In augustus schreef ik hier over het schilderij Teil van de Duitse kunstenares Gudrun Maria Hinz (teruglink). Welnu: het schilderij kwam een poosje geleden alweer in een fraaie kartonnen koker tot ons. Opgestuurd door haar man Michael. Het bleek wat kleiner dan we dachten, maar daarom niet minder apart. Vanavond heb ik het in een fraaie bijpassende lijst gestopt. Nu nog een mooi plekje vinden om het schilderij op te hangen.
Toen ik zo bezig was met het inlijsten overviel me een vreemd gevoel. Unheimisch, noemen de Duitsers dat (in dit specifieke geval nog erg toepasselijk ook). Raar idee, dat je met een kunstwerk bezig bent van iemand die je slechts 1 maal hebt ontmoet, daarna contact gehouden via internet, en waarvan je pas in 2009 te horen krijgt dat ze in 2007 zelfmoord heeft gepleegd. De handen, die dit schilderij maakten, zijn niet meer. De geest wel. Die voelde ik om me heen tijdens het inlijsten. Vaag: ik kende Gudrun natuurlijk niet echt goed: met slechts 1 ontmoeting is dat niet zo vreemd. En toch kreeg ik een vlaag mee van de schreeuw, die ze moet hebben gevoeld bij het maken van dit schilderij. Het is gedateerd 2004, drie jaar voor haar zelfmoord. Een schreeuw, die uiteindelijk uitmondde in een actie die alleen degenen, die het begaan, kunnen begrijpen…
Een tijd geleden alweer schreef ik hier over de Duitse schilderes Gudrun Maria Hinz (teruglink). Een veelzijdig kunstenares uit Kiel in het noorden van Duitsland. We ontmoetten elkaar slechts één keer, op een camping in Zuid-Duitsland, begin jaren ’90, waar ze met haar man Michael en dochtertje (Prinzessin noemde we haar) vlakbij onze caravan stond. We hielden daarna post- en mail-contact. Tot eind 2007, toen ineens aan die kant de stilte inviel. Pas in december 2009 kwam ik aan de weet waarom, via haar man Michael. Gudrun kon de discrepantie tussen haar kunstniveau en de dagelijks realiteit niet meer bolwerken. Ze pleegde zelfmoord in de zomer van 2007.
Sindsdien heb ik af en toe contact met Michael. Zoals deze week, toen onverwacht een mailtje van hem arriveerde. Michael had eindelijk tijd en moed gevonden om het atelier van Gudrun op te ruimen. Daar staan pakweg 400 prachtige schilderijen. Haar werk is nog steeds online te bekijken: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Michael heeft een schilderij voor me apart gezet, en dat komt een dezer dagen via de pakketpost mijn kant op. Een mooi schilderij, dat feitelijk van mooie grijsblauwe tinten en treurigheid aan elkaar hangt. Een soort van De Schreeuw, maar dan anders. De Schreeuw van Gudrun. Een stille roep om verlichting, die voor Gudrun nooit kwam. Het schilderij heeft ze in 2004 gemaakt. Gudrun doopte het schilderij “Teil”. Oftewel “Deel”. Welk deel van haar gevoelens van dat moment wordt verbeeld laat zich wel raden als je het schilderij bekijkt (klik op klein voor groot).
Het is moeilijk in woorden uit te drukken wat dit gebaar van Michael voor mij betekent. Het is een prachtige bevestiging van een jarenlange vriendschap op afstand. Van een contact tussen twee mensen die elkaar begrepen. Ook al kenden we elkaar amper na die ene ontmoeting in Duitsland. Haar warme belangstelling voor mijn muziek en de mijne voor haar schilderkunst verbond ons. We begrepen elkaar. En dankzij dit schilderij begrijp ik nu ook in welk intern conflict zij moet hebben verkeerd. Tijdens ons jarenlang contact heeft zij die moeilijke kant nooit aan me laten zien. Alleen haar zonnige, vrolijke en positief-geïnteresseerde kant kwam mijn kant op. We begrepen elkaar al die jaren al heel goed, dankzij dit schilderij begrijp ik haar nu nog beter… “Teil” krijgt een ereplaats in ons huis.
Maak kennis met Astrid Bussink. Filmmaakster. Bio-tje hierrr. Doet interessant project: Constructions of Happiness. Soort van onderzoek naar geluk, in stilbeeld en beweegbeeld. Ingang hierrr. Is op zoek naar fotootjes van maakt niet uit wat. Fotootje moet “wat is geluk voor jou” uitdrukken. Hoogdravend fotowerkje mag, simpel kiekje ook. Alles is welkom, zo lang het maar voor jou geluk uitdrukt. Foto-inzenders blijven anoniem. Astrid bakt er uiteindelijk soort van datavisualisatie-dinges van. En plempt dat dan weer op de CoH-webzijde. Doen jullie ff mee? Dank namens Astrid. Inzendingen kun je kwijt via astridbussink@gmail.com. Doen!
Yanko Tsvetkov, een in Duitsland wonende en werkende visueel artiest, heeft de vele stereotypen jegens Europese landen op een prachtige manier in kaart gebracht. Zo zien we hoe de Amerikanen en de Russen tegen Europa aan kijken, maar ook hoe Duitsers en Engelsen de rest van hun continent zien. Hierrr…
Zo af en toe kom je tussen alle braggel en geblaat op het internot juweeltjes tegen waar je van begin tot eind ademloos naar kijkt. Maaksels van geniale typetjes, die met de huidige bestaande digitale gereedschappen ECHT mooie dingen maken. Vanavond kwam ik deze tegen via mijn Twitter-kompaan @geertveneklaas: The Wilderness DownTown. Een bijzonder knap en vernuftig in elkaar gezette video, die ook nog eens interactief is. Klik, vul aan het begin je geboorte-adres en geboorteplaats in, of het adres waar je nu woont, and watch…
Update: ik ben er inmiddels achter dat deze schitterende productie een showcase is van wat er allemaal met het nieuwe HTML5 mogelijk is. Meer info hier.
Al fladderend door weblogland en YouTube kom je soms van die pareltjes tegen die blijven hangen. Waar je weer een beetje vrolijker van wordt. Zo van: ja, het kan nog steeds, origineel lekker bezig zijn. Een nieuw creatief lichtpunt zetten in deze samenleving, die -zo lijkt het soms wel- alleen nog maar van rottigheid, ellende en depressie aan elkaar hangt. Wende is er zo eentje. Om eerlijk te zijn had ik nog niet eerder van gehoord. Dat ligt volkomen aan mij, want ze timmert al een poosje flink aan de weg weet ik nu. Nu ken ik haar dus wel, en ze blijft beslist in mijn kop hangen. Kijk maar:
Soms kom je op het internot van die dingen tegen waar je ademloos naar kijkt en luistert. Mathieu Gérard studeerde af aan de Université Paris 8 in digitaal uiterst ingewikkelde zaken zoals 3D-animatie, maar dan van de betere en complexere soort. Zoiets. Plus mooi muziekje erbij, want dat bleek Mathieu ook wel te kunnen. Eindresultaat: Steel Life.
