!

In de niet aflatende serie “Ouwe Hap” vandaag: Flipper TV.

Is dit niet ietwat aan de vroege kant? En deze dan?

Ik kom nog even terug op mijn junkenlog van vorige week donderdag. De mensen, die hier wonen, wil ik een junkeninvasie niet aandoen. Dat deel trek ik dus in. Laat justitie maar een andere dumpplaats bedenken, maar niet op Ameland. Daar kan nog te veel kapot. Staat het REM-eiland er eigenlijk nog? Niet bekend? Werk hier je geschiedeniskennis bij. Bij ons thuis hadden we in 1964 TV Noordzee op de buis. We woonden in een hoog groot huis, met een flinke antennemast op het dak. Daar ontvingen we zelfs af en toe de Duitse en de Engelse tv mee, een unicum in die tijd. TV Noordzee kwam bijna ruisvrij binnen. Op de kiek zien we Hetty Bierenbroodspot, de bekendste omroepster van de zeezender. Maar goed, ik dwaal af. Wat blijkt: het eiland staat er nog steeds. De zendmast is in 1973 afgebroken omdat-ie in zee dreigde te vallen. Sindsdien wordt het voormalige tv-station gebruikt als weerstation. Beheerd door Rijkswaterstaat. Hmmmm…., dus ook niet ideaal als dumpplaats voor overlastige junks. Gaddamme zeg, we kijken hier tegen een echt probleem aan. Vandaar dat de dames en heren politici er nog geen oplossing voor hebben. Dat vergt creativiteit, en daar betrappen we Haagse politici slechts zeer zelden op. Tenzij het om hun eigen salarissen en vergoedingen gaat, want dan zijn ze ineens allemaal uitermate inventief. Maar goed, ik dwaal alweer af. Ceci n’est pas un blog, dit is een rommelige leuterstukje zonder kop of staart. Moet kunnen op z’n tijd. Goedenavond. En groet morgen op straat eens een junk met een vriendelijk “Goedemorgen, lekker geslapen?”. Dat is nog eens een daad van opmerkelijke menslievendheid. Doen hoor! En laat me in de reaksiedoos dan even weten hoe de doelgroep voor deze gerichte daad respondeerde. Zo, dat heb ik toch weer mooi uit mijn toetsenbordje weten te wurmen. Dan resteert alleen nog de uitsmijter van vandaag: hierbij feleciteer ik Sis alvast met haar huwelijk, dat morgen gaat plaatsvinden. Dit is de eerste en meteen ook de laatste keer dat ik een medeweblogger rechtstreeks feliciteer. Hier maken we geen gewoonte van. Hierna dus nimmer meer. Eens moet de eerste keer zijn, maar in dit geval dan ook direct weer de laatste keer. Waarvan akte svp. Zo. Dieper dan dit kan ik vandaag niet zinken. Het wordt weer tijd voor mijn dagelijkse slokje Jachtmeester uit de immer gemuutliche LIDL in Emmerich. Proost! Oh ja, wanneer wordt Dijkshoorn nou eindelijks eens van zijn functies ontheven?

Ik sta voor een verkeerslicht in een dorp in de buurt van Apeldoorn. Ik moet rechtsaf. Links naast mijn auto, in het sorteervak voor rechtdoor, stopt een tandem. Een jongen voorop, een meisje op het tweede zadel. Het meisje zal een jaar of zestien zijn, schat ik in. De jongen lijkt wat ouder. Ze lijken veel op elkaar. Het zal haar oudere broer zijn.
Het meisje is blind, of in elk geval zeer slechtziend. Haar blik gaat continue onbestemd naar overal en nergens. En ze is waarschijnlijk ook motorisch gehandicapt, want alles beweegt aan haar op een ongecontroleerde manier. Een beetje ongeduldig zet ze op haar pedalen aan, want ze wil verder. Het rode verkeerslicht duurt haar duidelijk veel te lang. De jongen knijpt de handrem stevig in, want anders zou het duo door de kracht van haar ongeduld zo de drukke rijskweg opschieten. Dan lacht het meisje. Zonder geluid. Een mooie, volle lach, en je ziet aan haar dat ze gelukkig is. Dat ze geniet van de fietstocht. Dat ze geniet van het mooie herfstweer. De zon schijnt. Ze tuurt heel tevreden en voldaan van nergens naar niets, maar neemt wel alles waar met de haar resterende zintuigen. Dat zie je. Dat voel je. Ik voel me haast een voyeur omdat ik haar gezicht zo intensief bekijk, terwijl zij dat niet in de gaten heeft.
Dan toetert de automobilist achter me getergd. “Mijn” verkeerslicht moet al even op groen hebben gestaan, want als ik optrek floept het al weer op oranje. De hele weg naar huis blijf ik denken aan die alleszeggende, mooie, open uitdrukking op het gezicht van dat gehandicapte meisje. Ik denk dat ik heel even getuige mocht zijn van iets wat vandaag de dag erg zeldzaam lijkt te zijn: klein geluk.

“Nee, dat is niet zo. Echt niet. Dat kan toch niet. Bedoel je nu echt dat een brief uit je computer binnen een seconde in Amerika is? Nee, da’s godsonmogelijk. Brieven naar Amsterdam, naar m’n broer, doen er al een dag over. En Amerika ligt toch helemaal aan de andere kant van de wereld? Nou dan. Je leutert uit je nek jungske. Leuterkoek. Met de Uiver deden ze er ook dagen over om de post in Indie te krijgen. Dat weet ik, want zo lang duurde het voordat de brief aan mijn andere broer daarginds was. Zeker weten. En dan wil jij beweren dat…. nee, daar geloof ik niet in. Internet? Wat is dat? Alle computers aan mekaar verbonden? Ach jungske, hoe kan dat nou. Zulke lange kabels kunnen ze toch helemaal niet maken toch? Op de boerderij van mijn zoon hebben ze al geen kabel omdat-ie te ver buiten het dorp woont. En dan wil jij beweren dat alle computers op de wereld met kabels aan elkaar verbonden zijn? En dat noemen ze dan internet? Zit toch niet zo uit oe nek te kletsen, jungske.”
Nou ben ik toch al 50 jaar. Maar deze bejaardenhuisopa van dik in de 80, met wie ik bij zijn tuinhekje wel eens een babbeltje maak wanneer ik de hond uitlaat, noemt me nog steeds jungske. Mij best. Maar dit was wel de laatste keer dat ik heb geprobeerd hem uit te leggen wat email is. Geen beginnen aan. Want het gesprek werd na nog enkele stevige opa-definities binnen een kwartier als volgt radicaal afgekapt: “Wil je soms koffie? Met een plaatje leuterkoek? Hahaha!”

Mobieltje is weer terug. Dochter PB was vandaag zo slim het weg te halen bij T for Telecom voordat PB erheen kon stomen. Want: het is weer niet vervangen. We zijn wederom afgescheept met alweer een reparatie. Nah, we zullen nog maar eens in berusting bekijken of dat telefoontje nu doet wat het moet doen. Zo niet, dan breekt alsnog de pleuris uit in die feunsjop. Wordt dus opnieuw vervolgd.

Misdaadverslaggever Peter R. de Vries kruipt volgens mij dezer dagen door het oog van de naald. Zijn verhaal -ondersteund door slechts de uitspraak van een enkele Chileense ex-lijfwacht van Klaas Bruinsma, maar ontkend door alle andere betrokkenen- was immers dat Mabel een liefdesrelatie met Klaas had. Als ik alle verklaringen goed beluister en begrijp was dat dus niet het geval. Ze hebben wel vriendschappelijke omgang met elkaar gehad, maar dat is volgens mij iets heel anders dan een liefdesrelatie.
Dat De Vries met dat verkeerde verhaal vervolgens een hele rits andere zaken in beweging heeft gezet doet niets af aan het feit, dat zijn oorspronkelijke verhaal kennelijk feitelijk onjuist is. Hij lijkt er aardig mee weg te komen, want daar horen we niemand meer over. Of zou hij dezelfde truc toepassen die in Haagse regeringskringen inmiddels zo gewoon is: iets erger presenteren dan het is, zodat uiteindelijk iedereen de indruk krijgt dat het allemaal nog wel meevalt. Zo van: eerst een balonnetje oplaten, maar nog voordat dat balonnetje tot grote hoogte stijgt snel doorprikken. Ploef! De journalistieke integriteit van De Vries staat wat mij betreft in deze kwestie dus nog steeds ter discussie. Ben benieuwd welk zichzelf respecterend medium hier dieper graaft en de confrontatie aandurft.
Overigens: sinds wanneer is omgaan met iemand uit het criminele circuit, zonder dat men zich daarbij zelf schuldig maakt aan criminaliteit, een misdaad?

Als ik dit zo zie, dan doet me dat denken aan…..ehhhhh….. hoe heet zo’n dier ook alweer….

Ziet U dat bedrag op elk kaartje? 7 Euro? Da’s dus het bedrag dat we vanmiddag per persoon dienden af te rekenen om de Studiebeurs in Utrecht te mogen betreden. Nog even terugrekenen: is 21 Euro, is ruim 46 gulden. Plus 10 Euro om te parkeren. Is 31 Euro, is ruim 68 gulden. Dan zijn we dus alleen nog maar binnen. En als we nou voor die smak geld waardevolle informatie hadden kunnen vergaren. Maar niets daarvan. Veel stands hebben hoegenaamd niets met opleidingen te maken. Ik zie bijvoorbeeld BNN met een loei van een stand: meiden werven voor het promoteam. Ja hallo, daar betalen we geen 31 Euro voor.
De stands, die wel wat met studie te maken hebben, putten zich uit in grappen en grollen. Dansgroepjes, tekenaars, clowns, dure opsmuk, noem-maar-op. Maar als het op echte informatie aankomt geven ze niet thuis. Behalve de politie, marechaussee en landmacht waar wel gedegen info wordt gegeven. Maar ja, da’s nou weer niet de soort opleiding waar wij naar uitkijken. En die stand van HEMA en Kijkshop begrijp ik al helemaal niet. Wat hebben deze bedrijven met wervingsacties voor cassieres en filiaalmanagers in vredesnaam op een studiebeurs te zoeken. We bieden U een boeiende carriere. Ja ja…. worstmanager bij de HEMA?
Terug naar de opleidingsinstituten. De meesten daarvan duwen je een schreeuwfoldertje in de hand. Nee, dat kunnen we U hier niet zo 123 vertellen. Dan moet U een formuliertje invullen: wordt alles snel thuisgestuurd. En kom dan vooral naar onze open dagen! Ja, hallo, dat gaat dus weer een godsvermogen aan reiskosten vergen, want de meeste van die dagen worden gehouden op momenten dat de OV-jaarkaart net effe niet geldig is. Fijn he?
En: U moet vooral op onze website kijken, daar staat alles op! Ja tuut, daar kom ik niet helemaal voor naar Utrecht. Dat hadden dochter PB en ik thuis ook al bedacht, sterker nog, al gedaan. Ook zoiets: van de vier toneelopleidingen in dit land, de richting die onze dochter uit wil, staat er maar eentje op de beurs. De andere drie zitten kennelijk al vol, of hebben er geen zin in. Of willen -in het meest gunstige geval- geen geld uit de zakken van aankomend studenten en hun ouders kloppen. Want dat is namelijk wat er voornamelijk op de Studiebeurs in Utrecht gebeurt. Het geld wordt je bij de ingang al uit de zak geklopt, maar je wordt er letterlijk geen Eurocent wijzer van. Het is werkelijk meer dan schandalig!

Waarom ik eigenlijk hier nog mee bezig ben weet ik ook niet. Gemiddeld kijken 10 tot 15 piepeltjes per dag in PB’s webloghoekje. En ik heb twee reageergroupies: Neneh en Sis. Dank meiden! Wanneer dit een commerciele onderneming zou zijn was-ie allang failliet geweest. En ik verrek het om de inhoud naar een niveau te brengen dat gegarandeerd horden bezoekers oplevert. Da’s niet aan mij besteed. Kan ik ook niet trouwens. Laat ik liever over aan andere life-, webcam-, shit-, web-, en fotologgers. Hmmmm, die mooie maar vooral sombere webcambeelden uit Lindau hebben me geloof ik bepaald geen goed gedaan. In mijn zonnige vluchthaven is het op dit moment al net zo beroerd als in deze bananenrepubliek. Ik ga de nog resterende Jachtmeester uit de Immer Gemuutliche LIDL am Emmerich maar eens naar de bodem brengen. Geen Brandenburger Concert deze keer. Geen zin in gebonk op de muur van Irri Buum. Het is al beroerd genoeg allemaal…

In Lindau, waar wij in de zomermaanden regelmatig zijn en genieten op haventerrasjes, is het vanavond niet veel beter dan bij ons. Bomen zwiepen wild heen en weer, de webcam waait zowat van het dak af, en de lens zit vol regendruppels. Levert wel een mooi plaatje op.

Ja hoor, ik erger me weer eens helemaal kapot. Waaraan? Nou, aan dat gedoe rondom die junk die bij Dirk van der Broek in Amsterdam is doodgeslagen. Vooropgesteld: dat had niet mogen gebeuren, zeer beslist niet. Eigen rechtertje spelen mag niet, ook al komt de politie nooit opdagen. Maar wat ik in de hele discussie nog niet heb gehoord is het feit dat de hele horde junks in die buurt voortdurend bezig is in hoog tempo die winkel illegaal leeg te halen. Jatwerk, waar die vrouw dagelijks aan meedeed. Het mag niet, maar dat zoiets uiteindelijk uit pure frustratie een uitbarsting veroorzaakt is alleszins verklaarbaar en begrijpelijk.
En kom me nou niet aan met zielige verhalen van arm vrouwtje enzovoorts. We hebben het hier wel over een heroinejunk, die de samenleving al meer dan ellende genoeg heeft bezorgd. Ze was niet zielig. Broos was ze wel, zo te zien aan de foto. De burgemeester van Amsterdam gaf haar die kwalificatie vandaag. “Een broos vrouwtje, dat door vijf kerels wordt mishandeld”. Wederom: dat mag niet. Maar dat broze komt wel van jarenlang heroinespuiten in haar lijf drukken, meneer de burgemeester. Niks zielig dus. Heeft ze ooit zelf voor gekozen. Eigen schuld, magere bult. Wel even de zaken in de juiste proporties blijven zien, alstublieft.
Een gemiddelde junk heeft -naar ik begrijp ik- zo’n 100 Euro per dag nodig om voldoende heroine in te kunnen slaan. Daar moet zo’n junk gemiddeld het vijfvoudige voor jatten, wat dan via een heler die 100 Euro oplevert. Dat is dus 3.500 Euro jatwerk per junk per week. Want de behoefte aan drugs gaat zeven dagen per week door en kent geen zondagsrust. Ik ga niet eens uitrekenen wat dat alleen al in een stad als Amsterdam, waar ik weet niet hoe veel junks rondlopen, voor een schade op jaarbasis oplevert. Over landelijk niveau hebben we het maar niet eens.
Niks zielig dus. Ze heeft zelf voor dat bestaan gekozen. Ze heeft er zelf voor gekozen om niet geholpen te willen worden. Ze heeft willens en wetens lopen jatten. Ze heeft willens en wetens risico gelopen. Want een junk mag dan wel verslaafd zijn, gek is-ie meestal niet. Tenzij de drugs het denkvermogen uiteindelijk dermate hebben aangetast, dat er geen zinnig woord meer uit komt. Zagen we in het journaal gisteravond ook een diep triest voorbeeld van (de donkere man met witte wollen mutsje, misschien opgevallen). Het enige wat hij nog een beetje verstaanbaar kon uitbrengen was de naam van de vrouw. De rest was niets meer dan totale verwarring.
Het is dus gewoon een enorme puinbak waar ze ooit zelf voor koos. En met haar dat hele soortgelijke zooitje, dat gisteravond de handen stond te warmen aan de kaarsjes bij de foto. Met een pot bier in de hand, en de heroine in de achterzak. Het is goddomme toch geen wonder dat het een keer uit de hand loopt? En dan hoor ik de burgemeester van Amsterdam in een vergadering zeggen dat dit gedrag niet kan worden getolereerd. Hij bedoelt natuurlijk het mishandelen van die vrouw. Dat is ook zo. Maar dat andere gedrag dan? Van die junks, die daar de hele buurt terroriseren? Dat mag dan wel worden getolereerd? Nee dus!
Maar wat doen wij in deze bananenrepubliek: we richten een belangenbond voor junks op. Een belangenbond! Godsamme. Met een heuse woordvoerder, die gisteravond dan ook prominent in het NOS-Journaal werd opgevoerd. We zijn in dit land toch onderdehand volledig collectief van de pot gerukt, of niet soms!
Een schoon idee. Het hele junkenzooitje bij elkaar vegen en op het militaire oefenterrein van Ameland in een tentenkamp droppen. Waanzinnig plan? Nee hoor. Wij stoppen mensen, die nauwelijks of geen overlast bezorgen, toch ook in kampen? Oh nee? Azielzoekers, weet U nog? Juist. Niets nieuws onder de zon dus.
Mooi muurtje eromheen. Even in Israel kijken naar het goede (?) voorbeeld. Met een schuilkeldertje erbij, zodat ze daar even kunnen wegduiken als de luchtmacht aan het oefenen slaat. Kunnen die toestellen van de luchtmacht gelijk ook voedselpakketjes, drinktanks met water en balen heroine met spuiten droppen. Heeft niemand er nog last van. Van de besparing, die wordt gerealiseerd door het wegvallen van de enorme aantallen diefstallen, kan die hele operatie gemakkelijk worden gefinancierd. Bijkomend voordeel voor betrokkenen: ze kunnen daar net zo veel spuiten als ze willen. En van mekaar jatten. En mekaar verrot slaan, of zichzelf om zeep helpen met een overdosis. Want ook dat gebeurt dagelijks. Of zijn we -u ook, meneer de burgemeester- dat collectief even vergeten allemaal?

Achterdochtig als ik van nature ben vraag ik me bij dit kiekje af: is dit nou echt, of hebben ze dat in de fotosjop gemonteerd. Dus nep? Waarom? Kijk maar eens om de vier bekende BNN’ers heen. Wat valt je op? Er kijkt helemaal niemand naar dit viertal. Terwijl je toch zou verwachten dat dat wel gebeurt wanneer vier bekende TV-koppen op een kluitje staan voor het Centraal Station in Amsterdam. Niks komma nadah. Er wordt totaal geen acht geslagen. De voorbijgangers niet, de mensen in de bus links al evenmin. En volgens mij klopt de lichtval ook niet. Het bijbehorende item op www.bnn.nl item handelt over een krantje, dat deze vier hebben uitgedeeld, en waarin staat opgedist hoe diep BNN in de shit zit. Ze hebben nog veel extra leden nodig om voort te kunnen bestaan. Als deze foto echt is, dan belooft de getoonde belangstelling (staat gelijk aan nul) weinig goeds voor deze omroep. En laten we wel wezen: sinds Bart er niet meer is, is zijn BNN er in feite ook niet meer. Daar kunnen de tieten van die ene en de grote bek van die andere weinig aan veranderen, ben ik bang. De enige, die er nog in stonk, was Balkenende, toen-ie de kans kreeg om beide dames vleselijk te benaderen en ze een gereformeerd klef kusje op de wang te drukken. Maar ja, als BNN het daar van moet hebben….

Zo maar een foto uit de Tweede Wereldoorlog. Genomen op 14 februari 1945, een dag na het bombardement op Dresden. In een uur tijd werd toen een prachtige stad volledig in puin gegooid, met vele, vele duizenden doden tot gevolg. Ik haal deze foto van Internet omdat vanavond (woensdag) op Nederland 1 een indrukwekkende reportage te zien was, “De Grote Oorlog”. Getuigenissen van inwoners van Berlijn en Dresden over de verschrikkingen van de massale geallieerde bombardementen op die steden. Aangrijpende verhalen van gewone Duitsers, die net zo zeer slachtoffer waren geworden van de Nazi waanzin als anderen. Ik kijk naar de reportage, en realiseer me ineens dat er in feite maar acht jaar zitten tussen de getoonde verschrikkingen en het moment waarop ik ben geboren. Acht jaar. Wat stelt dat nou voor. Over een heel mensenleven gerekend een wel heel dunne scheidslijn tussen een verwoest of een gelukkig leven. Het is -bedenk ik me nu- waarschijnlijk onbewust om die reden dat 8 al heel lang mijn geluksgetal is.

Californie heeft zich nu dus overgeleverd aan een Oostenrijker. Een Oostenrijker….!!!! Hahahahahahahahaha!!!!!!!!!

Zowaar, ze hebben gebeld. Die van T for Telecom. Het telefoontje is gerepareerd. Gerepareerd? Ja, gerepareerd. Terwijl ik toch duidelijk om een vervangend apparaat heb gevraagd. Omdat dat klotending al een keer eerder is gerepareerd. En omdat dat dus geen flikker hielp. En ik hiervan dus ook bitter weinig verwacht. U merkt: ik zit me hier al weer aardig op te winden. Helaas heb ik niet eerder dan komende zaterdag tijd om richting feunshop te reizen. Tot die tijd moet ik m’n irritatie maar even in bedwang houden of laten bekoelen. Ben trouwens benieuwd of de mij onbekende initiefnemer voor een moblog bij T for Telecom dit postje nu ook weer oppikt en aan het organiseren slaat. Zou wel een leuk stuntje wezen. Trouwens: kunnen we dan niet beter spreken van een mob(ieltjes)log?

De ontmoeting met de Dame met de Donald Duck ging vandaag niet door. Het onderwijzend personeel van de geestverrijkende instelling, alwaar zij een (nog) niet nader te onthullen opleiding volgt, had zich overactief getoond en een deadline gesteld aan zekere studieprestaties. En daar gaf ze geheel terecht voorrang aan. Wordt dus volgende week vervolgd. Ik was vandaag desondanks bepaald niet dakloos, maar wel een beetje Duckloos.

Eh…… op zoek naar copyrightprobleempje, wellicht? Kijk maar uit: Peyo wordt straks pay(o)!

Wordt het niet eens tijd voor een diepgaand (parlementair?) onderzoek naar het gevoel voor journalistieke verantwoordelijkheden van de heer Peter R. de Vries?

Zo, en nu is het wel weer genoeg geweest voor vanavond. Het is inmiddels trouwens al weer dinsdag. Er staat nog een beetje overheerlijke Duitse Jachtmeester klaar in de kast, in hoogsteigen persoon geimporteerd vanuit Duitsland. Uit de altijd gemuutliche LIDL in Emmerich, om precies te zijn. Die gaat PB na gedaan tikwerk nu eens fraai soldaat maken. Met het Journaal op de buis, en een Branderburger Concert in de CD-lade. Ha, dat zal ze leren, de immer verbouwende buren! Oh ja: als het even meezit heb ik komende woensdag in Tilburg een ontmoeting met een jongedame. Zij zal ter herkenning een Donald Duck bij zich dragen. Wordt vervolgd.

Jullie daar in het wilde westen des vaderlands dachten dat er bij jullie altijd wel wat loos is? Nou, hier in het verre oosten kan het soms ook aardig tekeer gaan…

Gezien vanavond? O jee…. de Schreeuw van de Leeuw is een Geeuw van de Leeuw geworden…

Een van de Jonge Journalisten, Marjanne Dijkstra, interviewde haar al eens: Natacha Atlas. Deze Belgische zangeres (37) heeft Arabisch bloed in d’aderen, en heeft dat voortgezet in haar muziek. En dat klinkt prachtig. Een slimme mix tussen Arabische zang, Hindi-pop en westerse rythm. Levert prachtige nummers op, zoals “When I close my eyes”. Het nummer staat ready to be clicked in de MP3-lijst op Natacha’s website. Beslist even aanhoren, heel apart.

Het is natuurlijk een kwestie van smaak. Maar wanneer je dit soort ongelooflijke rotzooi in je huis haalt ben je mijns inziens toch ver van huis. Vooral de elektrische brulkikker, die brult wanneer je met een houten stokje over de rug strijkt, lijkt me echt een toppertje voor in de woonkamer. Hoe ik hier nou weer bij kom? Door een verhaal, dat een collega me vanochtend vertelde. Over een buurman, die een elektrische brulkikker bij de vijver had geplaatst. Het ding brulde de hele nacht om de zoveel minuten, en hield daarmee de halve buurt uit de slaap. Dat dit tot de nodige wrevel en ellende tussen de buren leidde moge duidelijk zijn. Na enkele weken burengerucht is de brulkikker weer uit de tuin verdwenen. Afijn, ik dus op Internet aan het Googelen naar “elektrische brulkikker”. Dat bracht me op de hierboven gelinkte website met moordaanbiedingen. Misschien dat de buurman in kwestie met deze tip toch nog zijn rijke natuurgevoel weet te bevredigen. Zonder dat de buren er last van hebben.

Dit komt dus nooit meer goed. Screenshot van Trafficnet, hedenochtend rond half tien. Welbeschouwd kom je op deze manier aan nog wel meer dan 24 uur file in drie weken tijd. Per persoon dan, he? Wat zou het effect op de kosten van de nationale gezondheidszorg zijn van al die filestress en ophopende uitlaatgassen, die door airco’s weer naar binnen worden gezogen? Kan d’een of ander deskundig hoofd zich daar eens de kop op breken? Hebben ze in Den Haag ook weer wat om over te zeveren. Oh ja: wil de anti-rook-lobby nu eindelijk de kop houden? Waar hebben jullie het toch over. Uitlaatgassen zijn veel erger, zeker in dit soort concentraties. Of willen jullie soms ook nog een rookvrije file?

Kathleen Ferrier. Haar naam ken ik al van jongs af aan. Haar stem ook. De platen van Ferrier waren vroeger bij ons thuis vaste kost op zondag. Mijn moeder was gek van haar, aanbad haar, aanbad haar stem. Mijn vader was niet zo’n zangeresliefhebber: hij had meer met kerkorgels. Maar Kathleen was zijn uitzondering. Voor mij was Ferrier meer een onderdeel van het zondagsinterieur. Een telkens terugkerende zangstem uit de houten stereo met het groene oog. Het sprak mij toen niet aan: in tegendeel zelfs. Ik was meer van de rock and roll, en later van Q65, de Beatles en de Stones. Ik speelde wel klassiek op de piano, maar naar klassiek luisteren….nee. En opera-zangeressen al helemaal niet. Dat vond ik maar vreemd gillende meiden. Onnatuurlijk, die vibrato’s.
Het was eigenlijk pas vanavond dat ik Ferrier pas goed heb leren kennen en ben gaan waarderen. Dankzij een prachtig gemonteerde tribute, die vanavond (zondag) op Nederland 1 werd uitgezonden in het programma Kunsttribune van de AVRO. Vanavond kreeg de stem van de zondag-in-mijn-jeugd ineens een menselijk omhulsel. En wat voor een. Een vrolijk mens, zonder sterallures terwijl ze juist een superster was, veel te jong (41) op 8 oktober 1953 gestorven aan kanker. Ik was toen net 8 maanden oud, maar ze zou (dus) nog lang een belangrijke rol spelen in mijn jeugdige zondagen.
Kathleen Ferrier was een knappe vrouw om te zien, gerekend naar de maatstaven van toen. Ik associeerde operazangeressen vroeger altijd met veel te dikke dames met gigantische klankkasten, gehuld in soepjurken. Zo was Ferrier zeker niet. Een knappe, vrolijke vrouw met een wonderstem, modieus gekleed, en altijd in voor een geintje, zo weet ik nu na vanavond. Wars van status, gelijk aan eenieder. Zo ging ze ooit een keer met de toneelmeester de kroeg in om bier te drinken, omdat ze de dirigent niet kon uitstaan. De gang naar de kroeg voorkwam dat ze deze dirigent met een toneellier te lijf ging.
Een stem als geen ander: warm, open, vol leven, sterk in die klankregionen waar de meeste andere zangeressen zwak zijn. Met een bereik dat maar weinig andere vocalisten kunnen meedragen. De stem die ik vroeger maar raar vond gillen, kreeg vanavond voor mij eindelijk de juiste proporties en importantie. De juiste warmte, de juiste waardering. Niet dat ik nu plots een operaliefhebber ben geworden. Nee, dat zeker niet. Ik ben en blijf meer van de toetsen. Maar net zoals dat bij mijn vader was: Kathleen Ferrier is sinds vanavond een beetje ook mijn uitzondering.

Je zult toch maar redacteur zijn bij MSN. En dan dit soort diepgaande interviews (lees: ongelooflijk dommige bullscheisse) moeten verwerken. Een droeviger bestaan kan ik me nauwelijks voorstellen…

Het is niet mijn gewoonte mede-webloggers na te apen en hun linkjes hier te kopieren. Da’s me te gemakkelijk. Vandaag echter maak ik daarop een uitzondering. Bieslog wees ons op 2 oktober op het bestaan van de 16-jarige Engelse Joss Stone. Met een stem als een doorgewinterde soulzangeres. Da’s apart en dus nam ik vandaag toch even een kijkje op de door Bieslog gelinkte website van Stone. Daar staan wat fragmenten van haar nieuwe en eerste CD. Bij goeie stem krijg ik altijd kippenvel op mijn armen. Bij deze zangeres kreeg ik ze werkelijk over m’n hele lijf. Godsgloeiende wat een stem zeg! Bieslog constateert dat deze nieuwkomer in de prijzen gaat vallen. Ik ga nog een stapje verder: een nieuwe Janis Joplin is opgestaan. En voor wie goed kijkt: ze lijkt er nog een beetje op ook. Beslist even luisteren!

Leuk hoor. Ze -die van T for Telecom- hebben dus gewoon niet gebeld. Dus: het telefoontje is nog niet klaar. Dus: de uitslag van het tweede technische onderzoek bij leverancier Ericsson is nog niet bekend. Dus: is er ook nog geen nieuw toestel. Dus: kon ik vanmiddag geen oorverdovende rel schoppen bij T for Telecom. Dus: zal dat ergens volgende week wel gaan gebeuren. En: zit ik me hier eigenlijk behoorlijk op te winden over het feit dat die feunklojoos je -tegen alle beloftes in- domweg niet bellen. Zou hun toestelletje inmiddels dan ook kapot zijn?

Hoera! Het is ZATERDAG. T for Telecom Day! YEZZZZ!!! Eerst nog even een paar uurtjes slapen. En dan…. (Zie 27 september). Trouwens: ik had al een touringcar kunnen huren voor alle belangstellenden, die het feestje bij deze feunprovider van nabij willen meemaken. Het gerucht gaat verder dat een typetje te Arnhem een moblog wil organiseren bij T for Telecom op de stoep. Wat een kapot telefoontje allemaal teweeg kan brengen. Nu nog een ding: ze moeten me nog bellen dat het apparaatje weer terug is. Het zal toch niet gebeuren dat ze niet…..

Ik heb de hoop, om in dit land ooit nog op tijd voor een afspraak te arriveren, inmiddels opgegeven. Over de afgelopen vier weken gerekend heb ik in totaal meer dan 24 uur (!) in files gestaan. Meer dan een dag! Ja, zeggen ze dan tegen me: dan moet je de trein pakken. Nou, aan mijn lijf geen openbaar vervoer-polonaise. Een spoorwegmaatschappij, die zichzelf belachelijk maakt met een vierkante wielen reklame, zal mij niet als klant krijgen. Wat? Oh, is dat reklamehumor? Achgut…

Januari 1990. Een hotellobby in Boedapest. Ik ben in die stad om mensen op te halen die met de trein uit Roemenie komen. Twee zithoeken naast me zitten twee mannen. De een een onmiskenbare Amerikaan in snel pak met aktentas, de ander een Arabisch type in een net pak. Ze praten zachtjes engels met elkaar en houden hun omgeving scherp in de gaten. De lobby is verder leeg, op het receptiepersoneel na. Ik heb een Hongaarse krant. Ik kan geen Hongaars lezen, maar kijk foto’s. De Amerikaan heeft de krant gezien, denkt waarschijnlijk dat ik een Hongaar ben, en schenkt verder geen aandacht meer aan me.
Ze praten verder. Omdat het stil is in de lobby vang ik af en toe woorden op. Het gaat over een wapenleverantie. Het woord “Stingers” valt. Een wapenexpert ben ik niet, maar ik weet wel dat een Stinger zwaar wapentuig is. Het enthousiasme, waarmee het Arabische type praat, belooft niet veel goeds.
Ik besluit een gebbetje uit te halen, loop naar de hotelbalie, en koop een New York Times. Ik steek de krant half opgevouwen onder de arm, maar wel zo dat de krantentitel duidelijk te zien is. Zo loop ik achteloos rakelings langs de twee pratende mannen. De Amerikaan kijkt op. Wanneer ik hen ben gepasseerd smoest hij opgewonden met de Arabische man. Ze staan vervolgens als door een wesp gebeten op. De Amerikaan verlaat met snelle pas het hotel, de andere man verdwijnt schielijk in de lift. Ik gniffel. Ook ongelezen kan een krant kennelijk een machtig wapen zijn.

Onze minister van justitie gaat eindelijk iets doen aan extreem opererende (lees: terroriserende) dierenactivisten. Da’s prima. Dierenleed moet bestreden worden, maar niet op de wijze die deze groep voorstaat. Opkomen voor dierenrechten kun je ook op een verstandige manier doen, vaak met veel meer effect en begrip. Mafkezen die een nertsfokkerij met 120 man overvallen: dat kan dus niet. Wat je verder ook van nertsfokkerij mag denken. Moet justitie wel oppassen dat we niet te maken krijgen met een DierenBevrijdersBevrijdingsfront dat masaal gevangenissen gaat bestormen…

Eigenlijk, als je er goed over nadenkt, klopt dit niet. Er staat: “Fusielog bestaat niet meer”. Maar het staat er wel. Dus het bestaat. Kijk maar. Dus: “Bestaat niet meer” bestaat niet. Hmmm. Misschien was dat laatste glaasje wijn beter geweest van niet.

Ledigheid is des Curry’s hoofdkussen. Of zoiets…. Lees en oordeel zelf. Toch boeiend hoe dit stuk verdriet zijn dagen met nul komma nada weet te vullen. Djeeezzz…

Mensen, jullie mogen het best weten: ik heb me vanmiddag op de terugweg naar huis in de auto werkelijk een bult gelachen. De tranen stonden me waarlijk in de ooghoeken. Snikkend van de lach worstelde ik me door de file naar huis. Wat was het geval? Op Radio 1 was een verslag: voor de rechtbank in Amsterdam stond vandaag een man terecht die een blikje in de gracht had getrapt. Een blikje? Ja, een BLIKJE. Want, zo zei de rechter, er moest maar eens paal en perk worden gesteld aan de milieuvervuiling. De bevolking zou er van leren, van deze rechtzitting. En zich meer bewust worden van vervuiling. Nu is dat op zich niet verkeerd, maar kies dan wel een goede methodiek. De manier waarop dit magistraten-gezelschap zichzelf volkomen voor lul heeft gezet werkte bij mij uitsluitend en alleen op de lachspieren. Mijn milieubewustzijn werd er echt niet groter door.
En de man die terecht stond? Hij kreeg een boete van 57 Euro opgelegd omdat wettig en overtuigend was bewezen dat hij het blikje in de gracht had geschopt. De rechter zei dit met de van magistraten bekende gedragen ernst. Nou, toen had ik het toch echt niet meer. En toen vervolgens de verdachte ook nog zei dattie niet ging betalen en liever een dag ging zitten ging bij mij de lamp uit. Want de man klonk als een eerste klas zwerver en zag zich een heerlijk warm nachtje inclusief ontbijt in het vooruitzicht gesteld. Ik heb het hier al vaker getikt: wat leven we toch in een fantastisch land!

Hmmm…

In de serie “Waar is…” vandaag: Balkenende. Ook opgevallen? We zien hem de laatste tijd bitter weinig op TV. Behalve dat wekelijkse lulpraatje dan op vrijdag. Waar voor de camera onze MP dingen zit te vertellen, waar vaak de Tweede Kamer niet eens over wordt geinformeerd. Wat een fantastisch land leven wij toch in.
Zijn ministers en staatssecretarissen mogen de kastanjes uit het vuur halen nu zijn slechte plannetjes toch niet zo goed aanlanden als-ie had gedacht. En nu dreigt-ie qua Europese politiek ook nog radikaal te worden overdonderd door de nieuwe minister van buitenlandse zaken Ben Bot. Bot heeft namelijk wel tien keer zo veel verstand van Europese politiek dan Balkenende. Bot was vele jaren lang diplomaat op vele Europese posten, dus hij kent alle politieke en diplomatieke kunstjes op het Europees front als geen ander. Balkenende daarentegen kwam niet veel verder dan het gereformeerde nest (ik meen te Zeeland) waar hij geboren werd. Bij mij ontstaat steeds meer het beeld van een Balkenende, die aan alle kanten dreigt te worden verpletterd. Door zijn eigen ambities, door een morrende bevolking, door ziedende vakbonden, door de oppositie, door zijn Europese collega’s, door Bush en consorten, en nu weer door zijn (aankomend) minister van buitenlandse zaken. Balkenende krabt zichzelf zo te zien ook al danig achter de oren. Hmmm…. misschien ben ik toch te snel gestopt met BalkenBlog…

Argh!!!!

Het web is een oneindige oproeper van herinneringen. Vanavond zag ik bij Retecool een link naar een website over het Evoluon. Ik was daar twee weken geleden voor een vergadering. Het Evoluon is tegenwoordig een conferentieoord. Vroeger was het een plaats, waar je alles over de toen nieuwste technieken en wetenschap kon bekijken.
Ik ben daar een keer met mijn vader geweest. Ik zal toen een jaar of tien zijn geweest. Veel kan ik me van dat bezoek niet meer herinneren. Maar wel die enorme oranje buizen boven de ingang, waarop de bezoekersaantallen werden bijgehouden. Elke nieuwe binnentredende bezoeker deed de teller weer eentje omhoog springen. Ik weet nog dat ik er ademloos naar heb staan kijken, absoluut niet vattend hoe die dingen konden zien dat er nieuwe bezoekers naar binnen gingen. Er stond een astronomisch getal, dat voor mij toen nog te groot voor begrip was.
De website over de historie van het Evoluon bevat veel fotomateriaal uit de 60′er jaren. Leuk om te zien hoe de moderne techniek van toen nu al weer kneuterig ouderwets aandoet. Er staat ook een film klaar voor download: 122 MB, maar wel de moeite waard.
En ook hier weer beelden van herkenning. Ongeveer halverwege de film zit een fragment over een apparaat, waarmee phonetische klanken konden worden opgewekt. Nu weet ik weer dat ik aan die phonetische spraakmachine heb gestaan. Het apparaat genereerde letterklanken naar gelang je een schuif over een glasplaat met daarop de lettercombinaties heen en weer schoof. Het was in feite een van de eerste synthesizers. Ik herinner me nu weer (dankzij dit filmpje) dat ik dat apparaat zeker een half uur bezet heb gehouden en heb “bespeeld”. Achteraf bezien zat de grote interesse voor werken met geluid er kennelijk toen al in.
De film toont een leuk nostalgisch beeld van het Evoluon in 1969. Ook al weer zo’n vreemd aandoend stukje tijd waarin ik toch echt heb rondgelopen. Jammer dat het Evoluon inmiddels een Evoluoff is geworden.

U moet niet gek opkijken wanneer binnenkort een ernstige interieurverbouwing wordt gepleegd in de vestiging van T For Telecom in Centrum Arnhem. Vanwaar deze voorkennis? Leg ik uit. Sinds een jaar ongeveer lopen we daar de deur in en uit met een mobieltje van mijn dochter, dat maar niet goed wil werken. Tergend geduldig legt men ons in die zaak elke keer weer met een ander kutverhaal uit dat men niets anders kan doen dan het klotending terugsturen naar Ericsson. T For Telecom is alleen maar tussenpersoon, snappuwel? Tussen klant en de telecomuitmelker, en tussen klant en de techniekdebielen. Maar ik heb het toch bij jullie gekocht? Ja, dat is waar, maar toch zijn wij niet verantwoordelijk. Dus als ik een pak melk koop bij Appie Heijn dat zuur is, moet ik volgens jullie redenering naar de melkfabriek? Nou, dat moest ik toch wel anders zien. Djeeeezzzz….
Gisteren weer hetzelfde circus. Toestelletje weer ingenomen, voor de tweede keer nu. Gaat weer naar Ericsson. Een vervangend toestelletje? Sorry meneer, het leentoestel is de komende week al besproken. HET toestel? Hebben jullie er niet wat meer liggen? Nee, ze hebben er maar eentje. *&^&^$^$^*&^*%!!!! Eind volgende week is-ie weer terug. Ongetwijfeld met hetzelfde resultaat: niet goed werkend. Wanneer men dan nog niet bereid is het ding te verruilen voor een wel werkend exemplaar ben ik bang dat ondergetekende uitermate ernstig de controle over zichzelf gaat verliezen met alle gevolgen van dien. U kunt beter volgende week zaterdagmiddag maar niet gaan shoppen nabij T For Telecom in de Ketelstraat te Arnhem…

Niet dat ik nou zo’n superproducer/audiotechnicus ben. Maar een amateur ben ik zeker niet, dus ik mag met enig gezag een mening hebben over dit soort zaken. En die heb ik dan ook. Hier hebben we dus weer zo’n typisch geval van “net niet”: Fatima. Nog nooit van gehoord. Is op CD gezet door d’een of andere hobbyfreak die denkt dattie met arrangementen en audio om kan gaan. Resultaat van dit soort gepruts:
1 – zangeres met in potentie verrekt goeie stem (wel nog beetje bijschaven, wat extra zanglessen, betere dictie hier en daar, en vooral een veel betere componist/tekstmaker die op haar stem kan schrijven, en we hebben weer een hele goeie zangeres erbij) komt niet uit de verf en komt geen stap verder;
2 – pijn aan de oortjes want de mixen kloppen voor geen meter;
3 – audio-afwerking zo plat als een doodgereden pad tijdens de jaarlijkse paddentrek: weinig fut meer in dus;
4 – weer een kans voor een gerenomeerde studio om een echt goed product neer te zetten naar de ratsemidee geholpen door een eersteklas amateur.
Jammer voor Fatima, jammer voor de audio-industrie, jammer voor de luisteraars. Kunnen die hobbygassies zich niet eens met wat anders gaan bezig houden? Bijvoorbeeld leuke opnamen van kwekkende eendjes op de Loosdrechtse Plassen? Of blaffende honden in de nacht? Of van de nationale kampioenschappen neuspeuteren? Of een uur ruisende branding bij Zandvoort? Doen ze ook nog wat nuttigs en de verprutskans is nihil.
Ook even horen waarover ik hier nu precies zit te tantebeppen? Fatima staat hier. En klik daar dan even op het CD-hoesje (dat ding met de fotostrip). Ik leg het maar even uit, want dat dit een CD-hoes betreft zou men anders niet zo snel in de gaten hebben. De audiofreak denkt vermoedelijk dat hij ook nog bijzondere gaven heeft op grafisch gebied.

Wanneer ik deze elke dag allemaal zou moeten lezen… Dus pik ik er elke dag een paar uit. Wat je daarbij tegenkomt soms… Zoals deze, waaruit maar weer blijkt: hoe treuriger de ellende, hoe groter de reactiebende.
Of bij het immer weer jolige BlaatAap , waar we de volgende wetenschappelijke verhandeling aantroffen: “Vlgones een Eglnese oznrdeeok op een Eglnese uvirsetiniet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, blegnaijrk is dat de eretse en ltaatse ltteer op de gdeoe patals saatn. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.”
Waarvan akte. Ook altijd leuk: de reaksiedoosjes op dit soort gedrochten. Hier een fragment uit de reaksiedoos van datzelfde BlaatAap. Let op de werkelijk verbluffende diepgang in de discussie:
Anoniempje270:*
Anoniempje270:* site is dood
Anoniempje270:* ben weer wreg..
Anoniempje270:* heya Dyna
DynaMike:*
DynaMike:* GODVERDOMME KUT MAN!!!!!
Anoniempje496:* BLAAAAAAT
Anoniempje589:* smam
Anoniempje589:* pp?
Anoniempje763:* jullie zijn allemaal KLOTE stelletje EIKESL en Hoeren
Anoniempje763:* ??
Anoniempje763:* HOEZI
Anoniempje763:* EEEEEEE
Anoniempje551:* dus?
Anoniempje623:* blaat
Anoniempje541:* blaaat
Anoniempje866:* nou ja
Anoniempje528:* hoerrrrrr
Def:* Bleeeeeeeeee
TP!:* it out…
Is het niet fantastisch? Zo te lezen is hier de groep, die onze toekomst moet gaan dragen, druk in de weer met ernstige voorbereidingen op het harde bestaan. Tel uit je winst. Ik hou ermee op voor dit moment. Ik ben ernstig toe aan een fles wijn.

Elke gek die een virus in omloop brengt, en die gepakt wordt, moet levenslang achter de tralies. Zonder computer uiteraard. De schade, die dit soort zieke gasten veroorzaken, is niet te benoemen. Niet alleen financieel, maar met name ook geestelijk.
Ik ken een schrijfster die een compleet boek, waaraan zij al drie jaar werkte, is kwijt geraakt door een virus. Het Word-bestand is niet meer te openen. Zoals alle Word-bestanden in haar computer trouwens. OK, ze had een backup moeten maken, maar wist zij veel. Schrijvers zijn doorgaans niet de meest technische typetjes. Ze is nu al twee maanden volkomen van de kaart omdat ze werkelijk niet weet hoe ze deze schade moet herstellen. In grote lijnen kan ze het boek-in-wording wel reconstrueren, maar de fijne nuances komen nooit meer hetzelfde terug.
Ik weet precies wat ze bedoelt: ik ben ooit een stuk muziek kwijt geraakt doordat een harde schijf het begaf. Geen backup. Ik heb naderhand geprobeerd het stuk weer te reconstrueren. Het haalde het niet bij de eerste versie.
Dat boek komt nooit meer terug. Er is een geestelijk kunstwerk voor eens en altijd verloren gegaan omdat een of andere randdebiel zijn/haar zieke neigingen niet kon bedwingen. Met dat soort figuren heb ik in elk geval helemaal niets. Ze zijn te stom om iets opbouwends te scheppen en breken daarom maar af. En plegen op die manier zonder enige vorm van wroeging, of zonder ook maar in de gaten te hebben wat ze aanrichten, digitale moord.

In de nimmer aflatende serie “Wie dient er nu weer per direct van de buis te worden getrapt” deze maand: Ronald Giphart. Voor wie ‘m niet kent: op de foto met dat witte jasje. Ik zie heel wat troep op de buis, als ik al kijk. Wat ik echter vanavond bij BNN zag sloeg werkelijk al hetgeen ik aan rotzooi recent op de buis mocht tegenkomen. Geloof het of niet: het deed mijn tenen letterlijk krommen. Bijna zelfs plaatsvervangende schaamte, hoewel dat natuurlijk nergens op slaat. Maar toch.
De immens zelfingenomen kwast Ronald Giphart probeerde totaal krampachtig grappig te wezen, maar was dat dus absoluut niet. Nog voor geen millimeter. Het was eigenlijk ronduit een ZZV (Zeer Zielige Vertoning). Een tot mediaranddebiel verworden zelfgebombardeerde literatuursloper, die tergend irritant een TV-show bij BNN presenteerde, op een manier die werkelijk te erg voor woorden is. “Daar is de jarige Prins Friso! Oh nee, hij komt weer niet!” De pointe van dit brokje ongein ontgaat mij in elk geval totaal. Guttegut, wat denkt-ie leuk te zijn. En gottegot, wat is-ie verre van dat. De ene flauwe drol na de andere. Heel ernstig! Ik snap werkelijk niet dat de twee heren achter Fokke en Sukke (NRC-nivo notabene) hieraan hun medewerking verlenen. Echt niet.

Hoe ik er nou ineens op kom: weet u het weet ik het ook. Ineens duikt het beeld op van de trams in Haarlem en Amsterdam, waar ik als klein jochie in heb gezeten. Zo klein als ik toen was, ik weet dat beeld kennelijk nog steeds haarscherp terug te halen.

In deze heb ik dus gezeten. Deze kiek werd in 1954 gemaakt bij Sloterdijk, maar diezelfde trams reden ook in Haarlem rond. Toch raar idee dat ik inmiddels al zo oud ben dat ik levend in dit overduidelijk brokje historie heb gezeten. Soms zie je op TV opnames uit Haarlem en Amsterdam uit pakweg 1960. Met van die oude auto’s, ouderwetse bestelbusjes en mechanische honden, ouderwetse kleding, statige herenfietsen, oude trams. De melkboer met melkflessen in een mandje. Vrachtwagens met een enorme neus en koplampen op spatborden. En dan besef je ineens: verrek, in dat musuem heb ik dus rondgehobbeld.

In deze zat ik trouwens ook regelmatig. Lijn 64 naar Lisse stopte pal om de hoek bij ons huis in Haarlem-Zuid. Dit is wagennummer NZH 4842. Misschien heb ik ook wel in dit exemplaar gezeten. Zien jullie dat stemmige grijs van de bus? Dat waren nog eens tijden!

Heb ik nou gewoon eens zin in: een lekker lullig muziekje.

Ik weet nu ongeveer wat het moet zijn om onder een aanvlieg- of landingsroute van Schiphol te wonen. Vanmiddag reed ik vanaf Schiphol-Rijk weg richting snelweg. Op het moment dat ik de oprit opdraai komt een loei van een KLM-toestel in opstijgende beweging over het dak van mijn auto heen. Dat zal niet meer dan veertig-vijftig meter hoogte boven het autodak zijn geweest. Zoiets, misschien wat hoger: moeilijk in te schatten. Ik zat werkelijk te schudden in de auto. Dat die staatssecretaris Truttemehoela (formeel te boek als mevrouw drs. M(elanie) H. Schultz van Haegen) dan nog durft te beweren dat ze het gezeur van de omwonenden meer dan zat is, en dat ze hun portie lawaai maar moeten slikken…. daar kan ik dus met de pet niet bij. Hoe krijgt deze dame het uit haar strotje. Ik had het vanmiddag maar 1 keertje en had het hart al zo ongeveer tussen de tenen hangen. De omwonenden hebben het ik-weet-niet-hoeveel maal overdag, dan ook nog in de avond, en vaak ook in de nacht als ik het allemaal goed heb gevolgd. Om vervolgens vroeg in de ochtend alweer op een nieuwe cyclus herrie te worden getrakteerd.
Hoezo ophouden met zeuren? Ze heeft wel begrip voor de situatie van de omwonenden, zegt ze, maar die mogen van haar niet zeuren. “Slikken en stikken” staat waarschijnlijk in haar familiewapen (dubbele naam, dus dat hangt vast wel ergens te pronken). Ik zou wel eens willen weten wat deze staassecretaris zou zeggen wanneer ze zelf onder zo’n aanvliegroute zou wonen. Misschien moeten we eens een paar nachtjes met een grove geluidsinstallatie bij haar voor de deur gaan staan. Een paar duizend watt of zoiets. De podium-installatie van Normaal voldoet daar bijvoorbeeld prima aan. Ik krijg Bennie vast wel zo gek. Dan laten we met enige regelmaat loeihard het geluid horen, dat ik vanmiddag over me gestort kreeg. Wanneer ze dan protesterend uit haar slaapkamerraam hangt zullen we roepen dat “dit irriterende geluid nu eenmaal een feit is”. Ben zeer benieuwd hoe ze na een paar nachtjes overlast reageert…

Zin in muziek uit je eigen tijd? Kijk dan even op Shoutcast: muziek uit je jeugd, keurig overzichtelijk per streaming radiozender. En bijna allemaal perfecte geluidskwaliteit. Wel ADSL of kabel nodig.

Half zes. Ik rij naar huis. De man in de auto voor me heeft overduidelijk te veel gedronken. Hij slingert. En rijdt 60 waar 80 mag. Na een kilometertje of wat ergernis (inhalen kan niet op die weg, te link en te druk) staat hij plotsklaps boven op de rem. Ik heb al met die mogelijkheid rekening gehouden en stop dus noodgedwongen ook, op tijd. Hij stapt uit, schuifelt steunend op de motorkap om zijn auto heen naar de berm en gaat een partij staan kotsen. Het liefst was ik uitgestapt en had ik die zatlaplummel een werkelijk ENORME schop onder zijn reet verkocht. Jammer genoeg regent het.

Het is maar goed dat president Bush geen vrouw is. Anders was al snel de naamsverbastering Jaap de Hoop Beffer bedacht.

De herfst rolt proestend en blazend het land in. Ramen klapperen. Bomen zwiepen. Gordijnen bollen op en af. Er waait ergens een pot om en valt in stukken op een terras. De eerste ritselende bladerbui dwarrelt rond het huis. Water spettert op het dakraam. Eerst zachtjes, dan een plensbui, dan weer stil.
Het is al middernacht geweest. De hond moet eruit. De koeien aan de overkant schuilen. De streekbus is verlaten leeg en glimt van de regen. Ik heb voor het eerst sinds maanden weer een regenjas aan. Een tweede plensbui. Lekker. Om nog even extra te genieten loop ik een extra blokje om. Of de hond er blij mee is weet ik niet. Ik wel. Ook al is de zomer nu echt voorbij. Soms ben ik een herfstmens.

De foto van vandaag (21-09 dus) toont een lege huiskamer. Zij is in geen velden of wegen te bekennen. Misschien een feestje? Of even langs de avondwinkel? Of zou ze dan toch genoeg van zichzelf hebben gekregen?
(Naschrift: ik heb dit weblog nog niet gepost of amper twee minuten later ze zit er al weer. Echt waar. Het legehuiskamerbeeld is vervangen door camsjot tighonderd van heurzelve. Terwijl wij somstijds op de achtergrond haar partner in zijn ondergoed achter de eettafel zien zitten. Gadsakke. Het moet nu niet gekker worden bij die webcamtroelala! Djeeesss…).
(Naschrift 2: het valt me trouwens op dat ze een onderkinnetje begint te kweken. Ze kijkt zo af en toe ook knap sjagrijnig. Zo van: ik doe dit nou wel, maar eigenlijk heb ik er geen flikker zin meer in. Het begin van het naderende einde? Van de webcam dan. Ik wens heurzelve een nog lang en gelukkig bestaan.)

Gisteren was ik voor het eerst sinds jaren in een voetbalstadion. Die lijn zetten we voort vandaag, dacht ik. En dus zat ik vanmiddag na een jaar of tien weer eens bij MacDonalds. Gezellig met z’n allen een brok ongezonde hap naar binnen schrokken. En milkshake slobberen door een rietje. En ondertussen verbaasd kijkend naar het gekrioel om me heen. Het aantal veel te dikke mensen viel me al op. Wat dat betreft begint het hier steeds meer op het Amerikaanse straatbeeld te lijken.
Tegenover ons zat een echtpaar met een kind, een jochie van een jaar of zes. De vrouw was werkelijk afgrijselijk dik. Gekleed in een slobberend T-shirt en een niets verhullende grijze trainingsbroek. Zo’n outfit waar elke normale kerel ter plekke impotent van wordt. Het mens was zo verschrikkelijk dik, dat ze in haar eentje twee zitplaatsen van het hoekbankje in beslag nam. En volkomen klem zat tussen de rugleuning en het blad van het vastgeschroefde tafeltje. Zo te zien kwam ze er vaker, want ze schrokte geroutineerd een paar hambugers, een king size cola, en twee Franse frietjes weg. In een tempo, waar U en ik luid boerend van onder de tafel zouden zakken. Tijdens onze hap heb ik tamelijk stoicijns de andere kant uit gekeken, want anders was me de zin in voedsel volkomen vergaan. Gelukkig zaten aan de andere kant twee wel zeer goed ogende bezoeksters, waardoor mijn eetlust weer met sprongen omhoog ging.
Wat me ook opviel was de floor manager. Zij werkte er tien jaar geleden ook al. Toen viel ze me op door de vrolijke manier, waarmee ze het zooitje ongeregelde part-timers aan het werk hield. En hoe ze voortdurend glimlachend destijds het hamburgerpartijtje van onze zoon, die toen 11 werd, met engelengeduld in goede banen leidde. Als er ooit een prijs voor motiverend floor management zou zijn, dan had zij ‘m zeker verdiend. Vandaag zag ik haar dus weer, na tien jaar. Ze keek dodelijk vermoeid, en van de vrolijke werkwijze van toen was weinig meer over. Ze volstond met korte bevelen, vingerknippen naar de part-timers, en priemende vingerwijzingen. Tien jaar in zo’n heksenketel zou mij ook tot de enkels hebben afgebrand, denk ik. De managementprijs zal ze wel niet meer krijgen. Misschien wel die voor De Beste Doordouwer.
En dat er altijd veel kinderen bij MacDonalds zijn wist ik natuurlijk wel, maar ZOVEEL. Het krioelde er werkelijk van de blagen. Lachend, gillend, schreeuwend, blerend, huilend, rennend, Happy Meal-knutselend, etterend. Wat een heksenketel. Het waren er echt heel veel. Wij van de babyboom-generatie konden niet anders concluderen: er moet sprake zijn van een babyKABOEM!

Hedenochtend, 10:00 uur. De telefoon gaat. Welke idioot belt mij op zondagochtend 10:00 uur? Moet wel iets ernstigs zijn. Ik draai me om en neem op.
“Hallo?”
“Goedemorgen, U spreekt met Jennifer. Weet u dat God bestaat?”
“Pardon?”
“Ja, ik bel U om de blijde boodschap tot U te brengen. Dat is toch heel mooi?”
“Mevrouw, U belt mij uit bed, dat vind ik helemaal niet mooi, en ik heb geen flauw idee waar dit voor nodig is.”
“Meneer, het is nooit te vroeg voor God. Mag ik even met u doornemen?”
“Mevrouw, dat mag U niet. Zijn jullie nou toch helemaal van God los?!”
Ik leg weer neer, min of meer verbijsterd. Het nieuwe wapen in de strijd tegen de leegloop der kerken heeft kennelijk zijn intrede gedaan: telebekering.

…
“Scheids! Hij staat buitenspel. Schele! Je hebt die fluit toch niet voor niks! Wat een blinde zeg.”
…
“Ja, hallooooo! Weer buitenspel en hij fluit godsamme weer niet. Sjongejongejonge, die vent is echt blind hoor. Wat een dropzak he!”
…
“Godverdomme! Nou flikt-ie het weer. Die klojo staat wel drie meter buiten spel en nou fluit-ie godverdomme weer niet! Kendie scheids niet gaan basketballuh of zo? SCHELE!”
…
Wat? Wat???!!! Da’s een gele kaart, dropzak! Een gele. Trekken die handel. Nee he, NEE HE… Hij laat ‘t gaan. Tjongejongejonge wat een dropveter!”
…
JJJAAAAHHHH GGGGOOOOAAAALLLL!!!!…..Wat? Hij keurt um af, die drophengst. Heb jij um horen fluiten? Ikke Niet. I-K-K-E NIET! Verdommenogantoe! Huftuurrrrhhh!!!
…
“He, stomme Limbo’s. Flikker op naar het verre zuiden en blijf daar. EtterZAKKUH!”
….
PB was -U had het wellicht al begrepen- hedenavond (zaterdag) in het voetbalstadion. Voor het eerst sinds een jaartje of twaalf. Uitgenodigd door een maatje, die er wel vaker komt. Vitesse tegen Roda JC (uitslag: 1-1), waarbij de scheidsrechter uitblonk in misfluiten. Dat wekte de aandacht natuurlijk. De genoteerde kretologie is afkomstig van een fanatieke supporter, een echte Ernummer (met Vitesse pet, sjaal en reuze glas bier), die een paar rijen voor ons druk bezig was zichzelf een harverlamming te bezorgen. Van hem heb ik eigenlijk nog het meest genoten tijdens de wedstrijd. De taal die eruit kwam was goed voor drie stadionverboden, maar de mimiek en de vrolijke bek van die vent waren zo koddig dat uiteindelijk iedereen om hem heen in een deuk lag. Verder was het heel gezellig, al werd voor aanvang het vak van Roda JC door de ME ontruimd. Dat heeft PB helaas gemist. Want een stadionbezoek is niet compleet zonder een paar ferme tikken met de lange lat, nietwaar? Het was erg leuk voor een keer, maar ook weer voldoende voor de komende 12 jaar.

Twee keer ben ik in mijn jeugd bij puur toeval figurant geweest. Een keer op een foto, een keer in een film. Van beide gebeurtenissen weet ik niet zo veel details meer. De foto werd gemaakt toen ik een jaar of 8 was, in 1961 of 1962 op het oude Havengebouw in Amsterdam. Daar was toen een restaurant, van waaruit je het IJ kon overzien. De fotograaf van een tijdschrift vroeg of hij een foto van me mocht maken omdat ik zo’n mooie wollen trui aan had. Het was voor een modereportage. Dat mocht van mijn moeder, die erbij was. Zij had de trui gemaakt. De foto zou later verschijnen in een blad, ik denk in een blad als de Libelle of Margriet. Zoiets. Ik heb de foto nooit gezien.
In de buurt waar ik in Haarlem woonde werd in 1963 (ik was toen 10) een film gedraaid. Er stond een man met zo’n grote filmcamera met filmrollen in blik. En een man die aanwijzingen gaf, ik denk de regisseur. Ze filmden een derde man, die steeds met een auto de hoek om kwam rijden, met gierende banden. Keer op keer moest de scene over. Toen ik er toevallig voorbij fietste vroeg de regisseur of ik dat nog een paar keer wilde doen. Dat wilde ik natuurlijk wel. Eerst kwam ik op de fiets, dan de man in de auto. Op het kleine pleintje vlak bij ons huis. Een keer of zes heb ik gefietst, en elke keer kwam de auto met gierende banden aanscheuren als ik net weg was. Dat was natuurlijk spannende boel. Ik heb toen wel gevraagd voor welke film het was, en dat zullen ze vast wel verteld hebben. Ik weet het alleen niet meer. Ik heb de film nooit gezien.
Twee keer was ik figurant, twee keer bij toeval, twee keer heb ik het eindresultaat nooit gezien. Jammer. Misschien lig ik wel ergens in een archief. Misschien dat ik toch eens ga uitzoeken welk blad en welke film dat geweest zijn. Om een stukje geschiedenis van mezelf weer teurg te halen.

Misbruik? Van de WAO, de WW, noem de uitkeringen maar op? Zodra we in dit land hardop zeggen dat er ronduit misbruik wordt gemaakt van uitkeringsregelingen worden we verbaal afgemaakt. Foei, dat magge we niet zegge. Nou: daar heb ik dus mooi lak aan. Want het IS gewoon zo: dat weet elke boerenlul in dit polderlandje. Iedereen kent er wel voorbeelden van. U niet? Nou ik wel. Uit mijn direct omgeving. Just a few examples:
Voorbeeld 1: echtpaar, twee kleine kinderen, gaat uit elkaar. Kan gebeuren. Hij vertrekt naar flatje, zij naar woning van haar nieuwe vriend. Maar zij houdt wel het oude huurhuis aan vanwege de uitkering. Hola!
Voorbeeld 2: zij is -ik zeg het netjes- behoorlijk corpulent. Kan daardoor a-b-s-o-l-u-u-t niet werken zegt ze en geniet al j-a-r-e-n een uitkering. Plus betaalde aanpassingen in huis, en zo’n elektrokarretje op drie wielen. Waarmee ze naar de instanties tuft. Maar: ze kan wel lopend hondje uitlaten, op vakantie naar Spanje, of keurig opgedoft naar feestjes. Ze is in de bovenkamer beslist niet dom. Ze kan dus prima zittend kantoorwerk doen. Wil ze niet. Pardon?
Voorbeeld 3: hij is rugpatient (klaagt-ie altijd over als je hem tegenkomt) en heeft al jaren een wao-uitkering. Maar in het weekeinde zien we hem wel met schop, schoffel, kruiwagen en greep zijn tuin omspitten en tegels sjouwen. Tuinieren is zijn hobby. Da’s best, maar dan dus ook niet zeuren over de rug en aan het werk. En een beetje vlot ook.
Voorbeeld 4: hij is werkloos, komt niet aan de bak, en zit al 5 jaar in de ww. Naar zijn kennissoort is ruime vraag, maar toch vindt hij geen werk. Waarom? Omdat-ie een klein vermogen bijverdient met van alles en nog wat, zodat-ie per maand meer te besteden heeft dan U en ik bij elkaar. Zou hij aan het werk gaan, dan is dat luxe leventje voorbij. Dus vult hij de sollicitatieplicht op geheel eigen wijze in en zorgt er elke keer wel voor dat hij niet wordt aangenomen. Hoppa!
Nee, ik noem geen namen. Ik bel ook geen kliklijn. Maar irriteren doet het me wel. Dat deze regering dit soort misbruik wil aanpakken kan ik me helemaal in vinden. Maar dat daarbij dan tegelijk ook diegenen, die WEL terecht gebruik maken van regelingen, zwaar worden gepakt is weer NIET goed. Nuanceren blijkt voor deze regering een moeilijk te hanteren begrip te zijn…

Is er dan helemaal nix positiefs meer te melden? Ik dacht even van wel na een rondje Nederlands Internet, maar toen ik hier tegenaan liep zakte me de moed weer tot diep in de schoenen. Met Curry, Ten Brink and Nanninga als buisaanjagers. Hoe krijgen ze het bij elkaar.

Nieuw muziekje bij PB op Acid Planet: Marillion-remix.

En tegen de producent van deze website zouden ze direct maatregelen moeten nemen. Hier verdient een druiloor letterlijk dollars over de lijken van anderen. How low can you go…

Nou, hij is anders ook niet echt een briljant webdesigner…

We moeten onze verantwoordelijkheid nemen, zegt de regering in de Troonrede. Oh ja? Wanneer neemt de regering dan haar verantwoordelijkheid en maakt een einde aan die idioot ruime wachtgeldregeling zonder sollicitatieplicht voor oud-Kamerleden? Wanneer neemt het koningshuis haar verantwoordelijkheid en levert een flink stuk in van het miljoenenbudget dat dit toneelstuk ons jaarlijks kost? Blijft er nog meer dan voldoende over om de koninklijke rol op adequate wijze in te vullen. De koningin hoeft van mij echt niet op de fiets naar de Ridderzaal, maar deze geldverslindende poppenkast is werkelijk buiten alle proporties. Wanneer neemt de regering dan haar verantwoordelijkheid en stapt over op kleinere, minder dure dienstauto’s? Wanneer neemt deze regering dan haar verantwoordelijkheid en gaat eindelijk eens normaal in debat met de vakbonden? Wanneer neemt deze regering dan eindelijk haar verantwoordelijkheid en stopt met dit ronduit asociale beleid? Wanneer neemt deze regering dan e-i-n-d-e-l-i-j-k eens haar verantwoordelijkheid en maakt radicaal een einde aan geldverspilling zoals laatst bij die uitkeringsinstantie (weet U nog: de kersenhouten wand waardoor het accoustisch zo goed vergaderen was? Hoor je niemand meer over hoe dat nou precies is afgelopen en wie daarvoor ongelooflijk op z’n lazer heeft gehad. Incluis een schadeclaim. Ik wed: niemand). Ik doe maar een willekeurige greep…
Beste regering, wij hebben onze verantwoordelijkheid al ruimschoots door de strot geduwd gekregen met de invoering van de Euro. Niet een paar procent maar zeker een kwart van ons salaris of uitkering is pro resto in twee jaar tijd uiteindelijk door de Euro ins Blaue Hinein verdwenen. Prijsverhogingen (vaak onbeschaamd een verdubbeling), tariefsverhogingen, belastingverzwaring, lastenverzwaringen van lokale en regionale overheden en instanties, duurdere verzekeringen, hogere eigen bijdragen aan van alles en nog wat, hogere eigen risico’s, inkrimpen van uitkeringen en ondersteunende bijdragen in zo’n beetje alle denkbare sectoren. Ziehier ruwweg het bonte boeket dat die kwart achteruitgang heeft veroorzaakt. Misschien zelfs nog wel meer dan een kwart. 1 procent in koopkracht erop achteruit het komende jaar? Laat me niet lachen zeg: dat gelooft zelfs de moeder van Balkenende niet meer. Dat worden er weer veeeeel meer.
“We mogen onze kinderen niet opzadelen met een hoge rentelast”, zei een van de bewindslieden vanavond in het Journaal. Meneer: jullie zadelen onze kinderen op met een sociale en morele puinhoop. Met een land waarin iedereen (uitgezonderd een clubje veelmunters) op een houtje zit te bijten. Met een land waarin een gapende kloof is ontstaan tussen zij die hebben, en zij die niet hebben. Met alle sociale en psychische gevolgen van dien. Daar zadelt u onze kinderen mee op, meneer de bewindsman. Het is ronduit beschamend dat deze reging daarin niet haar verantwoordelijkheid neemt. En diezelfde club durft ons dan nog op te roepen om onze verantwoordelijkheid te nemen. Het is ronduit een schande!