PBDoetMee

En natuurlijk: ook vanaf deze plek wenst de crew van PBDoetMee u allen een fijne kerst 2011 en een heel gelukkig 2012 toe.

Een poosje terug deed ik hier al melding van alle herverbouwingsradiolawaaigedoe rondom onze woning. Welnu: we dachten er inmiddels wel een beetje te zijn. Maar nee, die hoop blijkt net zo ijdel als het twee maal winnen van de jackpot in de Staatsloterij. Want wat nu weer? De Rijksweg tegenover ons woonstekje wordt op de schop genomen. En hoe. Asfaltschrapers, draglines, bulldozers. waterpompen… je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt ingezet. vanaf des ochtend rond 07:00 uur wel te verstaan. Doelstelling: er komen versmallingen in de weg, opdat de weg niet langer kan worden gebruikt als alternatieve racebaan. En er komt een betere oversteekplaats voor het jongvee van de gezellie startersfamilies in het nieuwbouwwijkje aan de andere kant van de Rijksweg. Twee goede ontwikkelingen, dat dan weer wel. Maar had dat niet in één keer gekund allemaal?

Want wat bleek gistermiddag: ook het fietspad langs die Rijksweg moet worden geherverbouwd vanwege te ingewikkelde infrastructuur alsmede verkeers-onoverzichtelijke situatie, of zoiets. Het fietspad doet al 26 jaar prima dienst zonder dat hier ook maar een keer een ongeval heeft plaatsgevonden. Maar nee: d’één of andere vermoedelijk zojuist afgestudeerde prutsplanoloog moet waarschijnlijk een goede beoordeling bij zijn baas halen, en heeft een fántástísch plan bedacht: de fietspadingang naar onze wijk wordt 15 meter verplaatst. Jawel, een hele vooruitgang. Dat daar onze parkeerplaatsen waren heeft de planoloog kennelijk even over het hoofd gezien…

Een verandering ook waarvan de gemeente ons voor het gemak maar even niet op de hoogte heeft gesteld. Voor het gemak worden dus ook zomaar een paar parkeerplaatsen gekeeld. Zonder enige vorm van info vooraf. Foutje van de gemeentevoorlichting, vermoeden we, want dat gebeurt in ons dorp wel vaker. De voorlichtingskip/haan die ten gemeentehuis zijn/haar kunstje vertoont hebben we nog nooit kunnen betrappen op efficient communiceren. Een lokale kritische partij wees er begin deze week nog op dat op donderdag 8 september in het lokale weekpapier werd aangekondigd, dat op maandag 12 september de werkzaamheden zouden beginnen, en dat de buurtbewoners tot woensdag 14 september de tijd hebben om bezwaren in te dienen. Ik verzin het niet…

Een interessante verrassing dus, dat fietspadgedoe. En u raadt het al: het stuk bestrating, dat vorige week na de eerdere werkzaamheden weer keurig netjes was gelegd, werd gisteren net zo vrolijk door werknemers van dat andere wegenbouwbedrijf weer compleet uit de grond gerukt en op een hoop gegooid. Staaltje voortreffelijke planning…

De buurman van twee voordeuren verderop heeft de uitvoerder vanochtend toch maar eens gevraagd of er dan tussen die verschillende wegenbouw- en kabellegbedrijven geen overleg wordt gepleegd. Zodat de boel planmatig gesproken wordt gestroomlijnd en maar één keer overhoop hoeft. Het antwoord was ontluisterend: “Nee. Da’s veel te ingewikkeld. En bovendien: wanneer we daar aan beginnen vallen veel werkzaamheden weg, en die betekenen wel inkomsten voor ons. Wanneer we alles zouden coördineren verdienen we er veel te weinig aan…”.

Pardon? Hij zei het echt. Interessant. Een dezer dagen maar eens bellen met de afdeling gemeentewerken en vragen waarom de gemeente al die extra kosten zomaar accepteert. En daarna even een telefoontje naar onze favoriete lokale politieke bobo. Kan nog een leuk raadsdebatje opleveren…

O ja, ook leuk. Er staat inmiddels een volstrekt onbegrijpelijk woud aan omleidingsborden rondom onze woonwijk. Menig weggebruiker begrijpt er geen bal, volgt de verkeerde letterborden, en rijdt zich vervolgens klem aan het einde van onze straat, bij het begin van het oude fietspad. En dat niet met 1 auto tegelijk, nee, regelmatig een heule stoet. U kunt zich voorstellen welke hilarische taferelen dat gekeer en geklungel oplevert. En dan die dame in dat 45km pruttelding, dat aan het begin van de werkzaamheden alle borden negeerde en pardoes alsmede doodleuk met haar prutteldoosje de wegwerkzaamheden inreed. Om vervolgens met veel pijn en moeite zich nog verder klem te rijden tussen de vrachtwagens en asfaltmachines van de wegwerkers. Hilarisch.

Ook handig: aan de ene kant van de straat een bord plaatsen met de mededeling dat het doorgaande verkeer is gestremd. Maar aan de andere kant van de straat niet. Hopla, ook weer goed voor de nodige onduidelijkheid, kerende en klemgereden auto’s.

Kortom: met de wegwerkzaamheden in ons dorp is het qua aansturing al net zo rot gesteld als met de Euro…

Een tijd geleden alweer schreef ik hier over de Duitse schilderes Gudrun Maria Hinz (teruglink). Een veelzijdig kunstenares uit Kiel in het noorden van Duitsland. We ontmoetten elkaar slechts één keer, op een camping in Zuid-Duitsland, begin jaren ’90, waar ze met haar man Michael en dochtertje (Prinzessin noemde we haar) vlakbij onze caravan stond. We hielden daarna post- en mail-contact. Tot eind 2007, toen ineens aan die kant de stilte inviel. Pas in december 2009 kwam ik aan de weet waarom, via haar man Michael. Gudrun kon de discrepantie tussen haar kunstniveau en de dagelijks realiteit niet meer bolwerken. Ze pleegde zelfmoord in de zomer van 2007.

Sindsdien heb ik af en toe contact met Michael. Zoals deze week, toen onverwacht een mailtje van hem arriveerde. Michael had eindelijk tijd en moed gevonden om het atelier van Gudrun op te ruimen. Daar staan pakweg 400 prachtige schilderijen. Haar werk is nog steeds online te bekijken: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Michael heeft een schilderij voor me apart gezet, en dat komt een dezer dagen via de pakketpost mijn kant op. Een mooi schilderij, dat feitelijk van mooie grijsblauwe tinten en treurigheid aan elkaar hangt. Een soort van De Schreeuw, maar dan anders. De Schreeuw van Gudrun. Een stille roep om verlichting, die voor Gudrun nooit kwam. Het schilderij heeft ze in 2004 gemaakt. Gudrun doopte het schilderij “Teil”. Oftewel “Deel”. Welk deel van haar gevoelens van dat moment wordt verbeeld laat zich wel raden als je het schilderij bekijkt (klik op klein voor groot).

Het is moeilijk in woorden uit te drukken wat dit gebaar van Michael voor mij betekent. Het is een prachtige bevestiging van een jarenlange vriendschap op afstand. Van een contact tussen twee mensen die elkaar begrepen. Ook al kenden we elkaar amper na die ene ontmoeting in Duitsland. Haar warme belangstelling voor mijn muziek en de mijne voor haar schilderkunst verbond ons. We begrepen elkaar. En dankzij dit schilderij begrijp ik nu ook in welk intern conflict zij moet hebben verkeerd. Tijdens ons jarenlang contact heeft zij die moeilijke kant nooit aan me laten zien. Alleen haar zonnige, vrolijke en positief-geïnteresseerde kant kwam mijn kant op. We begrepen elkaar al die jaren al heel goed, dankzij dit schilderij begrijp ik haar nu nog beter… “Teil” krijgt een ereplaats in ons huis.

Time flies. Vandaag 35 jaar geleden alweer stapte uw PB in het huwelijksbootje met MevrouwPB. We waren er vroeg bij. Beiden 23 jaar. We deden die stap omdat we wisten dat het goed zat. En dat zat het ook, 32 jaar lang. Langer mocht het niet duren. MevrouwPB werd ziek en moest veel te vroeg weg.

Ik zie ons nog zo zitten, in de witte trouwkoets (niet die van de foto, maar wel ongeveer zo eentje). MevrouwPB had heel traditioneel de nacht doorgebracht bij haar ouders, want ze wilde toch wel graag door haar vader bij de voordeur aan mij worden “weggegeven”. Een familietraditie.

Bij mij thuis sliepen die nacht twee vrienden uit Amsterdam, Theo en Yvonne, destijds een stelletje. Zij zouden mede als getuigen optreden. Voor de gang naar het ouderlijk huis van MevrouwPB in die koets hadden we dus een klein logistiek probleempje. Beetje flauw om de getuigen met een taxi te sturen, of met de bus. Dat kon beter en leuker. Waarop ik voorstelde dat de twee gewoon met mij in de koets zouden meerijden.

Zo gezegd, zo gedaan. Je kunt je voorstellen dat dit het nodige bekijks trok. Drie personen in een trouwkoets, geen beeld dat de gemiddelde passant verwacht natuurlijk. Theo en ik hadden in die tijd behoorlijk lang haar, zeg maar rustig een hippiekop. Ook al niet iets wat je 123 in een traditionele trouwkoets verwacht.

We hebben de situatie ten optimale uitgebuit. Theo zat aan de linkerkant en zwaaide uitbundig naar het “publiek”. Ik zat rechts en deed hetzelfde. En Yvonne zat in het midden en wuifde naar beide kanten. Hilarisch, de verbaasde reacties van de mensen op straat… We hebben de hele rit in een deuk gelegen, en ook de koetsiers zagen er de lol wel van in.

Dit alles is dus vandaag alweer 35 jaar geleden. Het was toch wel een speciaal dagje vandaag. Van VriendinPB kreeg ik een heul lief bosje blommen en een dikke knuf. Een lieve bevestiging van het fijne nieuwe leven dat ik met haar mag hebben. Inderdaad, time changes, time flies…

Vanochtend moest ik een opmerkelijke conclusie trekken: wij hebben aantrekkingskracht op bouw- en herverbouwingswerkzaamheden. Hoezo? Leg ik uit.

Sinds ongeveer een jaar wordt rondom onze woning te D. niet anders dan gebouwd, gegraven, gerommeld, gedaan, getimmerd. Vrachtverkeer met bouwmateriaal dendert af en aan. Kent u dat fijne piepje wanneer zo’n kolos achteruit het bouwterrein opdraait? We horen de hele dag niks anders. En om het allemaal nog mooier te maken: er zijn meerdere bouwbedrijven bij dit project betrokken, die elk hun bouwplaatsradio op volle kracht laten toeteren. Pakweg zes radiozenders door elkaar. Loeihard: een kakofonie aan herrie. Heel fijn.

Het ooit zo gezellige en gemoedelijke tuincentrum aan de overkant is allang verhuisd naar een wanstaltig sfeerloze IKEA-achtige winkelkolos op het industrieterrein. De vlakte met mooie wilde bloemen en konijntjes, welke na de sloop van het oude tuincentrum was ontstaan, is vakkundig met levende have en al door bulldozers om zeep geholpen en wordt nu volgebouwd met woningen die veel te dicht op elkaar staan. Weg, dat mooie losloopterrein voor onze drie honden.

De toekomstige bewoners van de nieuwbouwwoningen kunnen straks feilloos elkaars tuingesprekken volgen, en waarnemen wat de buren op hun etensbord hebben. Met een tuintje, waarin je na vier stappen (letterlijk) de achterzijde hebt bereikt. Da’s omgerekend 80.000 Euro per stap, want zoveel moeten die woningen kosten. Vrij op naam, dat dan weer wel. De architect en ruimtelijk ontwerper, die dit bedacht hebben, zouden ze voor straf een jaar lang moeten opsluiten in een jeugdherberg.

Voorts wordt even verderop sinds een maand of drie heftig gebouwd aan een nieuwe opbergtil voor de oudere medemens. Een kolos van een gebouw, waarvoor een loei van een bouwkraan als een reusachtige stalen spin boven onze woningen uit steekt en de hele dag staat de piepen, ratelen en rammelen. Van een beetje het loopwerk smeren en schroeven aandraaien hebben de heren bouwkraanbouwers kennelijk nog nooit gehoord. O ja, ook daar dendert de radio uiteraard de ganse dag over de bouwplaats, om zich te vermengen met de teringherrie van de bouwplaats aan de overkant.

Dan wordt de komende week onze straat voor de vierde maal binnen een jaar tijd opengebroken. Na een nieuwe communicatiekabel, waterleidingen en verwarmingsbuizen moeten nu opnieuw dikke buizen van de stadsverwarming de grond in, opdat de oudjes in de ouderentil straks niet zitten te bibberen. De struiken, die nog geen drie maanden geleden na de laatste graafwerkzaamheden waren neergezet, worden komende week er net zo hard weer uitgeramd. Dat een paar prachtige wilde appelbomen moeten wijken voor dit verwarmingsgenot en vanwege 1 zeurpiet, die de appeltjes niet wil wegvegen, had ik hier al eerder gemeld. De bomen staan er nog, voorzien van een grote witte verfstip. Het merkteken voor hun komende executie. Het twee maanden geleden opnieuw ingezaaide grasveld -uitgevoerd na de vorige graafwerkzaamheden- wordt sinds vanochtend net zo vrolijk weer volkomen omgeploegd. Had dat allemaal niet in 1 keer gekund, stelletje plansukkels?

Dan hebben we nog de buurman drie huizen verderop, die al zes weken bezig is met de herrenovatie van zijn tuin. Alle planten eruit, muur eromheen, een steenvlakte erin. Die stenen passen aan de rand natuurlijk niet, en dus moeten ze gezaagd worden. Kent u dat geluid? Plus de fijne gruiswolken, die nu al weken lang door onze tuin waaien? Hij heeft nog de nodige stenen te gaan, dus voorlopig kunnen we onze lol nog wel op.

De uitbouwwerkzaamheden bij de buren daarnaast zijn gelukkig af. Het jonge stel zette een uitbouw achter de woning. Het is ze van harte gegund natuurlijk, alleen die twee maanden nog een denderende radio erbij was wat minder fijn.

Zijn we er nu? Nee hoor. Over twee weken gaat de Rijksweg voor onze deur op de schop. Twee kruisingen moeten worden heringericht, met rotondes voor de nieuwe wijk aan de overkant. En er moet een nieuwe asfaltlaag worden gelegd. Nu is dit op zich wel een goede zaak, want de Rijksweg wordt nu gebruikt als alternatief voor het Circuit van Zandvoort. Vooral des avonds scheuren de pettenmannetjes met ongelooflijke snelheden en de geluidsinstallatie op 100 richting stad om zich daar vol te laten lopen. Waarna ze laat terugkeren, met zo mogelijk nog hogere snelheden en dikkere uitlaten. Dat zich halverwege het traject een oversteekplaats bevindt, daar hebben de niet nadenkende boem-boem-racertjes geen enkele boodschap aan. Het aantal bijna-van-de-sokken-gereden is al niet meer te tellen. De rotondes zal ze wat afremmen, zo hopen we maar. Voordat er doden vallen…

Zijn we er nu? Nee, want ergens hierachter is inmiddels een andere buurman begonnen met alweer een verbouwing. Het inmiddels vertrouwde geklop op stenen, gehamer op hout, plus alweer een bouwvakkersradio, is toegevoegd aan de kakafonie. Hoera…

O ja, dat kon er ook nog wel bij. Het enige dichtbij gelegen grasterrein, waar onze honden nog een beetje kunnen snuffelen, wordt sinds eergisteren geteisterd door een of andere fanaticus die strookjes me tekst op een stokje heeft geplaatst bij elke hondendrol die hij/zij kon vinden. We hebben wel een idee wie dit doet: een uiterst sjagrijnig stuk vrouwvreten in de bejaardentil riep mij al eens toe dat zij niet wilde dat ik met onze honden daar liep, en wenste me en passant ook nog dood door verstikking in mijn sigaret. Je zult maar plezier hebben in het leven…

We vermoeden ernstig dat deze zo sympathieke bejaarde achter de vlaggetjesactie zit. Eerder al hingen protestteksten tegen het bouwhek van het bejaardenhuis. Nu de vlaggetjes dus, met teksten als “Dit heeft mijn hond niet gedaan”, “Bah!”, “Moet dit nou?”, en meer van dat soort bedillerig geneuzel. Dat datzelfde grasveld regelmatig vol ligt met afval van de McDonalds zit de noeste milieuactiviste kennelijk minder dwars, want daarbij zijn geen tekstjes geplaatst. En dat het grasveld nu vol staat met ontsierende en milieu vervuilende witte vlaggetjes in plastic, daar heeft mevrouw ook geen boodschap aan. En dat het grasveld nu voor de zoveelste keer wordt omgeploegd wegens graafwerkzaamheden -met alle modderzooi van dien- is kennelijk ook geen doorn in het oog. “Wij kunnen hier niet meer schoon lopen”, meldt een ander vlaggetje. Nee trut, het is ook niet de bedoeling dat je over het gras loopt…

In de 26 jaar da’k hier nu woon heb ik dit nog nooit meegemaakt. De meeste ouderen vinden het juist leuk dat er honden lopen, en komen met hondenbrokjes naar het hek voor een praatje. Ik babbel dan even met ze, en dat vinden ze zichtbaar leuk. Ik ook. Een van de bewoonsters ken ik al 26 jaar, zij werd onlangs 90, en komt op haar aandoenlijk kromme beentjes nog regelmatig met hondenbrokjes naar het tuinhekje. Je hoort nog eens wat leuke verhalen uit vroeger tijden. Maar deze sikkeneurige vlaggetjesdame denkt daar dus geheel anders over. Jammer. Ik vroeg haar laatst of zij nog wel wat plezier in het leven heeft. Ze gromde wat onverstaanbaars en draaide zich nukkig om. Zegt mij genoeg…

En zo wordt ons ooit redelijk rustige dorpsbuurtje opgeslokt door de voortgang des tijds, versikkeneurd door een sjagrijnige bejaarde, en ondergedompeld in een bonte verzameling bouwwerkzaamheden. En dat alles in een straal van pakweg vierhonderd vierkante meter rondom onze woonstee. Op het Rokin in Amsterdam is waarschijnlijk minder herrie. En wat hier nog mooi was wordt stelselmatig naar de knoppen geholpen. De rustieke boerderij aan de overkant werd een paar jaar geleden al platgegooid, in afwachting van de nieuwbouw. Het weiland met het mooie witte paard is ook al vernietigd. De kleine boomgaard, die elk voorjaar zo mooi in bloei stond: platgewalst. Het kleinvee bij de boerderij: afgevoerd. We woonden ooit redelijk landelijk, aan de rand van het dorp. Nu wonen we middenin een heksenketel… Jammer. Huis kopen iemand? Wij zoeken nog een leuke woning met vrije ruimte voor onze naar snuffelen snakkende honden…

Twintig jaar. Zelfs wat meer dan dat schat ik. Zo lang had ik haar niet gezien of gesproken. Ineke, een hele goeie vriendin uit een roerig verleden in de stad Arnhem, waar ik destijds in de jaren ’70 een beetje deel uitmaakte van -wat toen heette- de scene. Lang haar, heul erg lang haar, stappen, concerten, leren boots, lange lederen jas, bijna dagelijkse stamgast in een van de cafe’s (dat overigens nog steeds bestaat). Dat soort gedoe. Lekker ongestuurd en onbekommerd bezig zijn. Serieus kwam later wel een keer. Hoort bij die leeftijd. Leer je veel van.

In zo’n periode kom je veel mensen tegen, die snel weer uit je leven zullen verdwijnen. Maar ook een paar die de rest van je leven bij je blijven. Zoals Ineke, ook al zagen we elkaar dik 20 jaar niet. Ze was er wel steeds, in de herinnering. Want zij was er  destijds bij toen mevrouwPB en ik elkaar voor het eerst ontmoetten in dat cafe dat nog steeds bestaat. We gingen die avond mee naar Ineke’s etage, en wisselden daar op Ineke’s balkon de eerste zoen.

In de jaren erna waren we dikke vrienden met Ineke en haar toenmalige man, we kwamen er veel, speelden van die ouderwetse bordspelletjes, kletsten. Avond aan avond stappen in de stad deden we allang niet meer. We kregen prachtkinderen, zij en wij, en bleven bij elkaar komen. Dikke pret, elke keer weer. Totdat op een gegeven moment de klad erin kwam. Ineke en haar man gingen uit elkaar, en wij verhuisden naar een dorp in de buurt. De bezoekfrequenties werden minder en minder: we hadden het te druk met kids en werk. En Ineke had het druk met overleven als alleenstaande moeder. Zo gaat dat soms. Je groeit door de omstandigheden uit elkaar. Omdat je domweg te druk bent, helemaal wanneer de kinderen nog klein zijn. Maar je blijft wel aan elkaar denken. Klassiek gevalletje uit het oog maar niet uit het hart.

Een poosje geleden, ruim twintig jaar later dus, kwam ik Ineke weer bij toeval tegen. Op Facebook. Ik zag een foto waarop ze op een podium een lied staat te zingen met een mal hoedje op. Onmiskenbaar Ineke. Altijd in voor een gebbetje. We werden Facebook-vrienden tikten heel wat mails heen en weer. Met het warme weerzien afgelopen vrijdag als gevolg.

Het werd een heerlijk avondje bijkletsen. Flitsen en memories, die mij allang waren ontschoten, kwamen plots weer boven water. Namen, figuren uit die tijd… ik was de meeste namen en gezichten die de revue passeerden kwijt, maar ze zijn nu weer terug. Zoals Lijntje, een meisje in die tijd dat net zo vaag en ongrijpbaar was als mistflarden. Heel de Arnhem-scene kende haar, maar wist eigenlijk niets van haar. Ze was altijd uiterst zweverig, liep met bloemetjes in het haar, en in lange dwarreljurken. Ze fladderde letterlijk door het leven. Hoe zou het met haar zijn, met Lijntje…

En Dito, een Engelse gozert die destijds in Arnhem ronddwaalde en veel met ons optrok. Waar zou hij zijn. Wat zou hij vandaag de dag doen… En Kleine Gijs, met wie ik destijds dik bevriend was, en van wie ik via-via weet dat hij in Leiden woont. Dat weet ik, omdat in het dorp waar ik woon ook Lange Jan woont, ook een van de scene-leden van toen. We zien elkaar nog wel eens in het dorp, en kletsen dan even. En Jan heeft nog steeds contact met Gijs, vandaar.

Anyway. Ineke was inmiddels via-via sinds een paar maanden op de hoogte van het overlijden van MevrouwPB in januari 2008. Ik had haar toen wel een rouwkaart gestuurd, maar die is kennelijk nooit aangekomen. Het hele gebeuren is daardoor volkomen aan Ineke voorbij gegaan. We hebben veel over MevrouwPB gepraat, afgelopen vrijdag. Leuke en fijne herinneringen, die Ineke en ik aan haar hebben, ieder vanuit ons eigen perspectief. Ineke vertelde me dat MevrouwPB destijds vele malen tegen haar heeft gezegd dat ze zo blij met mij was. Wat heerlijk en ook ontroerend om dat zo nog eens te horen…

Over een poosje komen Ineke en haar vriend, met wie ze al weer 14 jaar samen is, bij ons op visite. Gaan we een lekker happie doen of zoiets. Ik heb hem vrijdag ontmoet, haar vriend: aardige vent, Tukker. Da’s mooi, in den bloede ben ik een halve Tukker, omdat mie moe uut Hengelo kwam. Ineke’s vriend rijdt op bussen van het streekvervoer en passeert dan regelmatig onze woning. Zonder dat we dat van elkaar wisten uiteraard. Nu kijk ik dus elke bus na om te zien of hij het toevallig is. Wanneer ze komen neemt Ineke een foto-album mee met kiekjes uit die Arnhemse tijd, waar MevrouwPB en uw PB op staan. Foto’s, die ik niet ken. Leuk. Sweet memories. En dan kan VriendinPB ook eens zien hoe haar huidige “keurige” levenspartner er in die dagen als langharige hippie  uitzag…

Het menselijk brein zit wonderlijk in elkaar. Da’s geen nieuws. Sommige indrukken en waarnemingen zitten jarenlang ergens in een hoekje opgeborgen, om er plotsklaps uit te komen. Naar aanleiding van een opmerking, een indruk, een gesprek. Gisteren had ik er weer zo eentje. We spraken over mijn geboortestad Haarlem. Over vroeger. Wat nu precies de aanleiding was weet ik niet meer, maar ineens was het beeld er. Glashelder, alsof het eergisteren was gebeurd. En toch is het zeker 50 jaar geleden, zo rond 1960.

In de buurt waar ik woonde werd de melk nog bezorgd door een melkboer met -wat in de volksmond heette- een mechanische hond. Zo’n gemotoriseerde driewielkar met een houten bankje (zie kiek). Volgens mij was hij van De Sierkan, maar dat weet ik niet zeker.  De melkboer was een aardige man, en soms mocht ik een straatje meerijden. Ik zat dan rechts van hem, vast aangedrukt tegen de kast met kleinwaren. Ik zie de straatstenen nog zo onder mijn voeten wegglijen, want rechts zat geen voetensteun. Ik was bang dat ik eraf zou vallen en hield me stevig vast. Na twee straten moest ik er dan weer af, omdat ik anders volgens de melkboer te ver van huis zou geraken. Twee straten… zo klein was je wereld toen…

Wonderlijk hoe dat beeld, dat 50 jaar geleden ergens onder mijn hersenpan werd opgeslagen en daar al die tijd sluimerde, plots weer glashelder voor ogen staat… Met alle details die erbij horen. We weten volgens mij nog niet half hoe onze hersenen nu precies werken…

(De mechanische hond is niet de kar waar ik destijds op mee mocht rijden. Deze foto is rond 1960 genomen in Almelo. De kar is wel een exacte kopie. Klik op klein voor groot).

Er zijn van die dingen… Poos geleden schreef ik hier over een ervaring, die ik niet snel zal vergeten. Hier. Gisteren had ik er weer zo eentje. Leesgetrouwen alhier weten wel dat MevrouwPB in januari 2008 het aardse bestaan helaas voortijdig moest verlaten wegens kanker. Haar as heb ik uitgestrooid op een strooiveld ten noorden van Arnhem, samen met onze kinderen en naaste familie. Elke dag kom ik aan die plek voorbij, op weg naar het werk, en weer op weg naar huis. Zo ook gistermiddag. Het regende werkelijk met bakken tegelijk uit de lucht, zo stevig dat ik de punt van de motorkap des auto’s nauwelijks nog kon zien. Laat staan dat je de weg nog goed ziet. Rustig aan dus. De enorme hoosbui trok keurig netjes met mij mee, want het hield maar niet op.

Toen ik ter hoogte van de strooiplek kwam brak plotsklaps de zon door. Niet zo’n dun waterig zonnetje, nee, duidelijk waarneembaar. Zo’n zon die je ziet als een regenbui net voorbijgetrokken is. Glinsterend op een nog drijfnat wegdek. Heel even maar was het. Een zonnevlekje van pakweg 20 meter op de weg. Daarna reed ik het watergordijn weer in. Precies naast de plek waar MevrouwPB ligt had de regen even plaatsgemaakt voor zon. Alsof MevrouwPB me wilde laten weten dat ze me in de gaten hield en er voor waakte dat ik heelhuids door dit noodweer thuis zou komen. Wat ook gebeurde.

Zo’n onbegrijpelijk iets, gegeven het ronduit noodweer van dat moment… overal om je heen loodzware bewolking, en dan ineens op die speciale plek een zon die daar doorheen breekt. Dat kan haast geen toeval meer zijn… En dat is het ook niet, ben ik inmiddels wel van overtuigd. Sinds haar dood zijn er zoveel dingen gebeurd die onlosmakelijk met haar verbonden zijn. Omdat zij alleen kan weten waarom die zaken kunnen of moeten gebeuren. Niemand anders heeft die kennis. Ja, ik dan natuurlijk wel… Ik zou er een boek over kunnen schrijven. VriendinPB en ik zeggen wel eens tegen mekaar: het zou wel eens een prachtig scenario voor een mooie film kunnen opleveren…

En jawel hoor. De “pen” van mijn post van gisteren was nog niet droog of daar begon de sloop. Dit trof uw PB aan bij thuiskomst hedenmiddag. Treurig… (klik op klein voor groot). [Update 07-04: ze staan er nog, zou de gemeente dan toch nog inzicht hebben in wat mooi is en moet blijven?]

Dit, waarde lezertjes, wil de gemeente waar ik woon binnenkort kappen. Omdat een paar rare buurtbewoners hebben geklaagd over de wilde appeltjes die elk jaar uit de bomen vallen. Geeft een beetje rommel, en dan pakken de anderen gewoon even de bezem en klaar is Kees. De zeurpieten uit de straat hebben geen zin in vegen, en hebben bij de gemeente geklaagd en geëist dat de bomen worden gekapt. WTF??? Het moet niet gekker worden… Waarop wij dus weer een brief van de gemeente in de bus kregen dat enkele buurtbewoners hadden geklaagd, en dat daarom de bomen weg moeten. Waartegen wij natuurlijk direct bezwaar hebben aangetekend. Nog geen reactie van de gemeente gehad. Wij vrezen het ergste… De gemeente is nooit de sterkste geweest als het gaat om communicatie naar de bewoners bij urgente zaken…

Zomaar, een stukje vrolijkheid. Met de warme groeten van @Kotersnuit (klik op klein voor groot).

Drie jaar geleden is het alweer. Dat MevrouwPB het aardse bestaan voortijdig moest verlaten. Omdat haar lijf de strijd tegen kanker had verloren. Drie jaar. Waarin zo veel is gebeurd dat ik er een boek over zou kunnen schrijven. Of een filmscenario. Bizar. Drie jaar. Soms lijkt het als de dag van gisteren. Zoals nu, in de kleine uurtjes waarin het allemaal gebeurde, drie jaar geleden. Elke minuut van haar laatste uren staat als gebeiteld in mijn geheugen. Zo vers. Zo intens. Ze stierf letterlijk in mijn armen. Een laatste zucht. Luisteren of het ook echt zo was. Het besef, het verdriet dat het ook echt zo was. Ergens opluchting ook, omdat aan  0nmenselijk lijden een einde was gekomen. Opstaan. Haar loslaten. En dan de kinderen vertellen dat het onvermijdelijke was gebeurd. Zo heftig. Zo verdrietig. Soms ook lijkt het alweer wat langer geleden. Door alle (vele) dingen die sindsdien zijn gebeurd. Omdat je de strijd bent aangegaan om weer overeind te krabbelen. Alle -soms behoorlijk radicale- veranderingen in mijn bestaan sindsdien. Het blijvende verdriet. Maar ook de vreugde om nieuw geluk dat ik mocht vinden. De beste roller coaster ter wereld is er niks bij… 24 januari 2008, 07:00 uur…

Het kaarsje op de piano (klik op klein voor groot) werd vanavond aangestoken door @kotersnuit, met wie ik nu samenleef. “Ik hou van jou”, schreef ze op een brief je erbij. @kotersnuit heeft MevrouwPB goed gekend. Haar hoef ik niets uit te leggen. Mooier dan dit kan het niet. Verdriet en nieuw geluk in balans. Samengesmolten. Judy, een vriendin in de VS, zei het ooit treffend: “Some people never find their true love, you found two…” Helemaal waar.

Waar zou ze zijn… Mijn eerste grote stiekeme liefde op de Prins Hendrikschool, mijn lagere school in Haarlem. Olga Smulders heette ze. Olga deed alles wat de jongens ook deden. Voetballen, over het hekje naast de school klimmen, rennen met de jongens. Dat vond ik baje interessant. Olga was blond, en had twee staartjes. Van haar heb ik nachten wakker gelegen. Een klassiek gevalletje van jeugdige kalverliefde. Ik wachtte haar wel eens op langs haar fietsroute naar huis. Op het trappetje van de Sint Bavo Baseliek aan de Leidschegracht. Dat liep elke keer mis. Ze ging waarschijnlijk ergens anders heen. Of was al lang thuis. Na een uur gaf ik het dan op en fietste zwaar teleurgesteld huiswaarts. Olga heeft nooit geweten dat ik tot over mijn oren verliefd was. Ik durfde het haar niet te zeggen. In de vierde klas was Olga ineens verdwenen. Verhuisd waarschijnlijk. Daarna  heb ik Olga  nooit meer gezien en verdween ze ergens in de spelonken van mijn geheugen. Tot ze daar vanavond plotsklaps weer uit tevoorschijn kwam. Glashelder. Alsof het allemaal vorige week is gebeurd. Joost mag weten waarom. Het gebeurde gewoon. Wonderlijk hoe het brein info opslaat, daar ruim vijftig jaar bewaart, en dan ineens weer opborrelt…

Hier heb ik helemaal niets aan toe te voegen. Vooral niet vanaf 39:00…

Vanavond breng ik graag een compositie van iemand anders onder de aandacht: I’ll Wait, van Geert Veneklaas. Gecomponeerd rondom de zang van zangeres Emily, die haar zangstem a capella ter beschikking stelde voor remixwerk in de creative commons community ccMixter. Het is een mooi nummer geworden, met een mooie tekst. Zonder dat Geert dat wist heeft hij een nummer gemaakt dat door compositie en tekst heel goed bij mijn gemoedstoestand past dezer dagen. Wie mij kent of al wat langer volgt weet wel wat ik bedoel. Ga ik hier verder niet uitleggen. Komt-ie: http://ccmixter.org/files/geertveneklaas/29857.

Wanneer je zoals ik “gezegend” bent met de Ziekte van Meniere is het uitlaten van drie grote honden in de late avonduren momenteel een bizarre onderneming. Hoezo? Leg ik uit. De Ziekte van Meniere betekent een verstoring van het evenwichtsorgaan, in mijn geval het linker. De rechterkant doet het nog prima, maar dat vangt de verstoring ter linker zijde slechts ten dele op. Wanneer meneer het evenwichtsorgaan links er zin in heeft begint de wereld te wiebelen en te zwaaien en kun je feitelijk maar 1 ding doen: op de bank gaan liggen wachten tot het overgaat. So be it.

Evenwicht wordt bepaald door drie factoren: het visuele, het evenwichtsorgaan, en je voetzolen. Normaal gesproken denk je daar niet bij na: gaat vanzelf. Maar wanneer het evenwichtsorgaan het laat afweten moeten het visuele en de voetzolen extra aan de slag. En daar zit ‘m nou momenteel net de kneep.

Met deze ijzige weersomstandigheden, gladde stoepjes en sneeuwhobbels hebben de voetzolen weinig houvast meer. En dus valt dat evenwichtshulpstuk grotendeels weg. Normaal gesproken geen probleem, in mijn geval wel. Het evenwichtsorgaan is immers niet meer in staat om de tekortkomingen van de voetzolen (door de gladheid en de sneeuwhobbels) adequaat op te vangen.

Resteert het visuele aspect. Dat valt dus ook weg wanneer je in de late avonduren in het donker met drie honden aan de wandel bent. Het enige wat je nog kunt doen is orientatiepunten opzoeken: lantaarnpalen, donkere contouren van bomen, dat soort vaste punten. Wanneer er -zoals gisteravond- een hele dikke mist hangt met amper 30 meter zicht zie je die orientatiepunten dus ook niet meer. En zo zwalk je op een besneeuwde vlakte zonder enige orientatie, en maar hopen dat je niet omlazert. Echt bizar. De enige houvast die je nog hebt zijn de honden. Maar die bewegen…

Conclusie: de Ziekte van Meniere stelt je bij het uitlaten der Drei Riesenhunds in de late winteravond voor een interessante uitdaging… Het is wiebelen geblazen… O ja: en om het nog leuker te maken ijzelde het vanavond, plus geestig dwarrelende sneeuw. Heel fijn…

“Je ziet het niet, maar we hebben het wel”. De titel van een informatief boekje, samengesteld door Minke van Tricht. Zij is -net als ik- Ménière-patient. Ze kwam op het idee een boekje te maken over deze ziekte, en vroeg deelnemers aan het Ménière-discussieforum van de NVVS (Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden: Ménière veroorzaakt ook doofheid) een bijdrage te leveren. 58 mede-patienten grepen deze kans aan om hun ziekte onder de aandacht te brengen. Niet omdat ze ermee te koop willen lopen, maar vooral omdat Ménière een relatief onbekende en zeker weinig begrepen ziekte is. Inderdaad: je ziet het niet, maar we hebben het wel.

Minke had mijn blogpost van 10 februari 2010 over Ménière gelezen en vroeg me of die tekst in haar  boekje mocht worden opgenomen. Tuurlijk. En zo komt het dat uw PB op pagina 195 t/m 197 in het boekje zijn verhaal vertelt. Het is een lezenswaardig boekje geworden, zeker de moeite waard voor diegenen die meer willen weten over deze ziekte. Of misschien in hun directe omgeving met deze ziekte worden geconfronteerd. De persoonlijke verhalen in het boekje dragen hopelijk veel bij aan een beter begrip over Ménière. Aanradertje. ISBN-nummer: 978-90-8759-151-9.

Vandaag een sterk staaltje hoe-krijg-je-het-voor-mekaar. VriendinPB en ondergetekende keren terug van een fijne wandeling met onze drie RiesenHunds in het regionale park. We rijden het park uit en stuiten bij de uitgang op een eindeloze stoet vrachtwagens, die luid toeterend voorbij trekt. De jaarlijkse rit met gehandicapten door de regio. Hartstikke leuk initiatief, waar zo’n beetje alle transportbedrijven uit de regio aan meedoen.

We staan aan de kant van de weg in het gras lijdzaam te wachten,we kunnen geen kant op. Terwijl de ene vrachtkolos na de andere over het smalle weggetje voorbij trekt, rakelings langs onze auto. Van zo dichtbij bezien zitten er wel erg grote wielen onder die wagens. De chauffeurs toeteren zich het leplazerus, wat de gehandicapte kinderen natuurlijk prachtig vinden. De meeste wagens hebben ook nog eens zwaailichten aan, plus alle kop- en verstralende lampen op volle sterkte.

Ik als Ménière-patient vind het allemaal wat minder. Hoe krijg je het voor mekaar: als Ménière-petient verzeild raken in zo’n gigantische kakafonie van geluiden. Dat is dus echt het laatste wat je wil.

Ik stop de vingers in mijn oren om zo de “schade” wat te verminderen, maar veel helpt het niet. Zelfs zo klinken de loeihoorns van de vrachtwagens nog oorverdovend hard. Na ruim zeventig vrachtwagens is de stoet voorbij en kunnen we weer verder. Thuis aangekomen haal ik opgelucht adem. Stilte. Nou ja: de ruis in mijn Ménière-oor is aangezwollen tot een fors geraas, nu met ekstragratis irriterende piep erbij.

Afradertje: als Ménière-patient pal naast een kolonne toeterende vrachtwagens staan en geen kant op kunnen…

Bijna 15 jaar geleden (in november 1995) maakte ik een website voor Doetie Spinder, die iets met Tarot-kaarten deed. Ze tekende prachtige kaarten, en noemde die serie De Grote Arcana. Deze site was eerlijk gezegd al jaren uit mijn blikveld verdwenen. Tot ik vanavond ineens die URL weer ergens tegenkwam. Zou de site er nog zijn? En jawel: 15 jaar later draait die webzijde nog steeds in ongewijzigde oude glorie alsof er al die jaren niets is gebeurd. Leuk terugkijkje in de tijd.

Vandaag hebben wij de droeve plicht te melden dat onze Willem niet meer is. Willem zat al een paar weken verdacht stilletjes op zijn steen, zakte af en toe het water weer in, maar kroop toch weer snel terug naar zijn vertrouwde parkeerplekje. “Dat gaat niet goed”, dachten we al een week of drie. En inderdaad: elke dag keken we even of er nog wat leven in Willem zat: met de dag werd dat minder. Totdat vanmiddag Willem bewegingloos op de bodem van de vijver lag, een beetje weggezakt in het kroos. Een mooi plekje om te vertrekken, zeer passend bij Willem dachten we zo. We hebben Willem opgevist, in een krant gewikkeld en zachtjes in de vuilnisbak gelegd. Begraven in de tuin is met drie snuffelgrage RiesenHunds bepaald geen optie… Dag Willem. Dank voor je vrolijke gekwaak en gespartel (en de dikke vinger) de afgelopen 4 jaar…

Een Hongaarse vakantievierder heeft zijn bezoek aan Parijs op video vastgelegd op een iPhone 4. Een leuk voorbeeld van de goede kwaliteit video, die je met deze jongste loot aan de Apple-stam kunt maken. Een professionele videocamera is het natuurlijk niet, maar voor dit soort werk biedt de iPhone kennelijk meer dan voldoende. De opnamen zijn vervolgens bewerkt en gemonteerd met iMovie for iPhone, een mini video editing suite, afgeleid van de “grotere broer” iMovie op de Mac.

Ik keek met twee brillen op naar dit filmpje. De ene als Apple-liefhebbert die niet kan wachten totdat hij zijn iPhone 3G kan gaan omruilen voor een 4G. De andere bril was een heel andere: die van de herinnering. Begin jaren ’70 deed ik samen met MevrouwPB net zo’n trip naar Parijs. We kenden elkaar toen amper een paar weken. Het werd een prachtige vakantie van twee jonge mensen, die het gewicht van de latere verantwoordelijkheden en gebeurtenissen toen nog niet hoefden te voelen…

Parijs staat nu weer op het verlanglijstje, samen met VriendinPB…

En wie nou wel eens wil weten wat er allemaal in zo’n iPhone4 zit: deze stopfilm laat dat tot in detail zien:

Ze is inmiddels 18. Ik ken haar niet persoonlijk. Wel haar verhaal. Via haar moeder en VriendinPB tot me gekomen. Twee jaar geleden werd ze in Zaandam tijdens een avondje stappen met vriendinnen door acht Marokkaanse jongeren volledig in elkaar getrapt. De jongens waren uitermate vervelend naar haar toe, maakten opmerkingen, en zaten uiteindelijk ook aan haar. Toen ze liet blijken dat ze daar niet van was gediend sloegen de jongens zonder pardon vol op haar in. Resultaat: voor de rest van haar leven zit ze vast aan een vernielde knieschijf en een verbrijzeld scheenbeen. Diverse operaties en revalidaties hebben de schade niet volledig kunnen herstellen, waardoor ze nog maar moeizaam kan lopen. Ze moet het heel rustig aan doen, want haar been blijft voor de rest van haar leven een uiterst zwak punt.  Ze was net begonnen aan een opleiding waarbij fysieke mobiliteit van belang is. Ze was een veelbelovende studente. Met die opleiding moest ze stoppen omdat haar beperktheid de toekomstige uitoefening van dat vak onbereikbaar had gemaakt. Ik begrijp dat ze er optimistisch onder blijft en inmiddels druk bezig is een andere werktoekomst te scheppen.

Waarom ik dit hier tik? Omdat ik, toen VriendinPB me dit verhaal gisteravond vertelde, een borrelende woede in me voelde opkomen. Vanwege het feit dat de acht lamstralen, die dit hebben geflikt, twee jaar na dato nog steeds vrij rondlopen. En dus niet geconfronteerd kunnen worden met de gevolgen van hun minderwaardige gedrag. Waarom ik expliciet erbij vermeld dat het Marokkanen betreft? Omdat dat de waarheid is. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat alle Marokkanen zo handelen (stigmatiseren is geen hobby van me), maar deze acht dus wel. Het meisje kon wel een beschrijving geven van de daders, maar heeft onvoldoende details. Ze kan daardoor niet bewerkstelligen dat de politie deze jongens ook daadwerkelijk oppakt. Daar zal de politie in Zaandam zeer vermoedelijk ook niet tevreden mee zijn, maar feit is dus dat deze acht nog steeds frank en vrij rondlopen. Terwijl hun slachtoffer voor de rest van haar leven met de zware gevolgen zit. Dat onrecht, de onmacht die daarbij om de hoek komt kijken… daar word ik bijzonder pissig van.

Vandaag hadden we gezinsuitbreiding. Soort van. Het hing al een tijdje in de lucht. Beetje rondkijken. Website dit, advertentie dat. Wat we zochten zat er steeds net niet tussen. Te oud. Te andere kleur dan het rood dat we wilden. Veel te veel ervaring. Geen gladde huid. Voetzolen versleten. Putjes en bobbels in het karkas. Kraak en piepgeluiden. Gerammel. Te hoog prijskaartje. Of juist veel te laag wat vaak al verdacht is. Er was elke keer wel iets dat het ideaalbeeld al dan niet wreed verstoorde. Totdat we vandaag deze schoonheid tegen het lijf liepen en eigenlijk meteen verkocht waren. VriendinPB heeft nog wel een proefrit gemaakt natuurlijk. Het klikte meteen. Geen piepje of kraakje of rammeltje te bekennen. Onder de motorkap ziet ook alles eruit als nieuw.

Ik zag het meteen al aan de blik van VriendinPB: verkocht. Ze komt helemaal uit Italie, deze in perfecte staat verkerende schoonheid. Waar ze lang werkeloos onder olijfbomen heeft gestaan. En daarom van een nieuw laklaagje moest worden voorzien omdat de neerslag uit die bomen de lak opvreet. Over twee weken komt ze. Want er moet nog een NL-kenteken worden geregeld. Nog even geduld dus, en dan mag ze onze drei RiesenHunds vervoeren naar bos en hei. Een eervolle taak, waarvoor ze elke keer weer zal worden beloond met vrolijk gekwispel en geblaf. Welkom in HuizePB, rode schoonheid. (Klik op klein voor groot).

Vandaag was weer zo’n dag die we niet snel zullen vergeten, VriendinPB en ik. Vandaag was het de dag dat we de kleding van MevrouwPB hebben opgeruimd en weggebracht naar zo’n kledingcontainer van KICI. Op weg naar mensen die de kleding nog goed kunnen gebruiken. Geheel in de levens- en denkstijl van MevrouwPB. Ze zou het meer dan goed hebben gevonden. De kleding lag alweer meer dan twee jaar netjes ingepakt in zakken op zolder, daar niet zo lang na haar overlijden samen met DochterPB in gestopt.

Ik kon er nog geen afstand van nemen. Zolang die kleding er nog was had ik het idee dat ze er nog een beetje was. Nog een beetje bij ons was. Een stukje vertrouwd, en dat zet je niet zomaar weg. Elke keer wanneer ik op de zolder moest zijn zag ik die zakken weer staan, en nam ik me voor ze nu toch maar een keer weg te doen. Ik stelde het elke keer weer uit. Kon het nog niet.

Vandaag wel. Samen met VriendinPB heb ik de kleding weggebracht. Dat was heftig. Het verdriet om het verlies kwam weer in alle hevigheid boven. Logisch. Niks mis mee. Maar wel heftig. Voor VriendinPB is het ook heftig. Zij heeft MevrouwPB heel goed gekend. In de ruim vijf jaar, dat zij bijna dagelijks met de honden wandelden, hadden die twee een sterke band opgebouwd. Een band, die zich tussen haar en mij voortzette en uitgroeide toen MevrouwPB er niet meer was.

En zo konden we gelukkig vandaag elkaar een beetje vasthouden, steunen en troosten om het verdwijnen van alweer een stukje oud en vertrouwd. Samen hebben we de kleding in de container gezet. Met -ik weet het zeker- een goedkeurende meekijkblik van MevrouwPB die ons vast vanaf ergens in de gaten houdt. Dat dat zo is, daar zijn we wel van overtuigd. Omdat we in de afgelopen twee jaar al te veel dingen hebben gezien, gevoeld en meegemaakt die te toevallig zijn om toevallig te zijn.

Nieuw geluk maakt het gewicht van verdriet een stuk lichter, maar zal het nooit doen verdwijnen. Zo af en toe is het verdriet weer eventjes zwaarder. Logisch. Niks mis mee. Dat is onze weegschaal, die nu weer de ene, en dan weer de andere kant uit slaat, en waarin we ons wonderwel als vanzelf staande weten te houden. Omdat we weten dat MevrouwPB het goed vindt. Omdat het goed is…

De volgende tekst kwam ik vanavond weer tegen in een mailtje aan mijn internetvriendin Sis, verstuurd op 22 juni 2003. Bijna 7 jaar geleden alweer. Toen hij (Pieter) en zij (MevrouwPB) er nog gewoon waren, en er nog niets aan de hand was. Toen ons internetgebruik nog niet werd verstoord door bashing malloten en ons dagelijks bestaan nog niet was “verrijkt” met Twitter. Zeven jaar alweer sinds dat mailtje. Time flies. Wat hetzelfde bleef is de volgende levenscursus, die ik ooit in een welhaast grijs verleden van mijn opa mocht ontvangen. Die ik dus in 2003 aan Sis stuurde. Waarom weet ik niet meer. Een richtsnoer voor mijn verdere bestaan, die nog voor geen millimeter aan kracht heeft ingeboet. Die ik nog dagelijks in praktijk probeer te brengen. Komt-ie:

“The proof of the dinner is mostly in its cooking time, where the proof of the pudding is in its eating. The cooking part is the one that interests me most. It means creativity, the best way to feed yourself.”

Was getekend mijn grootvader, die me veel wijze dingen heeft bijgebracht voordat hij aan een overdosis sigaren uit ons leven verdween, nu zeker alweer 35 jaar geleden. Ik denk nog vaak met veel genegenheid aan hem terug en draag zijn voornaam trots als tweede naam.

Komt een man bij de dokter. Zegt de dokter: “U heeft de Ziekte van Ménière. Moet U maar mee leren leven”. Ik dank u zeer, mevrouw de specialist-dokter. En wat betekent dat dan? Dat je voortdurend risico loopt op forse aanvallen van heftige duizeligheid en desorientatie. Dat je driemaal daags chemische troep moet slikken om het risico op aanvallen te verkleinen. Dat je door die troep concentratieproblemen hebt. Dat je van die troep in de loop van de dag zo slaperig wordt dat je ‘s middags domweg een uur op de bank moet gaan liggen omdat je echt niet meer verder kunt. Dat lactose in die troep zit waardoor je hele stoelgangritme in puin ligt, en blijft omdat je driemaal daags die troep slikt. Dat je feitelijk niets meer op full speed kunt doen, omdat anders de ruimte tussen wel of geen aanval erg klein wordt. Dat je stress moet zien te omzeilen. Dat je niet lang ingespannen en geconcentreerd bezig kunt zijn, omdat de boel dan begint te draaien.

Dat je niet lang in drukke of lawaaierige omgevingen kunt zijn. Dat je dus moet zien zo snel mogelijk weer uit de supermarkt te zijn. Of even weg moet lopen wanneer je collega’s met zes man tegelijk in telefoons zitten te praten. Dat je soms maar beter niet in de auto kunt stappen, omdat elke beweging met je hoofd of snelle blik om het verkeer om je heen te kunnen inschatten aanvoelt als een dreigende, veel te snelle draaimolen.

Dat je weliswaar weer voor 50% aan het werk bent, maar in die 50% niet die snelheid of productie kunt halen die je gewend was. Dat dat knap frustrerend is omdat je gewend was quality on time af te leveren. Dat het feit, dat je dat tempo niet meer kunt maken, soms niet of heel moeilijk uit te leggen is aan je omgeving, omdat ze niet weten wat het is om Ménière te hebben. Dat je omgeving het soms domweg niet begrijpt. Omdat ze nog steeds het oude tempo en inzet van je verwachten. Dat ze soms zelfs denken dat je aan het insukkelen bent. Maar dat er gelukkig ook collega’s zijn die het wel begrijpen en je alle ruimte geven om je beperkingen naar een zo werkbaar mogelijk iets te modelleren. Dat je de ene dag hartstikke lekker functioneert, maar de volgende voor geen meter. En dat dat volstrekt onvoorspelbaar is.

Dat je feitelijk geen afspraken meer kunt maken, omdat je domweg niet weet of je op het afgesproken moment wel voldoende mobiel bent, voldoende buffer hebt. Dat het voor je partner ook geen pretje is, omdat zij op dagen dat het minder gaat zo’n beetje voor alles opdraait, en dat dat fors tegen je gevoel voor samen de boel draaiend houden indruist. Dat je dan toch soms tegen beter weten in de honden gaat uitlaten, en je vervolgens aan een hek moest vastklampen om niet om te vallen. Dat je dan godzijdank een partner hebt die het allemaal donders goed aanvoelt en een lieve troostdeken om je heen slaat wanneer je even meer dan genoeg hebt van Ménière.

Dat je zegt, wanneer ze vragen hoe het met je gaat: “Goed hoor”, omdat je niet als zeurpiet te boek wil staan, of even geen zin hebt om voor de zoveelste keer je verhaal te vertellen. Maar dat de werkelijkheid op sommige dagen toch echt heel anders is. Dat je er naar je omgeving toe grapjes over maakt, terwijl er weinig grappigs aan is en je donders goed weet dat deze ziekte voorlopig niet zal verdwijnen. Omdat tegen Ménière nu eenmaal geen afdoende behandeling bestaat, en de ziekte langzaam aan moet uitdoven. En misschien wel helemaal niet zal uitdoven, want ook dat behoort tot de mogelijkheden.

Dat je aan één kant behoorlijk doof bent. Dat in je linker oor een voortdurend concert van gesuis en gepiep klinkt, soms hard, soms wat minder sterk in volume, maar steeds aanwezig. Weg zuiver stereobeeld. Terwijl muziek maken en audio editen een van je passies is. Dat je zelfs het risico loopt om aan de andere kant ook doof te worden. En dat terwijl -ik onderstreep het nog maar een keer om de impact aan te geven- muziek een van je passies is… Dat je gelukkig nog wel hier af en toe stukkies kan tikken, al deed je dat voorheen in een krap half uurtje, terwijl je er nu een uur voor nodig hebt, de noodgedwongen pauzes niet meegerekend. En dat ik dat toch echt blijf doen, omdat ik het verrek me door die Ménière te laten kisten.

Dat, waarde lezertjes, zijn zo’n beetje in grote lijnen de zaken waarmee je te maken krijgt wanneer je bij de dokter komt en met de Ménière-boodschap weer naar buiten loopt. Ik tik deze post niet om medelijden te wekken of zielig gevonden te worden. Daar heb ik een broertje dood aan. Ik tik deze post wel in de hoop dat diegenen, die mij persoonlijk kennen (prive of werk) iets meer begrijpen van de impact, die Ménière op iemands leven heeft. En dan heb ik nog de mazzel dat ik een lichte vorm heb…

Waarom het hier wat stillekes is de laatste tijd? Aswege dat uw PB druk bezig is om zijn ziekte van Ménière onder controle te krijgen. Van Ome Specialist een partij pillekes gekregen (Betahistine), waarmee de voortdurende duizeligheid de kop moet worden ingedrukt. Sinds gisteren begint dat te werken. Niet langer strompelt uw PB door de hut, zich vasthoudend aan muur, tafel en stoel. Potdikke, da’s best lastig moet u weten. Veel willen doen, maar feitelijk helemaal niets kunnen. Zelfs een stukje tikken voor dit weblog behoorde zo ongeveer tot de onmogelijkheden. Redactiecompaan Pennetje neemt hier af en toe waar, maar is feitelijk in zijn buitenland veel te druk om zich met dit weblog te bemoeien. Enigeweg: met deze dienstmededeling hoop ik de “radiostilte” alhier enigszins te hebben geduid. Op naar een bestaan zonder wiebeligheden!

Sinds het grijze begin van de email stuur ik elk jaar al onze vrienden en bekenden een digitale kerst- en nieuwjaarswens. In de oertijd van bulletin board systems, ARPA-net en het ontluikende internet waren dat simpele tekstmailtjes met zo’n tekst-kerstboompje erin. Sinds 1998 zijn het wensen met een PhotoShopje uit ons leven erbij. Zo ook dit jaar. Een waslijst mailadressen. Met eentje ertussen die ik eind 2007 voor het laatst een kaartje had gestuurd. Hoorde ik niets op terug. Ook eind vorig jaar niet. Dit jaar dacht ik: kom, ik probeer het nog één keer, misschien dat ze nu wel reageert.

De reactie kwam. Van haar man Michael. Gudrun blijkt in de zomer van 2007 zelfmoord te hebben gepleegd. Een schokkende gebeurtenis, die totaal aan mij voorbij is gegaan. En deze week dus als een bommetje mijn mailbus binnenviel. Gudrun, haar man en dochtertje (17 inmiddels) kenden wij van een camping in Zuid-Duitsland begin jaren ’90, en sindsdien hadden we mailcontact gehouden. Niet heel erg veel, maar wel zo af en toe vertelden we elkaar over waar we mee bezig waren. Ik met mijn muziek, en zij met haar schilderkunst. Ze vond mijn muziek mooi, en ik genoot van haar superbe schilderkunst. Een van haar schilderijen sierde een tijdje het logo van dit weblog.

De kleine mailstroom hield midden 2007 op. Omdat ze -zo dacht ik- waarschijnlijk te druk was met haar schilderijen en tentoonstellingen. En ook ik schreef niet meer omdat ik de handjes vol had aan de ziekte van MevrouwPB. Sinds deze week weet ik dus waarom ik geen mails meer kreeg…

Moeilijk te begrijpen, zoiets. Gudrun herinner ik me als een vrolijk en intelligent wezen, dat prachtig kon schilderen. Haar werk is nog steeds online te zien: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Je vraagt je af wat er dan in vredesnaam tussen die jaren ’90 en de zomer van 2007 is gebeurd waardoor iemand zichzelf het leven beneemt. Er gaapt een groot gat tussen het beeld van een levendige, vrolijke, zelfbewuste, artistieke vrouw in de jaren ’90, en het bericht van haar zelfdoding in 2007. Onwezenlijk. Ongrijpbaar. Niet te bevatten.

Omdat het kennisgat waarschijnlijk nooit zal worden gedicht (het contact beperkte zich tussen Gudrun en mij, met Michael had ik geen contact tot deze week) zal ik me Gudrun blijven herinneren als die levenslustige, vrolijke kunstenares uit de jaren ’90. Met een groot en ongrijpbaar verschil: ze schildert niet meer.

Inmiddels bijna traditiegetrouw rond deze tijd: het Grote PBDoetMee KerstCam Overzicht. Hierrr. En: ik denk nog vaak aan dit voorvalletje uit 2005. Vier jaar geleden alweer, toen de wereld van PB er nog geheel anders uitzag. Intimi weten wel wat hiermee wordt bedoeld. En deze trouwens ook, in december 1998, in Milaan. In mijn geheugen gegrift om er nooit meer uit te verdwijnen. Prachtig was het. Pb wenst alle trouwe lezertjes en andere ongeregeld passantengespuis hele fijne kerstdagen.

[Edit] De harpiste uit het Milaan-stukje heette Luisa Prandina. Via de plaatjeszoekert van Google vond ik haar vanavond terug. Inderdaad: dit is de harpiste die me zo lieflijk bedankte voor mijn “Thank you”. Toch wel indrukwekkend hoe internet een gezicht van 11 jaar geleden weer voor je tevoorschijn tovert. O, kijk, ze heeft een eigen webzijde.[/Edit]

Deze kwam afgelopen Sinterklaasavond op mijn pad. Iemand had ernaar gelinkt, ik klikte erop, en wham! Schot in de roos. Zo mooi. Op 0:44. Ik had ‘m al eens eerder gezien.

Toen vond ik ‘m al prachtig. Maar de impact van deze keer was vele malen dieper. Dat-ie nu uitgerekend op Sinterklaasavond weer mijn pad moest kruisen… Gelukkig kon ik het delen met  ViendinPB. Het was mooi, dat delen. Een klein en volkomen onverwacht Sinterklaaskadootje van MevrouwPB, die komende januari alweer twee jaar geleden haar strijd tegen kanker verloor. Ze was weer heel even bij me…

Het was vanochtend een klein wereldje waar ik met onze drie honden doorheen liep…

Hoewel geen gelovig mens heb ik gisteren in alle stilte MevrouwPB herdacht. Het was immers Halloween. Het was geen echte herdenking eigenlijk. Gewoon een  boswandeling met VriendinPB en de drie honden op een plek, die we feitelijk niet als wandeldoel hadden gekozen. We wilden naar een andere plek, bij Didam in de buurt, maar waren onderweg zo druk aan het kletsen dat we de afslag voorbij reden. En toen maar besloten naar de bossen bij Beek in Montferland te gaan. Waar PB en MevrouwPB heel veel met de hond hebben gewandeld, en veel hebben gepraat toen we wisten dat het met haar ziekte de verkeerde kant op zou gaan.

De keuze voor dat  bos werd eigenlijk niet bewust gemaakt maar ging als vanzelf. Nu, achteraf erover nadenkend op deze maandagochtend, lijkt het er sterk op dat MevrouwPB de keuze stuurde en ons naar die bewuste plek heeft geleid. Zou heel goed kunnen, want in de afgelopen twee jaar zijn er veel dingen gebeurd die achteraf onmiskenbaar door MevrouwPB moeten zijn geregisseerd. Zo was het ook zeker geen toeval dat beide KinderenPB gisteravond bij ons waren om een hapje mee te eten, en ik DochterPB een steunende en troostende knuffelaai over de bol kon geven omdat zij het verlies van haar moeder nog steeds heftig beleeft. En ZoonPB weer even stevig kon vastpakken, omdat ook hij zijn moeder nog steeds enorm mist.

Anyway. De terugkeer op die  bewuste plek na twee jaar (dat was de laatste keer dat ik daar was met MevrouwPB) bracht de emoties weer volop naar boven. Ik zag ons weer wandelen over de mooie paden, al pratend en denkend over de periode die zou komen. Het waren intensieve wandelingen, twee jaar geleden. Het werd gisteren ook een indrukwekkende wandeling, met VriendinPB, die ik gelukkig niets hoef uit te leggen. Ze weet, voelt, pakt mijn hand en knijpt er af en toe in. Dat voelt meer dan goed.

Nooit gedacht dat Halloween nog eens deze betekenis voor mij zou hebben…

Toevoeging: Halloween in Polen gaat er heel wat uitbundiger aan toe. Lees maar het relaas van BesteVriendPB, die daar nieuw geluk vond.

VriendinPB is Apple-gek, soort van…

Agh… tranen wellen op. Nostalgische gevoelens nemen zwaar de overhand. Mijn eerste en enige cabrio ooit. De 2CV Spécial. Het speciale aan de Spécial was dat er minder snufjes in zaten dan in de gewone Eend. Typisch Frans om dat dan Spécial te noemen. Onze gele reed wel als een tierelier. Totdat het motorblok het begaf wegens grof oliegebrek (wist ik veel dat dat met regelmaat bijgevuld dient te worden), en een bevriende sleutelaar er met enig klop- en hermodelleerwerk een Aca Dyane-motorblok in wist te prutsen. Dat het chassis van de Spécial helemaal niet tegen het zwaardere motorgeweld van de Aca Dyane kon hadden we even niet door. Totdat na enige tijd het chassis een verdachte kromming vertoonde, en de ophangbouten enige scheuringen. Met pijn in het hart is toen de Spécial naar de sloop verdwenen. Het was ronduit levensgevaarlijk geworden om met dat ding nog langer over des heren wegen te scheuren. Want hij reed wel 140 per uur met dat blok, inclusief loeiluid klapperend doekdak, en daar was de fragile Spécial natuurlijk bepaald niet op gebouwd. Mooie herinneringen oproepend fotomateriaal uit de gescande folder: hierrr.

Sargasso heeft een leuk item over de Lelijke Eend, met links naar een site waar zo’n beetje alle brochures van de Lelijke Eend vanaf 1954 in gescande vorm verzameld zijn. Hierrr.

Vandaag een kijkje in PBDoetMee’s privé-gebeuren: het snoeptrommeltje van PB. Inhoud: Engelse drop en winegum’s.

Vorige week namen we al afscheid van een trouwe vriendin. Gisteren hadden we alweer een afscheid te verwerken. Onze trouwe Volvo 940 Nordic Estate (in Duitsland liefkozend Das Boot genoemd) hebben we ingeruild voor een nieuwere. “De Zwarte”, zoals we het bakbeest van VriendinPB noemden, was maar een jaar bij ons maar heeft in dat jaar wel ons hart gestolen. Omdat-ie zo betrouwbaar was, en gedegen. En lekker nostalgisch ouderwets: bouwjaar 1994, dus bijna alles nog mechanisch en met het handje, met diepgaande werk- en kreungeluiden. Behalve een pietluttig temperatuurmetertje van de allereerste LCD-soort. Prachtig.

Dat jaar bij ons heeft  De Zwarte trouwens wel geweten. Keihard werken was het voor ‘m. Twee verhuizingen hebben we bijna geheel met De Zwarte gedaan. Alleen voor die zaken, die echt niet in de De Zwarte konden worden geperst, hadden we eenmaal een aanhangwagen nodig. Alles ging erin: tot een complete kabinetkast aan toe. Wat een heerlijke auto’s zijn dat. Werkpaarden.

Maar ook voor De Zwarte geldt dat het een keer tijd wordt om in te ruilen, want anders belanden we in een oplopende kostentrein. Vandaar dat we De Zwarte gisteren hebben weggebracht en ingeruild voor een ruim tien jaar jongere broer. Veel moderner, dus minder nostalgische geluiden, en met veel meer knopjes, lampjes en computergebeuren. En: met elektrisch verstelbare stoelen inclusief geheugen voor drie standen. Wie het nogal ruime lengteverschil tussen uw PB en vriendinPB kent begrijpt, dat dit bepaald geen overbodige luxe is.

Dag Zwarte, je was een trouwe en betrouwbare bondgenoot in ons roerige afgelopen jaar.

07:40 uur. Ochtendronde met drie honden en een iPhone. Je denkt al wandelend wat na. Over wat je allemaal gebeurd is de laatste drie jaar. Hoe je geworsteld en gevochten hebt en met vallen en opstaan weer boven bent gekomen. De emotionele aanval als verdediging. Hoe je getroost hebt, en hoe je zelf bent getroost. Mooi met elkaar in balans. Vaste lezertjes en intimi weten wel wat hier wordt bedoeld. Over MevrouwPB, die  nu alweer anderhalf jaar geleden de strijd tegen kanker verloor. Over de mooie nieuwe dingen die daarna gebeurden met VriendinPB, die een goeie vriendin van MevrouwPB was. Hoe blij ik ben dat zij met mij wil delen. Verdriet en nieuw geluk trekken parallel op. Mooi en verwarring, een vreemd stuk emomuziek in vibrerende stereo. Over DochterPB en ZoonPB, op wie ik beretrots ben omdat ze na het verlies van hun moeder zo goed hun leven weer hebben opgepakt en VriendinPB in hun hart hebben gesloten.

Over die lastige ziekte, die je sociale leven sinds een tijdje op z’n kop zet en je tot langzamer tempo dwingt. Maf eigenlijk hoe zo’n piepklein evenwichtsknopje in je oor, eenmaal ontregeld, je hele lichaam, je hele doen en laten beïnvloedt. Dat maakt dat je niet volop je werk kunt doen, terwijl je daar juist zo’n plezier in hebt. Terwijl je geest juist veel sneller wil. Terwijl je hele instelling er eentje is van tempo maken en lekker aanpakken. Wanneer geest en lichaam met elkaar in botsing komen heb je opnieuw een worsteling te pakken. Weer een colletje van een hoge categorie. Krijgen we ook wel weer klein. Aanvallen.

Dan kijk je om je heen en ziet prachtig licht, diffuus door de flarden. Klik, klik, klik. Proberen te vangen in een iPhonekiek. Verdrietige hoekjes in je geest waaien weer open door de mooie aanblik van de vage ochtendmist. De honden voelen aan wat er is. Ze blijven dicht bij me en zoeken neuscontact. Ik klop ze alle drie op de kop. Dank je wel jongens, jullie zijn supermaatjes. Vooruit kijken. Naar het volgende colletje categorie drie. Morgen zouden MevrouwPB en uw PB 33 jaar zijn getrouwd.

Waar ik dus wel een beetje moe van wor is van al die Twitteraars die het zo nodig vinden om vanaf Lowlands verslag te doen van elke scheet en elk weggeworpen plastic bekertje dat ze tegenkomen omdat ze kennelijk niet meer weten hoe ze van een festival moeten genieten omdat ze veel te druk zijn met hun geTwitter en dus de werkelijke waarde van een festival volkomen uit het oog hebben verloren omdat ze van pure digigeiligheid niet meer weten hoe snel ze een vage indruk als Belangrijk Veit op Twitter moeten flikkeren omdat ze denken dat de hele wereld op hun 140 karakters zit te wachten wat dus volgens mij egnie het geval is en omdat ze nu eenmaal hun digitale smartfeun-camera niet met hun rust kunnen laten en dus Mobypik en Twitterpic en god-mag-weten-wat-verder-allemaal volpletteren met volkomen nutteloze kwikshots van wat ze allemaal vol verbazing om hun heen waarnemen en meer van die dingen. Daarom.

Vandaag hebben we -min of meer noodgedwongen- afscheid genomen van een trouwe vriendin, met wie we bijna op de kop af vier jaar een innige relatie hadden. Sinds september 2005, toen we haar in Friesland ophaalden. Zie reisverslag van toen met ondeugend kiekje. Sindsdien is er veel gebeurd. Intensief gebruikt, eerst door MevrouwPB, later door ZoonPB. Sinds het overlijden van MevrouwPB stond ze eigenlijk zo’n beetje stil. Af en toe een ritje door de regio, dat was het dan ook wel.

Stilstand betekent achteruitgang. Ze werd wat sleets, verloor vocht, en haar voetzoelen waren ook niet meer zo best in orde. Ze meurde ook behoorlijk, vooral bij de vroege ochtendstart. Een verstokte sigarenroker is er niks bij. De krakkelee-vorming nam ruime vormen aan. De afvoer zat ook al niet al te stevig meer aan het karkas.

Van binnen zat ze nog wel goed in elkaar: alle originaliteit zat er nog steeds ongeschonden in en ze glimde nog steeds van trots. En rijden deed ze uiteindelijk nog steeds als de beste. Vol spirit. Maar toch… er zat zoveel herstel- en operatiewerk aan te komen dat we hebben besloten een einde te maken aan onze relatie.

Het gaat ons wel een beetje aan het hart, vooral omdat het MevrouwPB’s auto was. Met de ogen dicht zie ik haar nog steeds verlekkerd achter het stuur door het dorp scheuren. Want autorijden, dat kon MevrouwPB wel. Menig patsertje in would-be dure auto’s had het nakijken. En van beetje opschieten hield mevrouwPB ook wel, waardoor de trouwe vriendin zich kiplekker voelde.

Maar het houdt een keer op. En daarom is ze nu veilig opgeborgen achter een hek, is ze uitgeschreven, en gaat ze binnenkort ongetwijfeld een tweede leven beginnen. In Polen wellicht… Dag trouwe vriendin, het ga je nog jaren voorwaarts.

Het lijkt de laatste dagen (of beter gezegd nachten) wel alsof er een kleine familie-invasie aan de gang is. Eerst die twee glasheldere dromen over MevrouwPB. En vannacht eentje over OmaPB, de moeder van mijn vader (over wie ik ook al zo’n droom had, een flinke tijd geleden alweer). OmaPB komt plotsklaps de woonkamer binnen. “Dag jungske”. Ik krijg een dikke zoen, zoals ze dat vroeger ook altijd deed. Vroeger… OmaPB is al meer dan 25 jaar geleden overleden.

“Dag oma, hoe is het ermee?”, zeg ik. “Goed heur”, zegt ze in plat Apeldoorns. Daar heeft ze haar hele leven gewoond. “Ie hebt toch mien papier’n? Ik zoek mien testament en zo”, zegt ze. “Ja hoor, die heb ik”, is mijn antwoord. Ik pak een stapel plastic mapjes en haal het mapje met de gevraagde papieren tevoorschijn. OmaPB pakt het aan. “Dank je jungske, die heb ik neudig. En nu moet ik weer goan”. Ze kijkt me even indringend aan met dat lieve, open gezicht dat ik me nog zo goed kan herinneren. Dan geeft ze me nog een dikke pakker en is net zo snel weer verdwenen als ze kwam…

Droom. Mijn iPhone rinkelt. MevrouwPB aan de lijn. Ze klinkt wat bozig. “Hé, hoe kan dat nou, ik kan niks meer. Geen geld pinnen, ben mijn ID-kaart kwijt… daar baal ik van!” Haar intonatie is precies zoals-ie altijd was. Ik zeg: “Da’s nogal logisch want je bent er niet meer. Ja, voor mij wel, maar formeel gezien niet meer. Dus kun je ook niet meer pinnen. En je ID-kaart zit veilig en wel in mijn boekje”. Het is even stil. Dan zegt ze:” O ja, natuurlijk, da’s nogal logisch. Nou, OK dan. Doei!” De verbinding is weer verbroken.

Ik word wakker, heb de droom meteen haarscherp voor ogen net als vorige week, en moet glimlachen. Ze zeggen wel eens dat een overledene eerst pakweg een jaar nodig heeft om daarboven -wat dat dan ook wezen moge- in evenwicht te komen, om daarna actief contact te gaan zoeken met de dierbaren hier beneden. MevrouwPB is nu alweer meer dan een jaar geleden overleden. Het lijkt -met die haarscherpe dromen van de afgelopen dagen- alsof het inderdaad zo gebeurt…

Soms verlopen bepaalde zaken niet geheel volgens wens…

(Klik pic voor groot).

Vannacht stond ze ineens voor me. Levendig. Haarscherp. In een nieuwe outfit, die ze pakweg twintig jaar geleden had gekocht en heel vaak droeg. Ze had gevoel voor mode en kleedde zich altijd met veel smaak. Een plaatje om te zien. “Zie ik er leuk uit?”, vroeg ze, terwijl ze me guitig aankeek zoals ze dat zo vaak kon doen. En waardoor ik altijd ter plekke smolt. “Ja scheet, je ziet er lekker uit”, zei ik. Ze glimlachte, draaide wat heen en weer, en keek me aan met die mooie, donkere ogen. En weer smolt ik ter plekke. Toen werd ik wakker. Vandaag zou MevrouwPB 56 jaar zijn geworden…

Vraag me niet waarom ik er vanavond ineens weer aan moest denken: heilgymnastiek. Als piem van een jaar of acht werd ik door mijn ouwelui naar de heilgymnastiek gestuurd, omdat ik wegens overmatige lengte dreigde krom te gaan lopen. En dat was natuurlijk niet gewenst.

En zo kwam het dat ik elke zaterdagochtend ruim een uur zwaar onder handen werd genomen door een therapeut, gekleed in vlekkeloos wit. Zo’n übersportief typetje met kort geschoren borstelig haar en een paar armen en handen als kolenschoppen. Hij zette steevast zijn rechterknie in mijn rug en begon dan heftig aan mijn schouders te trekken, en wel zo hard dat ik het idee had dat de hele boel eraf zou vallen.

Dat deed pijn, weet ik nog heel goed, en de dagen erna verrekte ik van de pijn in mijn schouders. En net tegen de tijd dat de pijn weg was, was het alweer zaterdagochtend en begon het hele circus weer van voren af aan. En dat een jaar lang. Ik heb die man in het wit vervloekt, maar ben achteraf dankbaar dat ik die robuuste therapie heb gevolgd. Loop nog steeds -ondanks mijn 2.05 meter lengte- kaarsrecht overeind.

Waar ik toen geen weet van had las ik vanavond op het alwetend internet: heilgymnastiek vindt zijn oorsprong in de Cesartherapie. Een alternatieve behandelingsmethode ooit ontwikkeld in de tweede helft van de 19e eeuw in Berlijn. Cesartherapie loopt min of meer synchroon met Mensendiecktherapie.

Later is de heilgymnastiek overvleugeld door wat wij tegenwoordig fysiotherapie noemen. En daarmee is het volgens de aanhangers van de oude Cesar-methode meteen ook helemaal mis gegaan. Heilgymnastiek gaat uit van het lichaam en gebruikt ook alleen het lichaam als instrument. Bij fysiotherapie staat de praktijk tegenwoordig vol ingewikkelde apparatuur, die volgens de Cesar-puristen alleen maar averechts werken.

Ik ben niet terzake deskundig, maar weet wel uit eigen ervaring dat de heilgymnastiek mij destijds goed heeft geholpen. En dat de fysiotherapie, die ik een paar jaar geleden moest ondergaan wegens een muisarm, maar moeizaam tot een bevredigend resultaat leidde. Ik kwam er uiteindelijk vanaf omdat ik mezelf bepaalde houdingsregels had opgelegd, en niet het idee had dat het gesjagger met warmtekappen en rare oefeningen echt zoden aan de dijk heeft gezet. Misschien hebben de Cesar-puristen wel gelijk. Cesar en Mensendieck worden overigens nog steeds gepraktiseerd en vergoed door de meeste ziektekostenverzekeraars. Ik hoop alleen wel dat ik er nooit meer mee te maken krijg…

[Geschiedenis van de Cesar-therapie].

Zo. PBDoetMeeBV is gearriveerd op de nieuwe verblijfstek. Inclusief VriendinPB en drie Hunds die hier inmiddels zwaar  liggen te pitten. Het woeftrio was enigszins uitgeput na alle verhuisdrukte van vandaag. En  ook inclusief een weer werkende internotverbinding, dewelke -naast de koelkast met voedsel en drank, alsmede de asbak- uiteraard als eerste operationeel is gemaakt.

Druk was het vandaag: verhuizen met acht man verwordt tot een jolige chaos, waarin vrijwel alle verhuisdozen net niet op de plek terecht komen waar ze zouden moeten aankomen. Voorbeeld: een mand met sokken arriveert in de keuken. Slaat nergens op, en de dader zou toch beter moeten weten. Maar goed dat PB tijdens het binnendragen nog enigszins de regie in de hand wist te houden, anders was de puinzooi vermoedelijk nog veel groter geweest. Toch mooi dat acht man even komen opdraven om de inboedel van A naar B te verzeulen, waarvoor hartelijk dank.

Thans zijn wij dermate gesloopt dat we gaan tukken. Morgen weer een dag: de rest van de dozen uitpakken. En niet geheel onbelangrijk: de iMacs weer aansluiten. En vlot wat, want rammelen op een Acer toetsenbord is geen onverdeeld genoegen. PB wenst u allen een fijne zondag.

De liberalisering van de postbezorging -van kracht sinds 1 april- komt me nu al de neus uit. Ligt er vanavond een briefje in de bus van post- en pakjesrijder General Logistics Systems oftewel GLS. Of ik even oplijn een formulier wil invullen, voor nabezorging van een pakje. Doe ik. De datum waarop je de tweede bezorging wil kun je wel aangeven, het tijdstip echter niet. Ergens tussen 09:00 en 17:00 uur. Anders dan dit kunnen ze niet inplannen. Heel fijn: dat gaat dus geheid weer verkeerd, want per ongeluk werken wij overdag. Kan het ook bij de buren worden afgegeven? Ja, tuurlijk kan dat, kun je ook aangeven. Alleen: die werken ook. Dus ook dat gaat geheid verkeerd.

En nu komt het: wanneer de tweede bezorging niet lukt mag ik het pakje komen ophalen. Waar? In het GLS-depot in Wijchen. O nee, er staat zelfs: in UW depot. Pardon? Da’s volgens routenet.nl via de snelste route (via de snelweg) 50,1 kilometer hier vandaan, en via de kortste route (door de binnenstad van Nijmegen) 34,4 kilometer. Goeiendag dan. Is men daar bij dat GLS nou geheel van de ratten besnuffeld?

In de alleen-TNT-tijd was het ‘t lokale postkantoor waar je je pakje kon ophalen. No problem. Maar dankzij de liberalisering (welke politieke partij is hier in eerste aanleg eigenlijk verantwoordelijk voor?) mag ik straks geheid 2 x 50,1 of 2 x 34,4 kilometer rijden om een pakje op te halen. Of nog erger: je zult maar slecht ter been zijn en geen auto hebben. Of afhankelijk zijn van ons fantastische openbaar vervoer. Daar is kennelijk even niet over nagedacht toen de postmarkt werd vrijgegeven. Tuurlijk niet.

GLS roeptoetert op de webzijde dat men werkt volgens de principes betrouwbaarheid, zekerheid, transparantie en flexibiliteit. Vooral dat laatste… GLS: dit valt slechts te kwalificeren als waardeloos en ronduit belachelijk! Hoe gaan we dit doen? Ik verrek het om die afstand te overbruggen voor een pakje. Geef het maar af bij het postkantoor in mijn dorp. Lijkt me een veel werkbaarder plan.

Ben ik mooi klaar mee. Dikke oorontsteking leidt tot uit gareel raken van evenwichtsgedoe. De wereld wiebelt wanneer ik me te abrupt beweeg. De huisarts raadt me aan zeker twee weken geen auto te rijden, want verzekeringstechnisch levert dat heel veel problemen op bij schade of erger. En het kan misschien wel vijf tot zes weken duren voordat de zaak weer helemaal in orde is. Lekker dan. De verschijnselen lijken veel op die van de Ziekte van Ménière, maar dan eenmalig -mag ik hopen-. Voorlopig dus beetje rustig aan en rondom het huis gekluisterd.

Vanavond weer een stukje eigen historie herontdekt via het internet: www.speedtwins.com. Ik was vanaf 1979 tot ergens in 1982 zijdelings bij deze vanuit Arnhem opererende formatie betrokken. Speelde er niet in, maar kende de toenmalige drummer Theo Outhuyse en bassist Ton Rossen al langer. Had met deze twee ooit al eens een langspeler gemaakt, die nooit is uitgebracht wegens gebrek aan geld en belangstelling bij de platenmaatschappijen. De opnames moeten nog steeds ergens in de archieven van een studio in Naarden liggen.

Door mijn vriendschap met Theo en Ton kwam het dat ik regelmatig het geluid bij de optredens in de voorprogramma’s van onder meer Herman Brood, Golden Earring en Massada verzorgde. Zo maakte ik ook de korte samenwerking tussen deze band en de Duitse diva Nina Hagen mee. Dat was wel lachen: dat mens was volkomen gestoord, maar bleek privé een innemende en aardige persoonlijkheid te zijn.

En kijk: in de Gallery op speedtwins.com staan ook twee scans van krantenartikelen uit die tijd. En daar kom ik dan mezelf weer tegen op de tweede artikelscan “We hebben een hekel aan langharige hippies”. Als een van de twee schrijvers van een interview voor de Arnhemse Courant, waar ik destijds als redacteur werkte, met de Speedtwins en Nina Hagen, juli 1979. Internet, behalve een digitale bende ook een schatkamer voor verrassende en onverwachte herinneringen.

Er zijn van die dingen die des mensens pet ver teboven gaan. Op 14 maart schreef ik hier over het klokje, dat niet meer loopt. En wat daar allemaal aan vooraf was gegaan. Welnu: sinds afgelopen zaterdag loopt het weer. Op dezelfde lege batterij. Afgelopen zaterdag zitten mijn vriendin en ik aan de ochtendkoffie. Mijn oog valt op het klokje, dat op kwart voor drie was blijven stilstaan. Het klokje staat op vijf voor vier…

Ik wijs mijn vriendin erop. Ze kijkt en ziet het ook. Niet begrijpend kijken we elkaar aan. Lichtelijk verbijsterd sta ik op en haal het klokje voorzichtig uit de vitrinekast, en luister. Jawel, het tikt weer. Heel zachtjes, maar het tikt. Ik hou het klokje tegen het oor van mijn vriendin. Ja, het tikt echt. Ik zet het klokje voorzichtig weer terug. Zou de binding met wat was, de binding die met de verhuizing van het oude naar het nieuwe huis leek verbroken, weer zijn hersteld? Het lijkt er wel op. Terwijl ik dit tik kijk ik: het loopt nog steeds. Op een lege batterij… Het loopt niet gelijk. Het loopt zijn eigen tijd. Ik laat dat zo.

In januari vorig jaar overleed Mevrouw PB aan de gevolgen van kanker. De ochtend voordat ze sterft -ik waak al de hele avond en halve nacht bij haar- roept Dochter PB me midden in de nacht rond kwart voor drie naar beneden. Zij wijst op het goudkleurige reiswekkertje dat van mijn moeder is geweest. Zij is vijf jaar eerder overleden, en het klokje staat sindsdien bij ons in de woonkamer. Het klokje loopt al vijf jaar niet meer. “Kijk nou eens”, zegt Dochter PB wanneer ik beneden kom, “Oma’s klokje loopt ineens”. “Dat kan niet”, zeg ik, “want de batterij is hartstikke leeg”. “Jawel, luister maar, het tikt”, zegt Dochter PB. Ik kijk, luister, en kan niet anders dan vaststellen dat het klokje inderdaad op onverklaarbare wijze weer loopt.
Vier uur later, rond zeven uur, geeft Mevrouw PB de ongelijke strijd op. In de dagen en weken na haar overlijden loop ik regelmatig naar het klokje en jawel: het blijft zachtjes tikkend doorlopen. Terwijl de batterij toch echt volkomen leeg is. Heb ik gecheckt met zo’n metertje. Regelmatig controleer ik sindsdien of het wekkertje nog tikt, en dat doet het. Het is sinds dat moment midden in de nacht blijven lopen. Nu dus al meer dan een jaar lang. Op een lege batterij…
Tot vanmiddag. Ik ben verhuisd, en haalde met mijn vriendin de vitrinekast waar het klokje op stond uit mijn oude huis naar haar woning aan de dijk. Daar wonen we sinds een week of wat samen. De kast staat daar nu in de woonkamer, met het klokje erin. Ik kijk rond half drie, wanneer ook alle andere spulletjes weer op hun plekje staan in de kast, of het klokje nog loopt. En dat doet het. Om zes uur vanmiddag kijk ik weer. Het klokje staat stil. Op kwart voor drie…
Je zou haast denken dat mijn moeder kort voor het overlijden van Mevrouw PB een jaar geleden via het klokje heeft willen aangeven dat ze daarboven klaarstond om Mevrouw PB op te vangen. En dat het daarna is blijven lopen om aan te geven dat alles goed gaat daar. Zoiets. En dat het klokje nu uit die -hoe zal ik het noemen- binding is gehaald door het te verplaatsen naar een andere plek, een andere woning.
Misschien is het wel een teken dat het eerste zware jaar na het overlijden van Mevrouw PB nu wel voorbij mag zijn, en dat ik weer wat meer vooruit mag kijken. Wat minder hoef te knokken om overeind te blijven. Wat meer mag loslaten. Zonder te vergeten. Alsof een tijdperk, dat vorig jaar met Mevrouw PB’s overlijden ruw werd onderbroken, nu pas echt plaats mag gaan maken voor een nieuw. Tegelijkertijd is er wel iets vertrouwds weggevallen. Het onverklaarbaar tikkende klokje was nog een soort van verbinding met wat was. En pas nu echt niet meer is. Zoiets…

Uit het dorp aan de andere kant van de rivier klinkt vanavond al urenlang het gebonk en gedreun van het carnavalsfeest aldaar. Ik stel me zo voor dat de harde feestkern van het dorp zich lavenloos staat te zuipen in de feesttent, die eerder deze week op het marktplein werd opgetrokken. Opgesmukt met gekke pakken en pruiken doen de feestgangers een massale en continue aanval op de biervaten, die dezer dagen met vrachtwagens vol over de smalle dijkweg werden aangevoerd. Vanuit ons huis aan de noordzijde van de rivier zagen we de kolonne bierwagens rijden. En terwijl de biervoorraad in ijltempo wordt weggewerkt doet een live band optimaal z’n best om het gehoor van de feestgangers voor eens en altijd naar de ratsemidee te helpen.
Ik weet hoe het er daar aan toe gaat, want lang geleden waagde ik me in dat dorp beroepsmatig een avond tussen de zuipende en hossende menigte. Getooid met gele pruik en blauwe kiel. Mijn hoofdredacteur had het jofele idee opgevat dat er een sfeerreportage “van binnen de gelederen” moest komen over dit zottenfestijn, en yours truly was het haasje. Vol goede moed togen de fotograaf en ik die avond naar het dorp aan de zuidkant van de rivier, om ons daar volop in het feestgedruis te storten. Het is dat ik wat feiten, anekdotes en sfeerschetsen moest zien te verzamelen, anders was ik na vijf minuten gillend weer buiten gegaan.
De zultkoppensfeer die daar hing ging mijn pet ver te boven. Wat een ellende. Wildvreemde vrouwen van onbestemd gewicht en onduidelijke leeftijd vlogen ons liederlijk om de nek. En naar zweet en bier stinkende kerels klampten ons aan omdat ze de fotocamera hadden gezien en ook wel in de krant wilden. Ik heb er uiteindelijk een gezellig sfeerverhaal van gemaakt, want om die massa nou voor de kop te stoten dat voerde me weer te ver. Bovendien was het abonneebestand in dat dorp toen nog bijna 100%, en och… als het dan geen zwaar c.q. gevoelig issue is, dan maakt een likje gezellige stroop zo links en rechts gelardeerd met wat vrolijke foto’s niet uit.
Ik was daar per slot van rekening niet voor mijn eigen lol, maar voor dat van de dorpsbewoners. Zij zagen zichzelf de volgende dag met zatte kop en lallend in de krant, en waren er dolgelukkig mee. Vooruit dan maar weer. Ik had het doorstaan, en volgend jaar zou de hoofdredacteur wel een andere beginnend journalist het slagveld in sturen. De fotograaf klaagde niet, hij wist dat hij het jaar daarop wederom het haasje zou zijn.
Vanavond moest ik bij het moeten aanhoren van het constante gedreun weer aan die voor mij zo gedenkwaardige want eenmalige carnavalsbelevenis terugdenken. Een tevreden gevoel maakte zich van mij meester vanwege het feit dat ik vanavond aan deze kant van de rivier zit, en niet aan de overkant. Nog nooit was -wat mij betreft- de smalle scheidslijn tussen zottigheid en nuchterheid zo glashelder en dichtbij.

Het is maar een kleine aantekening in haar agenda. Op de datum 3 februari. Er staat: “L 96 † 13 jaar”. Een paar letters, een veelzeggend teken, een paar cijfers. Die dag, in 1996, werd L geboren. Een meisje. Ze mocht niet op deze wereld zijn. De kinderkamer bleef zonder leven. En in plaats van bij een wieg stonden haar vader en moeder bij een kistje. Een peilloze leegte, die in al die jaren sindsdien moeizaam weer is opgevuld, maar toch altijd een gat zal blijven. Er had nu een levendige meid aan tafel moeten zitten. Ze zit er niet. “Ik zal nooit weten wat ik had kunnen hebben”, zei de moeder laatst tegen me. Beter dan dat is het niet op te schrijven. Ze is tegenwoordig mijn vriendin. Ze heeft ogen die mooi, mysterieus, sprankelend, omfloerst en warm kunnen zijn. Maar ook verdrietig. Ik hou van haar ogen. Ik hou van haar.

Terwijl de marathonschaatsers zich vandaag vol overgave verkneukelden vanwege wedstrijd, erwtensoep en denders mooi ijs dacht ik terug aan 1963. Tien jaar was ik toen, en er was een ijsbaan achter ons huis in Haarlem. Ik had er nog nooit op gestaan, maar had nu dan toch de houten doorlopers ondergebonden. Daar stond ik, me vasthoudend aan het gaashek. Geen idee wat te doen. Dus deed ik maar wat. Glibberend en zwaaiend kwam ik van het hek los, en kwam zowaar met gevaar voor eigen leven en dat van de overige schaatsers tien meter vooruit. Daar viel ik met een lelijke smak, en brak een pols. Het zijn de enige tien meters die ik in mijn leven heb geschaatst.