Hoezo digitaal minimalisme… Vincent Evers, de self declared digigoeroe, gaf gisteren bij het afscheid van NOS-baas Gerard Dielessen (hij wordt bobo bij NOC*NSF, Twitter) een presentatie over de actuele stand van zaken in social media-land. Bij het aanschouwen van een van de eerste plaatjes uit zijn daarbij gebruikte presentatie slaat de schrik je toch wel een beetje om het hart. Een pure lawine aan socio-diensten. Groot screenshot. Al geruime tijd probeer ik digitaal minimalisme toe te passen door het aantal accounts tot een noodzakelijk minimum te beperken. En zo dus het aantal uren per dag achter de pjoeter een beetje binnen de perken te houden.

Terwijl ik aan de ene kant denk de zaak nu wel onder controle te hebben (na een forse schoonmaak in mijn accountlijst) zie ik in het screenshot tegelijkertijd dat nieuwe “bedreigingen” (of kansen en mogelijkheden, termen waar ik liever in denk) alweer op de loer liggen. Geen wonder dat sommigen inmiddels knotsknettergek worden van al dat gecommuniceer, waarvan het overgrote deel volgens mij kan worden ondergebracht in de categorie “volstrekt nutteloos”. De twitterberichtjes over spelende katten, waar-ben-ik-nu, ik-kom-eraan, wat-eten-we-vandaag en meer van dat fraais dragen nu niet echt bij tot een interessante digitale beleving van de dag.

Gelukkig zijn er twitteraars die wel interessant zijn om te volgen, dus Twitter blijft in mijn digilijst. Niet in de laatste plaats omdat ik er al een paar leuke contacten en vrienden aan heb overgehouden. Zo bezien had Beatrix het dus toch echt bij het verkeerde eind in haar jaarlijkse tv-babbel. Ik zie net trouwens dat ik ergens de afgelopen dagen de grens van 3.000 getikte tweets ben gepasseerd. Hoppa. Enigeweg: de digitale lawine is gigantisch. Het zal nog een hele toer worden om mijn voornemen tot digitaal minimalisme te realiseren. Voor wie het interesseert: de hele presentatie van Vincent Evers kun je hier bekijken (gratis account nemen als je de presentatie wil neerhalen naar je eigen pjoetert). Beslist de moeite waard.

Waar ik dus werkelijk met de pet niet bij kan is de hype rondom die netbookjes. Nu komt Nokia ook al met zo’n ding terwijl je met zo’n frummeldoosje niet eens kunt bellen. Ik heb er recent een paar bekeken bij de lokale pjoeterboer. Wat een frummelspul. Veelal ook nog eens uitgerust met het aloude Windows XP (dat binnenkort niet eens meer door Microsof wordt ondersteund nota bene). Omdat de baby-processoren, die erin zitten, Windows Vista domweg niet aan kunnen. En dan die beeldschermpjes: piepklein, met een resolutie om te huilen zo krapjes. En traaaaag. Met pietlullige toetsenbordjes, waarbij je welhaast een vergootglas moet gebruiken om aan de juiste toets te geraken. Speelgoeddoosjes zijn het, die knuffelgevoelens oproepen. Toen een jeugdige medekijkster naast mij kirde dat een van die pieppjoeters “er lief uit zag” was voor mij het pleit wel beslecht. Netbooks zijn gewoon kleine kudtpjoeters, waarin verouderde processoren en andere verantiekte hardwaremeuk alsnog een weg vinden naar domme kopers die denken voor een habbekrats de digiwereld soepel te kunnen verkennen met zo’n speelgoeddingetje. Niet dus. Het zijn netnietbooks: je reinste concumentenbedotterij. Netbooks zouden verboden moeten worden.

Bij Tele2 hebben ze nogal kaas gegeten van communicatie. Er is was een fikse storing gaande in de regio Amsterdam, waardoor Tele2-klanten geen internet hebben hadden. En wat communiceerde Tele2 tijdens de storing: “Via deze website houden we u op de hoogte van de storing.” Tja..

(Door Pennetje)

Dienstmededeling: PB is vooralsnog uitgeschakeld. Ondergetekende Pennetje, bij U mogelijk al wel bekend van eerdere bijdragen in dit illustere weblog en in het verwante maar in ruste verkerende weblog MediaHypes, neemt het toetsenheft even in handen. Want de boel moet hier wel doordraaien natuurlijk.

PB heeft last van superduizeligheden en is het spoor daardoor volkomen bijster. Het evenwichtsorgaan ligt net als twee weken geleden weer behoorlijk dwars. Een lastig probleem, dat binnenkort in het regionale ziekenhuis verder uitgezocht dient te worden door de KNO-arts en een neuroloog.

Tot dan mag hij van huisarts en KNO-arts, die hij beiden vanochtend met een bezoekje mocht vereren, zich niet meer druk maken (geen makkie voor dit beweeglijke manneke), geen port meer drinken (totaalramp), moet hij pillekes slikken om het ongerede de kop in te drukken (heeft-ie een bloedhekel aan), en mag hij niet achter het stuur plaatsnemen (opgelegde immobiliteit waar PB bepaald niet blij mee is).

Met name dat laatste is weer van belang voor de nationele verkeersveiligheid, want er komen volgens de dokter geheid brokken van wanneer het richtingsgevoel weg is en men toch achter het stuur plaatsneemt. Beter van niet dus. Lastig wanneer men zich bedenkt dat PB voor zowat elk wissewasje in de auto springt. U moet weten (nu volgt onverholen leedvermaak) dat PB zich gisteravond met behulp van de oude wandelstok van zijn moeder -en ondersteund door VriendinPB- richting slaapvertrek heeft begeven. Omdat-ie anders dreigde om te vallen. Grinnik.

U zult het dus even met Pennetje moeten doen, met goedkeuring van PB, dat dan weer wel.

Heb wel eens het idee -nee, zeg maar gerust de stellige overtuiging- dat veel producenten absoluut niet nadenken bij het maken van hun product. Neem nou de vleeswarenverpakking van Appie Heijn. “Hier openen”, staat op een van de hoekjes van de ritsverpakking uitnodigend gedrukt. Nou, probeert u maar eens soepel en snel zo’n verpakking open te maken. Gaat niet lukken zonder slag of stootwapen. Het treklipje zit muurvast op het onderste deel. Met drie zeer ongeduldig wachtende honden om je heen wordt het openen van zo’n verpakking een lastig karweitje. Dus fluks een scherp mes in de verpakking gezet, zodat het geblaf en gekwijl een einde neemt. Heeft verpakkingontwerpert niet goed over nagedacht, of de uitvoering van dit idee klopt voor geen ene meter.

De koffiemelk van Friesche Vlag, in die kartonnen pakjes. Ook zoiets. Plastic lipje omhoog trekken en dan het zilverkleurige afdeklipje eraf trekken. Ja, dat hadden we gedacht. Vijf van de tien keer scheurt dat aluminium stripje doormidden, en is de koffiemelk vooralsnog onbereikbaar. Er dient alsnog met een mesje te worden geprutst en geprikt. Je zult maar een handicap aan de handjes hebben.

Of de letterjes op de stickers aan de achterzijde van het internetmodem. Want u raadt het al: de UPC-verhuizing verliep weer niet zoals het hoort. We hebben wel verbinding vanaf de nieuwe stek, maar traaaaaaag. Alweer. Wat blijkt: UPC is vergeten het oude modem weer omhoog te krikken naar 25Mbit. Het modem draait nog op telefoonlijnsnelheid, het standje waarin we dit modem in de vorige woning gebruikten. Omdat we daar Fiber 60Mbit hadden, waarvoor een tweede modem was bijgeschakeld.

Bellen met UPC dus maar weer, en die willen de nummertjes weten die op de sticker achterop het modem staan afgedrukt. Nu staat dit modem in een kastje op de vloer onder de pjoetertafel te PBDoetMee BV, dus dat wordt kruipen met een zaklamp. Om daar aangekomen tot de ontdekking te komen dat de lettertjes op het stickertje dusdanig klein zijn dat PB ze met geen mogelijkheid kan lezen. Zelfs niet met de bril op.

Dus VriendinPB, wier ogen qua leesprestaties beter zijn, ook op de grond onder de pjoetertafel om de nummertjes op te lepelen, die ik dan weer per spreekbuis doorgeef aan de UPC-meneer. Echt een ontzettend klein stickertje, met meer dan ontzettend kleine lettertjes. Groter stickertje met grotere lettertjes was wel zo handig geweest. Je zult maar… nou ja, u begrijpt me wel. Ook weer niet over nagedacht.

Dan nog dit. Na wat onduidelijkheden in de communicatie belanden de nummertjes uiteindelijk correct bij UPC, waarna we te horen krijgen dat het maximaal 48 uur kan duren voordat het modem weer in de snelle stand is gezet. Pardon? 48 uur om een modem te resetten? Inderdaad meneer, maar da’s wel maximaal. Er is een kans dat het sneller is geregeld. Djeeezzz…

En zo dreutelen we dus met een supersnelheid van 30k (1.2k sneller dan het aloude 28k8-modem van tien jaar geleden) over het internot. Stukkie tikken gaat nog wel, maar YouTube en diergelijke kunnen we vooralsnog wel schudden. Met een beetje fantasie zou je dit een opgelegde vorm van Digitaal Minimalisme kunnen noemen…

Dit is feitelijk een ongedachte implosievorm van digitaal minimalisme: http://tinyurl.com/.

Deze week geinventariseerd. Ik heb 32 mailaccounts, 20 actieve of niet meer actieve webplekken waarvan 4 dedicated to my music, 5 oplijn opslagdiensten actief, 1 SharePointservert, 3 MSN-accounts, en 2 op Yahoo, 1 op AOL en 1 op ICQ. Plus een Twitter- en een Blip.fm-account (mijn meest recente “aanschaffen”). En natuurlijk niet te vergeten mijn MobileMe-account bij good old Apple. Daarenboven nog een batterij (comment)accounts op diverse wedzijden en discussiesites. In de loop der jaren op dit internot bijeen gesprokkeld. Zo van: “Oh leuk, dat ga ik ook even proberen”. Of van: “He, dat is interessant voor mijn werk”. Meestal loopt het dan weer op dis-belangstelling uit en zakt de betreffende account weg in de vergetelheid. Wel keurig vastgelegd in een FileMaker Pro database, zodat ik ze allemaal nog op een rijtje heb. Zo kwam ik er bijvoorbeeld deze week achter dat ik al lange tijd een FaceBook-account heb. Zelden of nooit iets mee gedaan. Het is allemaal wat te veel van het goede geworden. Het wordt tijd om een grote schoonmaak te gaan houden. Terug naar minder. Terug naar digitaal minimalisme. Een nieuwe beweging op het internot?