Vandaag een sterk staaltje hoe-krijg-je-het-voor-mekaar. VriendinPB en ondergetekende keren terug van een fijne wandeling met onze drie RiesenHunds in het regionale park. We rijden het park uit en stuiten bij de uitgang op een eindeloze stoet vrachtwagens, die luid toeterend voorbij trekt. De jaarlijkse rit met gehandicapten door de regio. Hartstikke leuk initiatief, waar zo’n beetje alle transportbedrijven uit de regio aan meedoen.

We staan aan de kant van de weg in het gras lijdzaam te wachten,we kunnen geen kant op. Terwijl de ene vrachtkolos na de andere over het smalle weggetje voorbij trekt, rakelings langs onze auto. Van zo dichtbij bezien zitten er wel erg grote wielen onder die wagens. De chauffeurs toeteren zich het leplazerus, wat de gehandicapte kinderen natuurlijk prachtig vinden. De meeste wagens hebben ook nog eens zwaailichten aan, plus alle kop- en verstralende lampen op volle sterkte.

Ik als Ménière-patient vind het allemaal wat minder. Hoe krijg je het voor mekaar: als Ménière-petient verzeild raken in zo’n gigantische kakafonie van geluiden. Dat is dus echt het laatste wat je wil.

Ik stop de vingers in mijn oren om zo de “schade” wat te verminderen, maar veel helpt het niet. Zelfs zo klinken de loeihoorns van de vrachtwagens nog oorverdovend hard. Na ruim zeventig vrachtwagens is de stoet voorbij en kunnen we weer verder. Thuis aangekomen haal ik opgelucht adem. Stilte. Nou ja: de ruis in mijn Ménière-oor is aangezwollen tot een fors geraas, nu met ekstragratis irriterende piep erbij.

Afradertje: als Ménière-patient pal naast een kolonne toeterende vrachtwagens staan en geen kant op kunnen…

Bijna 15 jaar geleden (in november 1995) maakte ik een website voor Doetie Spinder, die iets met Tarot-kaarten deed. Ze tekende prachtige kaarten, en noemde die serie De Grote Arcana. Deze site was eerlijk gezegd al jaren uit mijn blikveld verdwenen. Tot ik vanavond ineens die URL weer ergens tegenkwam. Zou de site er nog zijn? En jawel: 15 jaar later draait die webzijde nog steeds in ongewijzigde oude glorie alsof er al die jaren niets is gebeurd. Leuk terugkijkje in de tijd.

Vandaag hebben wij de droeve plicht te melden dat onze Willem niet meer is. Willem zat al een paar weken verdacht stilletjes op zijn steen, zakte af en toe het water weer in, maar kroop toch weer snel terug naar zijn vertrouwde parkeerplekje. “Dat gaat niet goed”, dachten we al een week of drie. En inderdaad: elke dag keken we even of er nog wat leven in Willem zat: met de dag werd dat minder. Totdat vanmiddag Willem bewegingloos op de bodem van de vijver lag, een beetje weggezakt in het kroos. Een mooi plekje om te vertrekken, zeer passend bij Willem dachten we zo. We hebben Willem opgevist, in een krant gewikkeld en zachtjes in de vuilnisbak gelegd. Begraven in de tuin is met drie snuffelgrage RiesenHunds bepaald geen optie… Dag Willem. Dank voor je vrolijke gekwaak en gespartel (en de dikke vinger) de afgelopen 4 jaar…

Een Hongaarse vakantievierder heeft zijn bezoek aan Parijs op video vastgelegd op een iPhone 4. Een leuk voorbeeld van de goede kwaliteit video, die je met deze jongste loot aan de Apple-stam kunt maken. Een professionele videocamera is het natuurlijk niet, maar voor dit soort werk biedt de iPhone kennelijk meer dan voldoende. De opnamen zijn vervolgens bewerkt en gemonteerd met iMovie for iPhone, een mini video editing suite, afgeleid van de “grotere broer” iMovie op de Mac.

Ik keek met twee brillen op naar dit filmpje. De ene als Apple-liefhebbert die niet kan wachten totdat hij zijn iPhone 3G kan gaan omruilen voor een 4G. De andere bril was een heel andere: die van de herinnering. Begin jaren ’70 deed ik samen met MevrouwPB net zo’n trip naar Parijs. We kenden elkaar toen amper een paar weken. Het werd een prachtige vakantie van twee jonge mensen, die het gewicht van de latere verantwoordelijkheden en gebeurtenissen toen nog niet hoefden te voelen…

Parijs staat nu weer op het verlanglijstje, samen met VriendinPB…

En wie nou wel eens wil weten wat er allemaal in zo’n iPhone4 zit: deze stopfilm laat dat tot in detail zien:

Ze is inmiddels 18. Ik ken haar niet persoonlijk. Wel haar verhaal. Via haar moeder en VriendinPB tot me gekomen. Twee jaar geleden werd ze in Zaandam tijdens een avondje stappen met vriendinnen door acht Marokkaanse jongeren volledig in elkaar getrapt. De jongens waren uitermate vervelend naar haar toe, maakten opmerkingen, en zaten uiteindelijk ook aan haar. Toen ze liet blijken dat ze daar niet van was gediend sloegen de jongens zonder pardon vol op haar in. Resultaat: voor de rest van haar leven zit ze vast aan een vernielde knieschijf en een verbrijzeld scheenbeen. Diverse operaties en revalidaties hebben de schade niet volledig kunnen herstellen, waardoor ze nog maar moeizaam kan lopen. Ze moet het heel rustig aan doen, want haar been blijft voor de rest van haar leven een uiterst zwak punt.  Ze was net begonnen aan een opleiding waarbij fysieke mobiliteit van belang is. Ze was een veelbelovende studente. Met die opleiding moest ze stoppen omdat haar beperktheid de toekomstige uitoefening van dat vak onbereikbaar had gemaakt. Ik begrijp dat ze er optimistisch onder blijft en inmiddels druk bezig is een andere werktoekomst te scheppen.

Waarom ik dit hier tik? Omdat ik, toen VriendinPB me dit verhaal gisteravond vertelde, een borrelende woede in me voelde opkomen. Vanwege het feit dat de acht lamstralen, die dit hebben geflikt, twee jaar na dato nog steeds vrij rondlopen. En dus niet geconfronteerd kunnen worden met de gevolgen van hun minderwaardige gedrag. Waarom ik expliciet erbij vermeld dat het Marokkanen betreft? Omdat dat de waarheid is. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat alle Marokkanen zo handelen (stigmatiseren is geen hobby van me), maar deze acht dus wel. Het meisje kon wel een beschrijving geven van de daders, maar heeft onvoldoende details. Ze kan daardoor niet bewerkstelligen dat de politie deze jongens ook daadwerkelijk oppakt. Daar zal de politie in Zaandam zeer vermoedelijk ook niet tevreden mee zijn, maar feit is dus dat deze acht nog steeds frank en vrij rondlopen. Terwijl hun slachtoffer voor de rest van haar leven met de zware gevolgen zit. Dat onrecht, de onmacht die daarbij om de hoek komt kijken… daar word ik bijzonder pissig van.

Vandaag hadden we gezinsuitbreiding. Soort van. Het hing al een tijdje in de lucht. Beetje rondkijken. Website dit, advertentie dat. Wat we zochten zat er steeds net niet tussen. Te oud. Te andere kleur dan het rood dat we wilden. Veel te veel ervaring. Geen gladde huid. Voetzolen versleten. Putjes en bobbels in het karkas. Kraak en piepgeluiden. Gerammel. Te hoog prijskaartje. Of juist veel te laag wat vaak al verdacht is. Er was elke keer wel iets dat het ideaalbeeld al dan niet wreed verstoorde. Totdat we vandaag deze schoonheid tegen het lijf liepen en eigenlijk meteen verkocht waren. VriendinPB heeft nog wel een proefrit gemaakt natuurlijk. Het klikte meteen. Geen piepje of kraakje of rammeltje te bekennen. Onder de motorkap ziet ook alles eruit als nieuw.

Ik zag het meteen al aan de blik van VriendinPB: verkocht. Ze komt helemaal uit Italie, deze in perfecte staat verkerende schoonheid. Waar ze lang werkeloos onder olijfbomen heeft gestaan. En daarom van een nieuw laklaagje moest worden voorzien omdat de neerslag uit die bomen de lak opvreet. Over twee weken komt ze. Want er moet nog een NL-kenteken worden geregeld. Nog even geduld dus, en dan mag ze onze drei RiesenHunds vervoeren naar bos en hei. Een eervolle taak, waarvoor ze elke keer weer zal worden beloond met vrolijk gekwispel en geblaf. Welkom in HuizePB, rode schoonheid. (Klik op klein voor groot).

Vandaag was weer zo’n dag die we niet snel zullen vergeten, VriendinPB en ik. Vandaag was het de dag dat we de kleding van MevrouwPB hebben opgeruimd en weggebracht naar zo’n kledingcontainer van KICI. Op weg naar mensen die de kleding nog goed kunnen gebruiken. Geheel in de levens- en denkstijl van MevrouwPB. Ze zou het meer dan goed hebben gevonden. De kleding lag alweer meer dan twee jaar netjes ingepakt in zakken op zolder, daar niet zo lang na haar overlijden samen met DochterPB in gestopt.

Ik kon er nog geen afstand van nemen. Zolang die kleding er nog was had ik het idee dat ze er nog een beetje was. Nog een beetje bij ons was. Een stukje vertrouwd, en dat zet je niet zomaar weg. Elke keer wanneer ik op de zolder moest zijn zag ik die zakken weer staan, en nam ik me voor ze nu toch maar een keer weg te doen. Ik stelde het elke keer weer uit. Kon het nog niet.

Vandaag wel. Samen met VriendinPB heb ik de kleding weggebracht. Dat was heftig. Het verdriet om het verlies kwam weer in alle hevigheid boven. Logisch. Niks mis mee. Maar wel heftig. Voor VriendinPB is het ook heftig. Zij heeft MevrouwPB heel goed gekend. In de ruim vijf jaar, dat zij bijna dagelijks met de honden wandelden, hadden die twee een sterke band opgebouwd. Een band, die zich tussen haar en mij voortzette en uitgroeide toen MevrouwPB er niet meer was.

En zo konden we gelukkig vandaag elkaar een beetje vasthouden, steunen en troosten om het verdwijnen van alweer een stukje oud en vertrouwd. Samen hebben we de kleding in de container gezet. Met -ik weet het zeker- een goedkeurende meekijkblik van MevrouwPB die ons vast vanaf ergens in de gaten houdt. Dat dat zo is, daar zijn we wel van overtuigd. Omdat we in de afgelopen twee jaar al te veel dingen hebben gezien, gevoeld en meegemaakt die te toevallig zijn om toevallig te zijn.

Nieuw geluk maakt het gewicht van verdriet een stuk lichter, maar zal het nooit doen verdwijnen. Zo af en toe is het verdriet weer eventjes zwaarder. Logisch. Niks mis mee. Dat is onze weegschaal, die nu weer de ene, en dan weer de andere kant uit slaat, en waarin we ons wonderwel als vanzelf staande weten te houden. Omdat we weten dat MevrouwPB het goed vindt. Omdat het goed is…

De volgende tekst kwam ik vanavond weer tegen in een mailtje aan mijn internetvriendin Sis, verstuurd op 22 juni 2003. Bijna 7 jaar geleden alweer. Toen hij (Pieter) en zij (MevrouwPB) er nog gewoon waren, en er nog niets aan de hand was. Toen ons internetgebruik nog niet werd verstoord door bashing malloten en ons dagelijks bestaan nog niet was “verrijkt” met Twitter. Zeven jaar alweer sinds dat mailtje. Time flies. Wat hetzelfde bleef is de volgende levenscursus, die ik ooit in een welhaast grijs verleden van mijn opa mocht ontvangen. Die ik dus in 2003 aan Sis stuurde. Waarom weet ik niet meer. Een richtsnoer voor mijn verdere bestaan, die nog voor geen millimeter aan kracht heeft ingeboet. Die ik nog dagelijks in praktijk probeer te brengen. Komt-ie:

“The proof of the dinner is mostly in its cooking time, where the proof of the pudding is in its eating. The cooking part is the one that interests me most. It means creativity, the best way to feed yourself.”

Was getekend mijn grootvader, die me veel wijze dingen heeft bijgebracht voordat hij aan een overdosis sigaren uit ons leven verdween, nu zeker alweer 35 jaar geleden. Ik denk nog vaak met veel genegenheid aan hem terug en draag zijn voornaam trots als tweede naam.

Komt een man bij de dokter. Zegt de dokter: “U heeft de Ziekte van Ménière. Moet U maar mee leren leven”. Ik dank u zeer, mevrouw de specialist-dokter. En wat betekent dat dan? Dat je voortdurend risico loopt op forse aanvallen van heftige duizeligheid en desorientatie. Dat je driemaal daags chemische troep moet slikken om het risico op aanvallen te verkleinen. Dat je door die troep concentratieproblemen hebt. Dat je van die troep in de loop van de dag zo slaperig wordt dat je ‘s middags domweg een uur op de bank moet gaan liggen omdat je echt niet meer verder kunt. Dat lactose in die troep zit waardoor je hele stoelgangritme in puin ligt, en blijft omdat je driemaal daags die troep slikt. Dat je feitelijk niets meer op full speed kunt doen, omdat anders de ruimte tussen wel of geen aanval erg klein wordt. Dat je stress moet zien te omzeilen. Dat je niet lang ingespannen en geconcentreerd bezig kunt zijn, omdat de boel dan begint te draaien.

Dat je niet lang in drukke of lawaaierige omgevingen kunt zijn. Dat je dus moet zien zo snel mogelijk weer uit de supermarkt te zijn. Of even weg moet lopen wanneer je collega’s met zes man tegelijk in telefoons zitten te praten. Dat je soms maar beter niet in de auto kunt stappen, omdat elke beweging met je hoofd of snelle blik om het verkeer om je heen te kunnen inschatten aanvoelt als een dreigende, veel te snelle draaimolen.

Dat je weliswaar weer voor 50% aan het werk bent, maar in die 50% niet die snelheid of productie kunt halen die je gewend was. Dat dat knap frustrerend is omdat je gewend was quality on time af te leveren. Dat het feit, dat je dat tempo niet meer kunt maken, soms niet of heel moeilijk uit te leggen is aan je omgeving, omdat ze niet weten wat het is om Ménière te hebben. Dat je omgeving het soms domweg niet begrijpt. Omdat ze nog steeds het oude tempo en inzet van je verwachten. Dat ze soms zelfs denken dat je aan het insukkelen bent. Maar dat er gelukkig ook collega’s zijn die het wel begrijpen en je alle ruimte geven om je beperkingen naar een zo werkbaar mogelijk iets te modelleren. Dat je de ene dag hartstikke lekker functioneert, maar de volgende voor geen meter. En dat dat volstrekt onvoorspelbaar is.

Dat je feitelijk geen afspraken meer kunt maken, omdat je domweg niet weet of je op het afgesproken moment wel voldoende mobiel bent, voldoende buffer hebt. Dat het voor je partner ook geen pretje is, omdat zij op dagen dat het minder gaat zo’n beetje voor alles opdraait, en dat dat fors tegen je gevoel voor samen de boel draaiend houden indruist. Dat je dan toch soms tegen beter weten in de honden gaat uitlaten, en je vervolgens aan een hek moest vastklampen om niet om te vallen. Dat je dan godzijdank een partner hebt die het allemaal donders goed aanvoelt en een lieve troostdeken om je heen slaat wanneer je even meer dan genoeg hebt van Ménière.

Dat je zegt, wanneer ze vragen hoe het met je gaat: “Goed hoor”, omdat je niet als zeurpiet te boek wil staan, of even geen zin hebt om voor de zoveelste keer je verhaal te vertellen. Maar dat de werkelijkheid op sommige dagen toch echt heel anders is. Dat je er naar je omgeving toe grapjes over maakt, terwijl er weinig grappigs aan is en je donders goed weet dat deze ziekte voorlopig niet zal verdwijnen. Omdat tegen Ménière nu eenmaal geen afdoende behandeling bestaat, en de ziekte langzaam aan moet uitdoven. En misschien wel helemaal niet zal uitdoven, want ook dat behoort tot de mogelijkheden.

Dat je aan één kant behoorlijk doof bent. Dat in je linker oor een voortdurend concert van gesuis en gepiep klinkt, soms hard, soms wat minder sterk in volume, maar steeds aanwezig. Weg zuiver stereobeeld. Terwijl muziek maken en audio editen een van je passies is. Dat je zelfs het risico loopt om aan de andere kant ook doof te worden. En dat terwijl -ik onderstreep het nog maar een keer om de impact aan te geven- muziek een van je passies is… Dat je gelukkig nog wel hier af en toe stukkies kan tikken, al deed je dat voorheen in een krap half uurtje, terwijl je er nu een uur voor nodig hebt, de noodgedwongen pauzes niet meegerekend. En dat ik dat toch echt blijf doen, omdat ik het verrek me door die Ménière te laten kisten.

Dat, waarde lezertjes, zijn zo’n beetje in grote lijnen de zaken waarmee je te maken krijgt wanneer je bij de dokter komt en met de Ménière-boodschap weer naar buiten loopt. Ik tik deze post niet om medelijden te wekken of zielig gevonden te worden. Daar heb ik een broertje dood aan. Ik tik deze post wel in de hoop dat diegenen, die mij persoonlijk kennen (prive of werk) iets meer begrijpen van de impact, die Ménière op iemands leven heeft. En dan heb ik nog de mazzel dat ik een lichte vorm heb…

Waarom het hier wat stillekes is de laatste tijd? Aswege dat uw PB druk bezig is om zijn ziekte van Ménière onder controle te krijgen. Van Ome Specialist een partij pillekes gekregen (Betahistine), waarmee de voortdurende duizeligheid de kop moet worden ingedrukt. Sinds gisteren begint dat te werken. Niet langer strompelt uw PB door de hut, zich vasthoudend aan muur, tafel en stoel. Potdikke, da’s best lastig moet u weten. Veel willen doen, maar feitelijk helemaal niets kunnen. Zelfs een stukje tikken voor dit weblog behoorde zo ongeveer tot de onmogelijkheden. Redactiecompaan Pennetje neemt hier af en toe waar, maar is feitelijk in zijn buitenland veel te druk om zich met dit weblog te bemoeien. Enigeweg: met deze dienstmededeling hoop ik de “radiostilte” alhier enigszins te hebben geduid. Op naar een bestaan zonder wiebeligheden!

Sinds het grijze begin van de email stuur ik elk jaar al onze vrienden en bekenden een digitale kerst- en nieuwjaarswens. In de oertijd van bulletin board systems, ARPA-net en het ontluikende internet waren dat simpele tekstmailtjes met zo’n tekst-kerstboompje erin. Sinds 1998 zijn het wensen met een PhotoShopje uit ons leven erbij. Zo ook dit jaar. Een waslijst mailadressen. Met eentje ertussen die ik eind 2007 voor het laatst een kaartje had gestuurd. Hoorde ik niets op terug. Ook eind vorig jaar niet. Dit jaar dacht ik: kom, ik probeer het nog één keer, misschien dat ze nu wel reageert.

De reactie kwam. Van haar man Michael. Gudrun blijkt in de zomer van 2007 zelfmoord te hebben gepleegd. Een schokkende gebeurtenis, die totaal aan mij voorbij is gegaan. En deze week dus als een bommetje mijn mailbus binnenviel. Gudrun, haar man en dochtertje (17 inmiddels) kenden wij van een camping in Zuid-Duitsland begin jaren ’90, en sindsdien hadden we mailcontact gehouden. Niet heel erg veel, maar wel zo af en toe vertelden we elkaar over waar we mee bezig waren. Ik met mijn muziek, en zij met haar schilderkunst. Ze vond mijn muziek mooi, en ik genoot van haar superbe schilderkunst. Een van haar schilderijen sierde een tijdje het logo van dit weblog.

De kleine mailstroom hield midden 2007 op. Omdat ze -zo dacht ik- waarschijnlijk te druk was met haar schilderijen en tentoonstellingen. En ook ik schreef niet meer omdat ik de handjes vol had aan de ziekte van MevrouwPB. Sinds deze week weet ik dus waarom ik geen mails meer kreeg…

Moeilijk te begrijpen, zoiets. Gudrun herinner ik me als een vrolijk en intelligent wezen, dat prachtig kon schilderen. Haar werk is nog steeds online te zien: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Je vraagt je af wat er dan in vredesnaam tussen die jaren ’90 en de zomer van 2007 is gebeurd waardoor iemand zichzelf het leven beneemt. Er gaapt een groot gat tussen het beeld van een levendige, vrolijke, zelfbewuste, artistieke vrouw in de jaren ’90, en het bericht van haar zelfdoding in 2007. Onwezenlijk. Ongrijpbaar. Niet te bevatten.

Omdat het kennisgat waarschijnlijk nooit zal worden gedicht (het contact beperkte zich tussen Gudrun en mij, met Michael had ik geen contact tot deze week) zal ik me Gudrun blijven herinneren als die levenslustige, vrolijke kunstenares uit de jaren ’90. Met een groot en ongrijpbaar verschil: ze schildert niet meer.

Inmiddels bijna traditiegetrouw rond deze tijd: het Grote PBDoetMee KerstCam Overzicht. Hierrr. En: ik denk nog vaak aan dit voorvalletje uit 2005. Vier jaar geleden alweer, toen de wereld van PB er nog geheel anders uitzag. Intimi weten wel wat hiermee wordt bedoeld. En deze trouwens ook, in december 1998, in Milaan. In mijn geheugen gegrift om er nooit meer uit te verdwijnen. Prachtig was het. Pb wenst alle trouwe lezertjes en andere ongeregeld passantengespuis hele fijne kerstdagen.

[Edit] De harpiste uit het Milaan-stukje heette Luisa Prandina. Via de plaatjeszoekert van Google vond ik haar vanavond terug. Inderdaad: dit is de harpiste die me zo lieflijk bedankte voor mijn “Thank you”. Toch wel indrukwekkend hoe internet een gezicht van 11 jaar geleden weer voor je tevoorschijn tovert. O, kijk, ze heeft een eigen webzijde.[/Edit]

Deze kwam afgelopen Sinterklaasavond op mijn pad. Iemand had ernaar gelinkt, ik klikte erop, en wham! Schot in de roos. Zo mooi. Op 0:44. Ik had ‘m al eens eerder gezien.

Toen vond ik ‘m al prachtig. Maar de impact van deze keer was vele malen dieper. Dat-ie nu uitgerekend op Sinterklaasavond weer mijn pad moest kruisen… Gelukkig kon ik het delen met  ViendinPB. Het was mooi, dat delen. Een klein en volkomen onverwacht Sinterklaaskadootje van MevrouwPB, die komende januari alweer twee jaar geleden haar strijd tegen kanker verloor. Ze was weer heel even bij me…

Het was vanochtend een klein wereldje waar ik met onze drie honden doorheen liep…

Hoewel geen gelovig mens heb ik gisteren in alle stilte MevrouwPB herdacht. Het was immers Halloween. Het was geen echte herdenking eigenlijk. Gewoon een  boswandeling met VriendinPB en de drie honden op een plek, die we feitelijk niet als wandeldoel hadden gekozen. We wilden naar een andere plek, bij Didam in de buurt, maar waren onderweg zo druk aan het kletsen dat we de afslag voorbij reden. En toen maar besloten naar de bossen bij Beek in Montferland te gaan. Waar PB en MevrouwPB heel veel met de hond hebben gewandeld, en veel hebben gepraat toen we wisten dat het met haar ziekte de verkeerde kant op zou gaan.

De keuze voor dat  bos werd eigenlijk niet bewust gemaakt maar ging als vanzelf. Nu, achteraf erover nadenkend op deze maandagochtend, lijkt het er sterk op dat MevrouwPB de keuze stuurde en ons naar die bewuste plek heeft geleid. Zou heel goed kunnen, want in de afgelopen twee jaar zijn er veel dingen gebeurd die achteraf onmiskenbaar door MevrouwPB moeten zijn geregisseerd. Zo was het ook zeker geen toeval dat beide KinderenPB gisteravond bij ons waren om een hapje mee te eten, en ik DochterPB een steunende en troostende knuffelaai over de bol kon geven omdat zij het verlies van haar moeder nog steeds heftig beleeft. En ZoonPB weer even stevig kon vastpakken, omdat ook hij zijn moeder nog steeds enorm mist.

Anyway. De terugkeer op die  bewuste plek na twee jaar (dat was de laatste keer dat ik daar was met MevrouwPB) bracht de emoties weer volop naar boven. Ik zag ons weer wandelen over de mooie paden, al pratend en denkend over de periode die zou komen. Het waren intensieve wandelingen, twee jaar geleden. Het werd gisteren ook een indrukwekkende wandeling, met VriendinPB, die ik gelukkig niets hoef uit te leggen. Ze weet, voelt, pakt mijn hand en knijpt er af en toe in. Dat voelt meer dan goed.

Nooit gedacht dat Halloween nog eens deze betekenis voor mij zou hebben…

Toevoeging: Halloween in Polen gaat er heel wat uitbundiger aan toe. Lees maar het relaas van BesteVriendPB, die daar nieuw geluk vond.

VriendinPB is Apple-gek, soort van…

Agh… tranen wellen op. Nostalgische gevoelens nemen zwaar de overhand. Mijn eerste en enige cabrio ooit. De 2CV Spécial. Het speciale aan de Spécial was dat er minder snufjes in zaten dan in de gewone Eend. Typisch Frans om dat dan Spécial te noemen. Onze gele reed wel als een tierelier. Totdat het motorblok het begaf wegens grof oliegebrek (wist ik veel dat dat met regelmaat bijgevuld dient te worden), en een bevriende sleutelaar er met enig klop- en hermodelleerwerk een Aca Dyane-motorblok in wist te prutsen. Dat het chassis van de Spécial helemaal niet tegen het zwaardere motorgeweld van de Aca Dyane kon hadden we even niet door. Totdat na enige tijd het chassis een verdachte kromming vertoonde, en de ophangbouten enige scheuringen. Met pijn in het hart is toen de Spécial naar de sloop verdwenen. Het was ronduit levensgevaarlijk geworden om met dat ding nog langer over des heren wegen te scheuren. Want hij reed wel 140 per uur met dat blok, inclusief loeiluid klapperend doekdak, en daar was de fragile Spécial natuurlijk bepaald niet op gebouwd. Mooie herinneringen oproepend fotomateriaal uit de gescande folder: hierrr.

Sargasso heeft een leuk item over de Lelijke Eend, met links naar een site waar zo’n beetje alle brochures van de Lelijke Eend vanaf 1954 in gescande vorm verzameld zijn. Hierrr.

Vandaag een kijkje in PBDoetMee’s privé-gebeuren: het snoeptrommeltje van PB. Inhoud: Engelse drop en winegum’s.

Vorige week namen we al afscheid van een trouwe vriendin. Gisteren hadden we alweer een afscheid te verwerken. Onze trouwe Volvo 940 Nordic Estate (in Duitsland liefkozend Das Boot genoemd) hebben we ingeruild voor een nieuwere. “De Zwarte”, zoals we het bakbeest van VriendinPB noemden, was maar een jaar bij ons maar heeft in dat jaar wel ons hart gestolen. Omdat-ie zo betrouwbaar was, en gedegen. En lekker nostalgisch ouderwets: bouwjaar 1994, dus bijna alles nog mechanisch en met het handje, met diepgaande werk- en kreungeluiden. Behalve een pietluttig temperatuurmetertje van de allereerste LCD-soort. Prachtig.

Dat jaar bij ons heeft  De Zwarte trouwens wel geweten. Keihard werken was het voor ‘m. Twee verhuizingen hebben we bijna geheel met De Zwarte gedaan. Alleen voor die zaken, die echt niet in de De Zwarte konden worden geperst, hadden we eenmaal een aanhangwagen nodig. Alles ging erin: tot een complete kabinetkast aan toe. Wat een heerlijke auto’s zijn dat. Werkpaarden.

Maar ook voor De Zwarte geldt dat het een keer tijd wordt om in te ruilen, want anders belanden we in een oplopende kostentrein. Vandaar dat we De Zwarte gisteren hebben weggebracht en ingeruild voor een ruim tien jaar jongere broer. Veel moderner, dus minder nostalgische geluiden, en met veel meer knopjes, lampjes en computergebeuren. En: met elektrisch verstelbare stoelen inclusief geheugen voor drie standen. Wie het nogal ruime lengteverschil tussen uw PB en vriendinPB kent begrijpt, dat dit bepaald geen overbodige luxe is.

Dag Zwarte, je was een trouwe en betrouwbare bondgenoot in ons roerige afgelopen jaar.

07:40 uur. Ochtendronde met drie honden en een iPhone. Je denkt al wandelend wat na. Over wat je allemaal gebeurd is de laatste drie jaar. Hoe je geworsteld en gevochten hebt en met vallen en opstaan weer boven bent gekomen. De emotionele aanval als verdediging. Hoe je getroost hebt, en hoe je zelf bent getroost. Mooi met elkaar in balans. Vaste lezertjes en intimi weten wel wat hier wordt bedoeld. Over MevrouwPB, die  nu alweer anderhalf jaar geleden de strijd tegen kanker verloor. Over de mooie nieuwe dingen die daarna gebeurden met VriendinPB, die een goeie vriendin van MevrouwPB was. Hoe blij ik ben dat zij met mij wil delen. Verdriet en nieuw geluk trekken parallel op. Mooi en verwarring, een vreemd stuk emomuziek in vibrerende stereo. Over DochterPB en ZoonPB, op wie ik beretrots ben omdat ze na het verlies van hun moeder zo goed hun leven weer hebben opgepakt en VriendinPB in hun hart hebben gesloten.

Over die lastige ziekte, die je sociale leven sinds een tijdje op z’n kop zet en je tot langzamer tempo dwingt. Maf eigenlijk hoe zo’n piepklein evenwichtsknopje in je oor, eenmaal ontregeld, je hele lichaam, je hele doen en laten beïnvloedt. Dat maakt dat je niet volop je werk kunt doen, terwijl je daar juist zo’n plezier in hebt. Terwijl je geest juist veel sneller wil. Terwijl je hele instelling er eentje is van tempo maken en lekker aanpakken. Wanneer geest en lichaam met elkaar in botsing komen heb je opnieuw een worsteling te pakken. Weer een colletje van een hoge categorie. Krijgen we ook wel weer klein. Aanvallen.

Dan kijk je om je heen en ziet prachtig licht, diffuus door de flarden. Klik, klik, klik. Proberen te vangen in een iPhonekiek. Verdrietige hoekjes in je geest waaien weer open door de mooie aanblik van de vage ochtendmist. De honden voelen aan wat er is. Ze blijven dicht bij me en zoeken neuscontact. Ik klop ze alle drie op de kop. Dank je wel jongens, jullie zijn supermaatjes. Vooruit kijken. Naar het volgende colletje categorie drie. Morgen zouden MevrouwPB en uw PB 33 jaar zijn getrouwd.