* Klik op klein voor groot.

In augustus schreef ik hier over het schilderij Teil van de Duitse kunstenares Gudrun Maria Hinz (teruglink). Welnu: het schilderij kwam een poosje geleden alweer in een fraaie kartonnen koker tot ons. Opgestuurd door haar man Michael. Het bleek wat kleiner dan we dachten, maar daarom niet minder apart. Vanavond heb ik het in een fraaie bijpassende lijst gestopt. Nu nog een mooi plekje vinden om het schilderij op te hangen.

Toen ik zo bezig was met het inlijsten overviel me een vreemd gevoel. Unheimisch, noemen de Duitsers dat (in dit specifieke geval nog erg toepasselijk ook). Raar idee, dat je met een kunstwerk bezig bent van iemand die je slechts 1 maal hebt ontmoet, daarna contact gehouden via internet, en waarvan je pas in 2009 te horen krijgt dat ze in 2007 zelfmoord heeft gepleegd. De handen, die dit schilderij maakten, zijn niet meer. De geest wel. Die voelde ik om me heen tijdens het inlijsten. Vaag: ik kende Gudrun natuurlijk niet echt goed: met slechts 1 ontmoeting is dat niet zo vreemd. En toch kreeg ik een vlaag mee van de schreeuw, die ze moet hebben gevoeld bij het maken van dit schilderij. Het is gedateerd 2004, drie jaar voor haar zelfmoord.  Een schreeuw, die uiteindelijk uitmondde in een actie die alleen degenen, die het begaan, kunnen begrijpen…

De nieuwe iCloud van Apple is (grotendeels) gebakken lucht. Het syncen van mail en agenda, dat gaat nog wel. Hoewel: in iCloud worden twee agenda’s aangemaakt: eentje voor je afspraken, en eentje voor je taken. Handig is anders. Verder: iCloud is wat mij betreft zwaar teleurstellend. Op deze eerste dag worstelen met iCloud kwam ik veel rare beperkingen en onmogelijkheden tegen. Aan het einde van deze testdag kon ik helaas maar 1 conclusie trekken: iCloud brengt bepaald niet wat ik -en velen met mij- ervan had verwacht. In al die jaren, dat ik Apple nu trouw ben (sinds de Apple ][, jawel) heb ik nog niet eerder zo’n rammelend slechte productrelease meegemaakt. Ik heb ernstig het idee dat Apple de weg nu toch echt volledig kwijt is. Hoezo dan? Leg ik uit.

Simpel documenten in de iCloud opslaan, zoals dat met diensten als DropBox eenvoudig en handig mogelijk is? Vergeet het maar. Ja, vanuit iOS-apparaten lukt dat wel met Pages en Numbers. Maar als je zo’n document dan verder wil bewerken met Pages of Numbers in de Mac (onder OSX dus), dan…

- moet je eerst via de browser inloggen in iCloud,
- vervolgens het document downloaden naar je Mac,
- het daar dan bewerken met Pages of Numbers,
- en dan weer uploaden via de browser naar iCloud.

Echt waar? Ja, echt waar. Hoe verzinnen ze het bij Apple. W-a-a-r-d-e-l-o-o-s.

Opslaan in iCloud van documenten vanuit andere OSX-programma’s (Mac Office, ik noem maar wat): kan niet. Een desktop-ikoon voor iCloud a la iDisk: noppes. Is er niet. je kunt dus niet met een simpel draag and drop even een documentje naar de iCloud verplaatsen. De Apple genius, die dit heeft bedacht, zou op staande voet het pand in Cupertino uitgetrapt moeten worden.

Fotostream. Ook zoiets. Het kopieert automatisch foto’s via Fotostream naar je OSX- en iOS-apparaten. Als je een foto maakt met je iPhone staat-ie even later automatisch ook op je Mac. Da’s wel handig. So far so good. Maar owee, wanneer  je je bedenkt. Ik streamde vanmiddag per ongeluk een verzameling met 853 vakantiefoto’s van ZoonPB en zijn vriendin. Dus mijn eerste impuls was: stoppen die stream, en de foto’s wegkieperen uit iCloud. Ho wacht, dat kan dus niet. Er is geen optie om handmatig en selectief foto’s uit de Fotostream te verwijderen. De hele stream in 1 klap stopzetten kan wel via de accountsettings in icloud.com, maar dan stop je dus alle foto’s, en niet alleen die foto’s die je eruit wil hebben. Alternatief: 30 dagen wachten tot de 853 uit de stream zijn verdwenen. Foto’s in iCloud worden 30 dagen bewaard en verdwijnen dan vanzelf. Apple gaat er van uit dat je binnen die 30 dagen de foto’s naar een lokale verzameling hebt verplaatst. Handmatig, wel te verstaan… Huh? Ik moet dus 30 dagen wachten totdat die 853 foto’s uit de stream zijn verdwenen. Brakke functionaliteit.

O ja: en als je streamt vanuit je lokale iPhoto, dan worden alle foto’s nog een keer op je lokale Mac opgeslagen in een -zeg maar- streammapje onder Application Support. Gevolg: alle gestreamde foto’s staan dus twee keer op je harde schijf, in twee separate mapjes. Die van iPhoto, en die van Fotostream. Kun je niet uitschakelen. Met een paar GigaBytes aan kiekjes loopt dat aardig in de opslagpapieren… Man man man…

O ja, en op de iOS-apparaten kun je max 1.000 foto’s via de Fotostream bekijken. Tja… En o ja, uit je foto-verzamelingen worden alleen de foto’s gestreamd. Video’s die je in iPhoto hebt opgeslagen kun je schudden, die worden donweg genegeerd. Waardeloos.

Ik heb iCloud no zeker niet op alle aspecten kunnen testen. Maar op die punten, die voor mij van belang zijn, scoort iCloud bar slecht. Of zelfs helemaal niet, omdat de functionaliteit domweg ontbreekt.

Ik ben bepaald niet de enige die met zwaar gefronste wenkbrauwen kennis heeft gemaakt met iCloud. De Amerikaanse site Mashable maakte vanavond gehakt van iCloud in een genadeloze review. Ik citeer: ”I was hoping iCloud would be Apple’s answer to Dropbox. In its current state, it isn’t even close.” Waarvan akte. En: ”In spite of requiring Mac OS X Lion, iCloud interacts with Mac OS X at a very minimal level”. Hierrr de hele review.

Download audio file (When-I-Walk-With-You-PB.mp3)

Voor de Flash-lozen op iPhone/iPad: klik!

(Met dank aan Geert Veneklaas voor meeluisteren en advies/tip-tweets). Tevens gepubliceerd op ccMixter.

Dat klonk natuurlijk eerst voor geen ene meter, want de melodielijnen van die twee nummers komen nog voor geen ene meter overeen. En dan komt dus het leuke van Melodyne Studio om de hoek kijken. Je kunt de audio dusdanig aanpassen in tempo en toonhoogte, dat het wel gaat passen. Dat klinkt simpel maar is een heel geprutst, uitgeprobeer en gedoe. Je bent er zo een flink aantal uren zoet mee. Ik moet er direct bij vermelden dat ik deze nieuwe versie van de software nog niet echt grondig in de vingers heb, en dat hoor je af en toe wel in de zangstem. De artefacten die je af en toe hoort bij veranderde toonhoogten zijn zeker ook nog weg te werken, alleen weet ik nog niet hoe. Dat vergt nog de nodige studie van de mogelijkheden Komt wel.

Eerst nog even de versie van Song 4 B met de zangstem van Margreet, zoals ik ‘m van cMixter plukte en daar -zonder haar melodielijn te veranderen- muziek onder zette:

Download audio file (Song-4-B-PB.mp3)

(Link voor Flashlozen op iOS-apparaten: Song 4 B PB)

Diezelfde melodielijn gebruikte ik dus als uitgangspunt voor de tweede versie van Song 4 B, waarin de melodielijn fors werd veranderd met Melodyne en aldus getuned op het al eerder ontstane audiokooksel. Het eerste eindresultaat toch maar even voorgelegd aan Margreet en Geert Veneklaas, een muziek/twitter-vriend van me (inderdaad, hij van dit project). Geert gaf me nog wat goeie tips om de productie wat strakker en minder complex te maken. En dat leverde uiteindelijk dit resultaat op:

Download audio file (Song-4-B-Second-Version-v2.mp3)

(Link voor Flashlozen op iOS-apparaten: Song 4 B Second Version v2)

Tot slot een schermschotje van dat pakket Melodyne Studio, zodat je een beetje een idee hebt hoe dat audioschilderen eruit ziet. Die rooie dinges stellen dus een audiotrack voor, en die dinges kun je langer maken, korter, van toonhoogte veranderen, de harmonischen aanpassen, en nog veel meer. In de review van 2002 staan wat andere audiovoorbeelden welke een goed idee geven van de mogelijkheden van Melodyne.

Want wat bleek gistermiddag: ook het fietspad langs die Rijksweg moet worden geherverbouwd vanwege te ingewikkelde infrastructuur alsmede verkeers-onoverzichtelijke situatie, of zoiets. Het fietspad doet al 26 jaar prima dienst zonder dat hier ook maar een keer een ongeval heeft plaatsgevonden. Maar nee: d’één of andere vermoedelijk zojuist afgestudeerde prutsplanoloog moet waarschijnlijk een goede beoordeling bij zijn baas halen, en heeft een fántástísch plan bedacht: de fietspadingang naar onze wijk wordt 15 meter verplaatst. Jawel, een hele vooruitgang. Dat daar onze parkeerplaatsen waren heeft de planoloog kennelijk even over het hoofd gezien…

Een verandering ook waarvan de gemeente ons voor het gemak maar even niet op de hoogte heeft gesteld. Voor het gemak worden dus ook zomaar een paar parkeerplaatsen gekeeld. Zonder enige vorm van info vooraf. Foutje van de gemeentevoorlichting, vermoeden we, want dat gebeurt in ons dorp wel vaker. De voorlichtingskip/haan die ten gemeentehuis zijn/haar kunstje vertoont hebben we nog nooit kunnen betrappen op efficient communiceren. Een lokale kritische partij wees er begin deze week nog op dat op donderdag 8 september in het lokale weekpapier werd aangekondigd, dat op maandag 12 september de werkzaamheden zouden beginnen, en dat de buurtbewoners tot woensdag 14 september de tijd hebben om bezwaren in te dienen. Ik verzin het niet…

Een interessante verrassing dus, dat fietspadgedoe. En u raadt het al: het stuk bestrating, dat vorige week na de eerdere werkzaamheden weer keurig netjes was gelegd, werd gisteren net zo vrolijk door werknemers van dat andere wegenbouwbedrijf weer compleet uit de grond gerukt en op een hoop gegooid. Staaltje voortreffelijke planning…

De buurman van twee voordeuren verderop heeft de uitvoerder vanochtend toch maar eens gevraagd of er dan tussen die verschillende wegenbouw- en kabellegbedrijven geen overleg wordt gepleegd. Zodat de boel planmatig gesproken wordt gestroomlijnd en maar één keer overhoop hoeft. Het antwoord was ontluisterend: “Nee. Da’s veel te ingewikkeld. En bovendien: wanneer we daar aan beginnen vallen veel werkzaamheden weg, en die betekenen wel inkomsten voor ons. Wanneer we alles zouden coördineren verdienen we er veel te weinig aan…”.

Pardon? Hij zei het echt. Interessant. Een dezer dagen maar eens bellen met de afdeling gemeentewerken en vragen waarom de gemeente al die extra kosten zomaar accepteert. En daarna even een telefoontje naar onze favoriete lokale politieke bobo. Kan nog een leuk raadsdebatje opleveren…

O ja, ook leuk. Er staat inmiddels een volstrekt onbegrijpelijk woud aan omleidingsborden rondom onze woonwijk. Menig weggebruiker begrijpt er geen bal, volgt de verkeerde letterborden, en rijdt zich vervolgens klem aan het einde van onze straat, bij het begin van het oude fietspad. En dat niet met 1 auto tegelijk, nee, regelmatig een heule stoet. U kunt zich voorstellen welke hilarische taferelen dat gekeer en geklungel oplevert. En dan die dame in dat 45km pruttelding, dat aan het begin van de werkzaamheden alle borden negeerde en pardoes alsmede doodleuk met haar prutteldoosje de wegwerkzaamheden inreed. Om vervolgens met veel pijn en moeite zich nog verder klem te rijden tussen de vrachtwagens en asfaltmachines van de wegwerkers. Hilarisch.

Ook handig: aan de ene kant van de straat een bord plaatsen met de mededeling dat het doorgaande verkeer is gestremd. Maar aan de andere kant van de straat niet. Hopla, ook weer goed voor de nodige onduidelijkheid, kerende en klemgereden auto’s.

Kortom: met de wegwerkzaamheden in ons dorp is het qua aansturing al net zo rot gesteld als met de Euro…

Sindsdien heb ik af en toe contact met Michael. Zoals deze week, toen onverwacht een mailtje van hem arriveerde. Michael had eindelijk tijd en moed gevonden om het atelier van Gudrun op te ruimen. Daar staan pakweg 400 prachtige schilderijen. Haar werk is nog steeds online te bekijken: http://www.gudrun-maria-hinz.de/. Michael heeft een schilderij voor me apart gezet, en dat komt een dezer dagen via de pakketpost mijn kant op. Een mooi schilderij, dat feitelijk van mooie grijsblauwe tinten en treurigheid aan elkaar hangt. Een soort van De Schreeuw, maar dan anders. De Schreeuw van Gudrun. Een stille roep om verlichting, die voor Gudrun nooit kwam. Het schilderij heeft ze in 2004 gemaakt. Gudrun doopte het schilderij “Teil”. Oftewel “Deel”. Welk deel van haar gevoelens van dat moment wordt verbeeld laat zich wel raden als je het schilderij bekijkt (klik op klein voor groot).

Het is moeilijk in woorden uit te drukken wat dit gebaar van Michael voor mij betekent. Het is een prachtige bevestiging van een jarenlange vriendschap op afstand. Van een contact tussen twee mensen die elkaar begrepen. Ook al kenden we elkaar amper na die ene ontmoeting in Duitsland. Haar warme belangstelling voor mijn muziek en de mijne voor haar schilderkunst verbond ons. We begrepen elkaar. En dankzij dit schilderij begrijp ik nu ook in welk intern conflict zij moet hebben verkeerd. Tijdens ons jarenlang contact heeft zij die moeilijke kant nooit aan me laten zien. Alleen haar zonnige, vrolijke en positief-geïnteresseerde kant kwam mijn kant op. We begrepen elkaar al die jaren al heel goed, dankzij dit schilderij begrijp ik haar nu nog beter… “Teil” krijgt een ereplaats in ons huis.

Ik zie ons nog zo zitten, in de witte trouwkoets (niet die van de foto, maar wel ongeveer zo eentje). MevrouwPB had heel traditioneel de nacht doorgebracht bij haar ouders, want ze wilde toch wel graag door haar vader bij de voordeur aan mij worden “weggegeven”. Een familietraditie.

Bij mij thuis sliepen die nacht twee vrienden uit Amsterdam, Theo en Yvonne, destijds een stelletje. Zij zouden mede als getuigen optreden. Voor de gang naar het ouderlijk huis van MevrouwPB in die koets hadden we dus een klein logistiek probleempje. Beetje flauw om de getuigen met een taxi te sturen, of met de bus. Dat kon beter en leuker. Waarop ik voorstelde dat de twee gewoon met mij in de koets zouden meerijden.

Zo gezegd, zo gedaan. Je kunt je voorstellen dat dit het nodige bekijks trok. Drie personen in een trouwkoets, geen beeld dat de gemiddelde passant verwacht natuurlijk. Theo en ik hadden in die tijd behoorlijk lang haar, zeg maar rustig een hippiekop. Ook al niet iets wat je 123 in een traditionele trouwkoets verwacht.

We hebben de situatie ten optimale uitgebuit. Theo zat aan de linkerkant en zwaaide uitbundig naar het “publiek”. Ik zat rechts en deed hetzelfde. En Yvonne zat in het midden en wuifde naar beide kanten. Hilarisch, de verbaasde reacties van de mensen op straat… We hebben de hele rit in een deuk gelegen, en ook de koetsiers zagen er de lol wel van in.

Dit alles is dus vandaag alweer 35 jaar geleden. Het was toch wel een speciaal dagje vandaag. Van VriendinPB kreeg ik een heul lief bosje blommen en een dikke knuf. Een lieve bevestiging van het fijne nieuwe leven dat ik met haar mag hebben. Inderdaad, time changes, time flies…

Sinds ongeveer een jaar wordt rondom onze woning te D. niet anders dan gebouwd, gegraven, gerommeld, gedaan, getimmerd. Vrachtverkeer met bouwmateriaal dendert af en aan. Kent u dat fijne piepje wanneer zo’n kolos achteruit het bouwterrein opdraait? We horen de hele dag niks anders. En om het allemaal nog mooier te maken: er zijn meerdere bouwbedrijven bij dit project betrokken, die elk hun bouwplaatsradio op volle kracht laten toeteren. Pakweg zes radiozenders door elkaar. Loeihard: een kakofonie aan herrie. Heel fijn.

Het ooit zo gezellige en gemoedelijke tuincentrum aan de overkant is allang verhuisd naar een wanstaltig sfeerloze IKEA-achtige winkelkolos op het industrieterrein. De vlakte met mooie wilde bloemen en konijntjes, welke na de sloop van het oude tuincentrum was ontstaan, is vakkundig met levende have en al door bulldozers om zeep geholpen en wordt nu volgebouwd met woningen die veel te dicht op elkaar staan. Weg, dat mooie losloopterrein voor onze drie honden.

De toekomstige bewoners van de nieuwbouwwoningen kunnen straks feilloos elkaars tuingesprekken volgen, en waarnemen wat de buren op hun etensbord hebben. Met een tuintje, waarin je na vier stappen (letterlijk) de achterzijde hebt bereikt. Da’s omgerekend 80.000 Euro per stap, want zoveel moeten die woningen kosten. Vrij op naam, dat dan weer wel. De architect en ruimtelijk ontwerper, die dit bedacht hebben, zouden ze voor straf een jaar lang moeten opsluiten in een jeugdherberg.

Voorts wordt even verderop sinds een maand of drie heftig gebouwd aan een nieuwe opbergtil voor de oudere medemens. Een kolos van een gebouw, waarvoor een loei van een bouwkraan als een reusachtige stalen spin boven onze woningen uit steekt en de hele dag staat de piepen, ratelen en rammelen. Van een beetje het loopwerk smeren en schroeven aandraaien hebben de heren bouwkraanbouwers kennelijk nog nooit gehoord. O ja, ook daar dendert de radio uiteraard de ganse dag over de bouwplaats, om zich te vermengen met de teringherrie van de bouwplaats aan de overkant.

Dan wordt de komende week onze straat voor de vierde maal binnen een jaar tijd opengebroken. Na een nieuwe communicatiekabel, waterleidingen en verwarmingsbuizen moeten nu opnieuw dikke buizen van de stadsverwarming de grond in, opdat de oudjes in de ouderentil straks niet zitten te bibberen. De struiken, die nog geen drie maanden geleden na de laatste graafwerkzaamheden waren neergezet, worden komende week er net zo hard weer uitgeramd. Dat een paar prachtige wilde appelbomen moeten wijken voor dit verwarmingsgenot en vanwege 1 zeurpiet, die de appeltjes niet wil wegvegen, had ik hier al eerder gemeld. De bomen staan er nog, voorzien van een grote witte verfstip. Het merkteken voor hun komende executie. Het twee maanden geleden opnieuw ingezaaide grasveld -uitgevoerd na de vorige graafwerkzaamheden- wordt sinds vanochtend net zo vrolijk weer volkomen omgeploegd. Had dat allemaal niet in 1 keer gekund, stelletje plansukkels?

Dan hebben we nog de buurman drie huizen verderop, die al zes weken bezig is met de herrenovatie van zijn tuin. Alle planten eruit, muur eromheen, een steenvlakte erin. Die stenen passen aan de rand natuurlijk niet, en dus moeten ze gezaagd worden. Kent u dat geluid? Plus de fijne gruiswolken, die nu al weken lang door onze tuin waaien? Hij heeft nog de nodige stenen te gaan, dus voorlopig kunnen we onze lol nog wel op.

De uitbouwwerkzaamheden bij de buren daarnaast zijn gelukkig af. Het jonge stel zette een uitbouw achter de woning. Het is ze van harte gegund natuurlijk, alleen die twee maanden nog een denderende radio erbij was wat minder fijn.

Zijn we er nu? Nee hoor. Over twee weken gaat de Rijksweg voor onze deur op de schop. Twee kruisingen moeten worden heringericht, met rotondes voor de nieuwe wijk aan de overkant. En er moet een nieuwe asfaltlaag worden gelegd. Nu is dit op zich wel een goede zaak, want de Rijksweg wordt nu gebruikt als alternatief voor het Circuit van Zandvoort. Vooral des avonds scheuren de pettenmannetjes met ongelooflijke snelheden en de geluidsinstallatie op 100 richting stad om zich daar vol te laten lopen. Waarna ze laat terugkeren, met zo mogelijk nog hogere snelheden en dikkere uitlaten. Dat zich halverwege het traject een oversteekplaats bevindt, daar hebben de niet nadenkende boem-boem-racertjes geen enkele boodschap aan. Het aantal bijna-van-de-sokken-gereden is al niet meer te tellen. De rotondes zal ze wat afremmen, zo hopen we maar. Voordat er doden vallen…

Zijn we er nu? Nee, want ergens hierachter is inmiddels een andere buurman begonnen met alweer een verbouwing. Het inmiddels vertrouwde geklop op stenen, gehamer op hout, plus alweer een bouwvakkersradio, is toegevoegd aan de kakafonie. Hoera…

O ja, dat kon er ook nog wel bij. Het enige dichtbij gelegen grasterrein, waar onze honden nog een beetje kunnen snuffelen, wordt sinds eergisteren geteisterd door een of andere fanaticus die strookjes me tekst op een stokje heeft geplaatst bij elke hondendrol die hij/zij kon vinden. We hebben wel een idee wie dit doet: een uiterst sjagrijnig stuk vrouwvreten in de bejaardentil riep mij al eens toe dat zij niet wilde dat ik met onze honden daar liep, en wenste me en passant ook nog dood door verstikking in mijn sigaret. Je zult maar plezier hebben in het leven…

We vermoeden ernstig dat deze zo sympathieke bejaarde achter de vlaggetjesactie zit. Eerder al hingen protestteksten tegen het bouwhek van het bejaardenhuis. Nu de vlaggetjes dus, met teksten als “Dit heeft mijn hond niet gedaan”, “Bah!”, “Moet dit nou?”, en meer van dat soort bedillerig geneuzel. Dat datzelfde grasveld regelmatig vol ligt met afval van de McDonalds zit de noeste milieuactiviste kennelijk minder dwars, want daarbij zijn geen tekstjes geplaatst. En dat het grasveld nu vol staat met ontsierende en milieu vervuilende witte vlaggetjes in plastic, daar heeft mevrouw ook geen boodschap aan. En dat het grasveld nu voor de zoveelste keer wordt omgeploegd wegens graafwerkzaamheden -met alle modderzooi van dien- is kennelijk ook geen doorn in het oog. “Wij kunnen hier niet meer schoon lopen”, meldt een ander vlaggetje. Nee trut, het is ook niet de bedoeling dat je over het gras loopt…

In de 26 jaar da’k hier nu woon heb ik dit nog nooit meegemaakt. De meeste ouderen vinden het juist leuk dat er honden lopen, en komen met hondenbrokjes naar het hek voor een praatje. Ik babbel dan even met ze, en dat vinden ze zichtbaar leuk. Ik ook. Een van de bewoonsters ken ik al 26 jaar, zij werd onlangs 90, en komt op haar aandoenlijk kromme beentjes nog regelmatig met hondenbrokjes naar het tuinhekje. Je hoort nog eens wat leuke verhalen uit vroeger tijden. Maar deze sikkeneurige vlaggetjesdame denkt daar dus geheel anders over. Jammer. Ik vroeg haar laatst of zij nog wel wat plezier in het leven heeft. Ze gromde wat onverstaanbaars en draaide zich nukkig om. Zegt mij genoeg…

En zo wordt ons ooit redelijk rustige dorpsbuurtje opgeslokt door de voortgang des tijds, versikkeneurd door een sjagrijnige bejaarde, en ondergedompeld in een bonte verzameling bouwwerkzaamheden. En dat alles in een straal van pakweg vierhonderd vierkante meter rondom onze woonstee. Op het Rokin in Amsterdam is waarschijnlijk minder herrie. En wat hier nog mooi was wordt stelselmatig naar de knoppen geholpen. De rustieke boerderij aan de overkant werd een paar jaar geleden al platgegooid, in afwachting van de nieuwbouw. Het weiland met het mooie witte paard is ook al vernietigd. De kleine boomgaard, die elk voorjaar zo mooi in bloei stond: platgewalst. Het kleinvee bij de boerderij: afgevoerd. We woonden ooit redelijk landelijk, aan de rand van het dorp. Nu wonen we middenin een heksenketel… Jammer. Huis kopen iemand? Wij zoeken nog een leuke woning met vrije ruimte voor onze naar snuffelen snakkende honden…

In zo’n periode kom je veel mensen tegen, die snel weer uit je leven zullen verdwijnen. Maar ook een paar die de rest van je leven bij je blijven. Zoals Ineke, ook al zagen we elkaar dik 20 jaar niet. Ze was er wel steeds, in de herinnering. Want zij was er  destijds bij toen mevrouwPB en ik elkaar voor het eerst ontmoetten in dat cafe dat nog steeds bestaat. We gingen die avond mee naar Ineke’s etage, en wisselden daar op Ineke’s balkon de eerste zoen.

In de jaren erna waren we dikke vrienden met Ineke en haar toenmalige man, we kwamen er veel, speelden van die ouderwetse bordspelletjes, kletsten. Avond aan avond stappen in de stad deden we allang niet meer. We kregen prachtkinderen, zij en wij, en bleven bij elkaar komen. Dikke pret, elke keer weer. Totdat op een gegeven moment de klad erin kwam. Ineke en haar man gingen uit elkaar, en wij verhuisden naar een dorp in de buurt. De bezoekfrequenties werden minder en minder: we hadden het te druk met kids en werk. En Ineke had het druk met overleven als alleenstaande moeder. Zo gaat dat soms. Je groeit door de omstandigheden uit elkaar. Omdat je domweg te druk bent, helemaal wanneer de kinderen nog klein zijn. Maar je blijft wel aan elkaar denken. Klassiek gevalletje uit het oog maar niet uit het hart.

Een poosje geleden, ruim twintig jaar later dus, kwam ik Ineke weer bij toeval tegen. Op Facebook. Ik zag een foto waarop ze op een podium een lied staat te zingen met een mal hoedje op. Onmiskenbaar Ineke. Altijd in voor een gebbetje. We werden Facebook-vrienden tikten heel wat mails heen en weer. Met het warme weerzien afgelopen vrijdag als gevolg.

Het werd een heerlijk avondje bijkletsen. Flitsen en memories, die mij allang waren ontschoten, kwamen plots weer boven water. Namen, figuren uit die tijd… ik was de meeste namen en gezichten die de revue passeerden kwijt, maar ze zijn nu weer terug. Zoals Lijntje, een meisje in die tijd dat net zo vaag en ongrijpbaar was als mistflarden. Heel de Arnhem-scene kende haar, maar wist eigenlijk niets van haar. Ze was altijd uiterst zweverig, liep met bloemetjes in het haar, en in lange dwarreljurken. Ze fladderde letterlijk door het leven. Hoe zou het met haar zijn, met Lijntje…

En Dito, een Engelse gozert die destijds in Arnhem ronddwaalde en veel met ons optrok. Waar zou hij zijn. Wat zou hij vandaag de dag doen… En Kleine Gijs, met wie ik destijds dik bevriend was, en van wie ik via-via weet dat hij in Leiden woont. Dat weet ik, omdat in het dorp waar ik woon ook Lange Jan woont, ook een van de scene-leden van toen. We zien elkaar nog wel eens in het dorp, en kletsen dan even. En Jan heeft nog steeds contact met Gijs, vandaar.

Anyway. Ineke was inmiddels via-via sinds een paar maanden op de hoogte van het overlijden van MevrouwPB in januari 2008. Ik had haar toen wel een rouwkaart gestuurd, maar die is kennelijk nooit aangekomen. Het hele gebeuren is daardoor volkomen aan Ineke voorbij gegaan. We hebben veel over MevrouwPB gepraat, afgelopen vrijdag. Leuke en fijne herinneringen, die Ineke en ik aan haar hebben, ieder vanuit ons eigen perspectief. Ineke vertelde me dat MevrouwPB destijds vele malen tegen haar heeft gezegd dat ze zo blij met mij was. Wat heerlijk en ook ontroerend om dat zo nog eens te horen…

Over een poosje komen Ineke en haar vriend, met wie ze al weer 14 jaar samen is, bij ons op visite. Gaan we een lekker happie doen of zoiets. Ik heb hem vrijdag ontmoet, haar vriend: aardige vent, Tukker. Da’s mooi, in den bloede ben ik een halve Tukker, omdat mie moe uut Hengelo kwam. Ineke’s vriend rijdt op bussen van het streekvervoer en passeert dan regelmatig onze woning. Zonder dat we dat van elkaar wisten uiteraard. Nu kijk ik dus elke bus na om te zien of hij het toevallig is. Wanneer ze komen neemt Ineke een foto-album mee met kiekjes uit die Arnhemse tijd, waar MevrouwPB en uw PB op staan. Foto’s, die ik niet ken. Leuk. Sweet memories. En dan kan VriendinPB ook eens zien hoe haar huidige “keurige” levenspartner er in die dagen als langharige hippie  uitzag…

In de buurt waar ik woonde werd de melk nog bezorgd door een melkboer met -wat in de volksmond heette- een mechanische hond. Zo’n gemotoriseerde driewielkar met een houten bankje (zie kiek). Volgens mij was hij van De Sierkan, maar dat weet ik niet zeker.  De melkboer was een aardige man, en soms mocht ik een straatje meerijden. Ik zat dan rechts van hem, vast aangedrukt tegen de kast met kleinwaren. Ik zie de straatstenen nog zo onder mijn voeten wegglijen, want rechts zat geen voetensteun. Ik was bang dat ik eraf zou vallen en hield me stevig vast. Na twee straten moest ik er dan weer af, omdat ik anders volgens de melkboer te ver van huis zou geraken. Twee straten… zo klein was je wereld toen…

Wonderlijk hoe dat beeld, dat 50 jaar geleden ergens onder mijn hersenpan werd opgeslagen en daar al die tijd sluimerde, plots weer glashelder voor ogen staat… Met alle details die erbij horen. We weten volgens mij nog niet half hoe onze hersenen nu precies werken…

(De mechanische hond is niet de kar waar ik destijds op mee mocht rijden. Deze foto is rond 1960 genomen in Almelo. De kar is wel een exacte kopie. Klik op klein voor groot).

Toen ik ter hoogte van de strooiplek kwam brak plotsklaps de zon door. Niet zo’n dun waterig zonnetje, nee, duidelijk waarneembaar. Zo’n zon die je ziet als een regenbui net voorbijgetrokken is. Glinsterend op een nog drijfnat wegdek. Heel even maar was het. Een zonnevlekje van pakweg 20 meter op de weg. Daarna reed ik het watergordijn weer in. Precies naast de plek waar MevrouwPB ligt had de regen even plaatsgemaakt voor zon. Alsof MevrouwPB me wilde laten weten dat ze me in de gaten hield en er voor waakte dat ik heelhuids door dit noodweer thuis zou komen. Wat ook gebeurde.

Zo’n onbegrijpelijk iets, gegeven het ronduit noodweer van dat moment… overal om je heen loodzware bewolking, en dan ineens op die speciale plek een zon die daar doorheen breekt. Dat kan haast geen toeval meer zijn… En dat is het ook niet, ben ik inmiddels wel van overtuigd. Sinds haar dood zijn er zoveel dingen gebeurd die onlosmakelijk met haar verbonden zijn. Omdat zij alleen kan weten waarom die zaken kunnen of moeten gebeuren. Niemand anders heeft die kennis. Ja, ik dan natuurlijk wel… Ik zou er een boek over kunnen schrijven. VriendinPB en ik zeggen wel eens tegen mekaar: het zou wel eens een prachtig scenario voor een mooie film kunnen opleveren…

Dus trokken we gisteren de stoute schoenen aan en sloegen aan het zagen en knippen, wiebelend op een ladder met zo’n handig schrobzaagje danwel takkenknippert met ekstra lange steel. Uiterst handig afwisselbaar, deze twee gereedschapjes, dankzij een slim kliksysteem. Dat werkte prima en vlotjes. Binnen de kortste keren lag de voortuin tergend vol afgezaagde stamdelen, takken en ander groen gespuis.

En vandaag moest dan de oogst naar de stort. Welnu: dat klusje vertrouwden we onze trouwe rooie wel toe. Tot twee maal toe tot de nok gevuld heeft ze zonder ook maar een piepje of kraakje te laten horen de rit naar de lokale vuilstort volbracht. Hulde. Want zo’n partij hout en takken weegt een leuk gewicht bij elkaar kan ik u melden. Hoe de Polar werd misbruikt aanschouwe men door op de kleine kieks voor groot te klikken.

Download audio file (Song-4-B-PB.mp3)
Voor de Flash-lozen op Ipad en iPhone: klik!

Download audio file (In-Loving-Care_PB.mp3)

Voor niet-Flash-dozen zoals iPhone en iPad: In Loving Care_PB.

Om met het meest voor de hand liggende te beginnen: SharePoint is de omgeving waarin je al je documenten opslaat. Daar zijn ze dan weer makkelijk terug te vinden voor online bewerking, en om ze  desgewenst te delen met je teamgenoten, projectmedewerkers, collega’s in de kleine of grote business, de rest van de school, de buurtvereniging, noem maar op. Een leek kan de was doen. Tot hier tenminste, want wil je meer, dan wordt het allemaal ietsje ingewikkelder. Niet heel erg, maar voor een digileek kan het allemaal toch wat te veel worden. Wie wat meer wil dan het meest voor de hand liggende moet rekening houden met een leercuve.

SharePoint is een prachtige werkomgeving, weet ik uit ruime eigen ervaring bij mijn werkgever waar ik al de nodige jaren met deze omgeving aan de slag ben. Ooit behaalde ik er zelfs wat certificaten voor, dus je mag veronderstellen dat uw PB een beetje van SharePoint-wanten weet. SharePoint is een krachtig stuk digitaal gereedschap voor opslag en retrieval van n’importe quoi welke informatie. Enige ordening is wel verstandig, anders heb je na een poosje weer een onoverzichtelijk geheel. Vooraf eerst even nadenken over hoe je de boel gaat inrichten is bepaald geen overbodige luxe. Doe je dat goed, dan heb je er later alleen maar gemak van.

Een mappenstructuur kan snel worden aangelegd, al moet dat wel via een m.i. wat onhandige omweg (zie mijn vorige post). Die mappen stouw je vervolgens vol documenten via de upload-functie. Werkt goed, al zoek je ook weer even naar de optie om meerdere bestanden tegelijk te uploaden (zie ook mijn vorige post). Heb je dat eenmaal gevonden, dan pomp je snel je lokale documenten-archief naar SharePoint. Om later alles weer snel terug te vinden via de zoekmodule.

SharePoint, je kunt er heul veul mee. In SharePoint kun je bijvoorbeeld lijsten voor van alles en nog wat aanmaken. Wanneer je een nieuwe lijst wil maken krijg je een aardig verzameling sjablonen voorgeschoteld, die je standaard kunt gebruiken, of als uitgangpunt voor een meer aan de eigen behoefte aangepaste lijst. Handig. Voor dat aanpassen moet je wel wat doen. Je kunt extra velden toevoegen aan het takenlijst-sjabloon, zodat je precies die informatie kunt opslaan die je nodig hebt.

Wie soepeltjes overweg kan met Windows is hier snel mee klaar. Voor een niet-doorgewinterde eindgebruiker kan het puzzeltje wat moeilijker zijn, maar geen onoverkomelijke horde. De helpbestanden bieden uitkomst, al moet je soms behoorlijk zoeken naar de juiste informatie.

Het heeft weinig nut om hier alle opties van SharePont door te lopen. Dat zijn er veel te veel. Op deze pagina staat de nodige info. Het pakket functionaliteiten is zeer gevarieerd en uitgebreid, en geschikt voor zowel een simpele  als een vergevorderde Office-artiest, die bijvoorbeeld een Access database kan koppelen. Handig voor bijvoorbeeld voorraadbeheer, en de stand van zaken dan delen met anderen via SharePoint. Ik doe maar een ideetje.

SharePoint bevat ook een module waarmee je een publiek toegankelijke website opzet. Dat gaat eenvoudig en snel. Ook die site kun je dus gebruiken voor het delen van informatie, maar dan met “de buitenwereld”. Bijvoorbeeld een profiel van je business, of het laatste nieuws van de school. Ik heb er even wat ingezet voor het idee: http://pbdoetmee.sharepoint.com/Pages/default.aspx. Er is een koppeling met SharePoint Designer 2010, een pakket waarmee je websites kunt bewerken. Heb je dit pakket niet, dan kun je het gratis downloaden en installeren (alleen Windows). Vervolgens kun je de site geheel naar eigen smaak en ontwerp omvormen. Let op: Designer is geen simpel pakketje dat je even op een achterna-middag onder de knie hebt.

Er zal vast binnenkort een boekje Office 365 for Dummies op de markt komen. Wanneer je het optimale uit je Office 365 abonnement wilt halen is zo’n boekje wel een must/aanradertje. De helpbestanden bieden wel uitkomst, maar zijn soms wat te ingewikkeld qua tekst, en soms ook is het lastig de juiste info te vinden. Over abonnement gesproken: voor het geld hoef je het niet te laten. Een abo voor kleine ondernemers en zelfstandigen is er al voor 5,25 Euro per maand per gebruiker. Niet veel geld wanneer je je bedenkt dat je je geen zorgen meer hoeft te maken over ingewikkelde ICT. En de rekening wanneer de lokale PC-boer langs moet komen omdat de boel weer in het honderd is gelopen. Behalve dan de pjoeter uiteraard, want die heb je natuurlijk nodig om je verbinding met Office 365 te leggen. Maar die pjoeter stond er toch al… En mobiel kun je er ook bij op alle mogelijke manieren.

Grotere bedrijven kunnen gebruik maken van duurdere abo’s, die dan ook wel meer bieden. Standaard is 25 Gig opslag voor mail. Hoeveel opslag je voor je documenten krijgt heb ik nergens kunnen achterhalen. Vragen aan Microsoft via de discussie-pagina bij PCMweb bleven tot nu toe onbeantwoord, helaas.

En tot slot: Lync Online. Dit uitgebreide communicatieding zit ook in het pakket. Alleen voor Windows beschikbaar. Mac-omgevingen zullen het zonder Lync moeten stellen. Jammer. Misschien dat de Mac-groep binnen Microsoft even een Lync-versie voor Mac in elkaar kan steken? Lync is vooral bedoeld voor bedrijfscommunicatie: chatten, video- en audio-conference, instant messaging en telefonie… het kan allemaal met deze tool. Vooral voor grote bedrijven uitermate handig. Of de tool voor zelstandigen en kleine bedrijven veel nut heeft waag ik te betwijfelen. Voor grote werkomgevingen is deze tool eigenlijk een must. Microsoft beweert dat ingebruikname van Lync in een grote organisatie een communicatie-revolutie teweeg zal brengen (of woorden van soortgelijk strekking). Dat zou best wel eens kunnen kloppen. Meer info over Lync: hierrr.

Conclusie. Heb ik straks wat aan Office 365? Ik denk het wel. Al wil ik dan wel graag eerst even weten hoeveel Gig aan documenten ik voor die 5,25 Euro per maand kan opslaan. Vooral de TeamSite-fuctionaliteit spreekt me aan, ook al zal ik waarschijnlijk in mijn eentje dat Team vormen. Met alle mogelijkheden van SharePoint kan ik mijn informatiebehoefte prima afdekken. Online Word of Excel doen kon ik al via het gratis Live-kanaal. Het grote verschil tussen Live en Office 365 zit ‘m natuurlijk met name in die TeamSite, en de online Exchange voor je mail (zie mijn eerdere post hierover).

Via Office 365 kan ik altijd en overal bij mijn data (die 365 staat natuurlijk voor 365 dagen per jaar, 24 uur per dag), al zal ik daarop v.w.b. de zo mooi gewonnen Samsung Omnia 7 met een klein Office 365-abo voor zelfstandigen nog even moeten wachten tot de volgende release van Windows Phone 7.5, dit najaar. Bij concurrent Google kan ik ook altijd en overal bij mijn data. Dat is zeker waar. Alleen in die omgeving moet je wel leven met beperkte functionaliteit en een rommelige vormgeving. En het risico dat Google bepaalde functionaliteiten er zomaar weer kan uitslopen. De basis-voorzieningen in Google zijn gratis, maar wil je meer opslag dan zit je ook al snel aan 5,zoveel Euro per maand. Dat geld geef ik dan liever uit aan een Office 365-omgeving die veel meer functies en mogelijkheden biedt, en dat op een professioneel niveau. En het oogt nog eens een heel stuk beter ook. Onder streep zeg ik: “Count me in”!

Zowel de Windows- als de Mac Office-gebruiker zal zich snel “thuis voelen”. De user interface (Microsoft noemt dat het lint) vertoont veel gelijkenis met de dekstop-versies van Office. De Windows-versie van Office 2010 kan al wel direct gekoppeld worden met Office 365, met de Mac-Office kan dat voor zover ik heb kunnen nagaan nog niet. Het is me eerlijk gezegd niet helemaal duidelijk of dat nog wel gaat gebeuren. Kon er zo 1-2-3 geen nadere informatie over vinden. Mac-gebruikers zijn dus aangewezen op de browser-versie. En dat werkt prima. En soms zelfs beter dan met Internet Explorer onder Windows 7. Kom ik zo op terug.

Wat je in je lokale Office-applicaties kunt, kun je voor een belangrijk deel ook in de cloudversie. Zolang je maar niet heel ingewikkelde dingen wilt. De cloudversie biedt weliswaar een professionele werkomgeving, maar biedt natuurlijk niet alle diepgaande functies die in de desktopversies van de Office-pakketten wel aanwezig zijn. Dat hoeft wat mij betreft ook niet. Wanneer ik online even bij een bepaald document wil heb ik toch geen gelegenheid om eens uitgebreid te gaan zitten macro-bakken, of een ingewikkelde Excel-formule uit te vogelen. Wat je nodig hebt om “on the road” je data-ding te kunnen doen is aanwezig. En dat is meer dan voldoende.

Het pakket functies, dat in de apps wordt geboden, biedt in elk geval veel meer dan je in Google Apps krijgt voorgeschoteld. Die omgeving is behoorlijk “bare bone”, terwijl Office 365 veel rijker is toegerust. Voorbeeld: in Google Sheet, het equivalent van de cloud-Excel, zit weliswaar een filterfunctie maar die komt niet verder dan het aan of uitvinken van de data die je in een bepaalde sheetkolom al dan niet wil zien. Da’s wel heul basic.

De cloudversie van Excel heeft wel een uitgebreide set filters, analoog aan het datafilter in de desktopversie. Prima. Wil je nog meer, dan ben je weer aangewezen op de desktop-versies van Office.

Werkt alles zoals het hoort? Nee, nog niet helemaal. Het is een beta, dus dat mag. Hieronder wat dingetjes die ik tegenkwam:

- Bij het aanklikken van een ikoon voor een nieuw document… gebeurt er niets. Onder Windows 7 althans. Pas nadat ik rechtsklik, en de optie “Naar gekopieerd adres” kies, dan weer terug ga naar de documentenpagina, lukt het wel. Exemplarisch probleem in PB’s pjoeter of wellicht Java-versie? Van dat laatste heb ik wel de meest recente versie in gebruik. Of toch iets voor de beta-poetsers om hier wat aan te doen. Onder OSX op de Mac werkt alles wel naar behoren. En ja, onder Windows 7 had ik in Internet Explorer de popup-blokkering uitgeschakeld, dus dat is ‘m niet.

- Je bent even op zoek naar een lintknop met rekenfuncties. Bijvoorbeeld de veel gebruikte SOM-functie. Die is er dus niet. Na wat gelees in de helpbestanden kom je er pas achter dat je in een cel een “=”-teken moet tikken, met de eerste letter van de functie die je wil. Pas dan komt een popup keuzelijst tevoorschijn, waarin je een keuze kunt maken uit alle rekenfuncties. Het zou wel zo handig zijn wanneer de functieknop in de balk aanwezig is, net als bij de desktop-versie. Puntje van aandacht voor Microsoft, wat mij betreft.

- In de sectie Documenten wil ik graag submappen aanmaken, zodat de indeling op documentsoort/onderwerp beter in de hand kan worden gehouden. Dat doe ik al jaren zo. Ik kan er niet direct een klikoptie voor vinden. Dus de helpfiles maar weer geraadpleegd, en na wat zoeken ben ik eruit. De standaard map Documenten staat dit niet toe. Dus fluks een nieuwe documentenbibliotheek genaamd “Archief” aangemaakt. Nu lukt het wel, via een omweggetje. Het zou beter zijn wanneer in de lijstview van een documentenbibliotheek ook een +-knop voor “Nieuwe map” zou staan. Nu staat er alleen een +-knop voor een nieuw document. Echt handig is het aanmaken van een map dus niet: je klikt nogal wat weg voordat je een nieuwe submap in een bibliotheek hebt gemaakt. Ik zou zeggen: kijk even naar hoe dit is geregeld in SharePoint Services 2007, en implementeer dat in de cloud.

- De optie voor het uploaden van meerdere bestanden tegelijk is ook al tamelijk moeizaam te vinden. Terwijl dat toch een actie is die veel eindgebruikers veelvuldig zullen gebruiken. Voor verbetering vatbaar.

Uit de vier bovenstaande voorbeelden kun je opmaken dat de user interface van Office 365 goed in elkaar steekt, maar op sommige onderdelen niet altijd even logisch is. Nu zijn we dat van Microsoft (en Windows-gebaseerde applicaties in het algemeen) wel gewend. Ik bedoel dat niet vervelend: Microsoft hanteert nu eenmaal een bepaalde logica in user interfacing, die voor een Apple-gebruiker zoals ik wat raar overkomt. Het intuïtieve van de Macs ontbreekt. Ik ken overigens mensen zat die zweren bij de user interfacing van de Windows-omgeving. Het is -denk ik- maar net wat je gewend bent. Wat mij betreft zit er nog wel ruimte voor verbetering in. Nu moet je naar mijn smaak nog te veel door helpbestanden heen om uit te vogelen hoe je bepaalde zaken voor elkaar krijgt.

Verder hoort u mij niet klagen over de vier cloud-apps in Office 365. Voor de gemiddelde eindgebruiker biedt het meer dan voldoende. Prive gebruik ik zowel Office 2010 (Windows) als Office 2011 (Mac), en op het werk Office 2003 (onder Citrix) en Office 2007 op de werklaptop. Ik kan er -denk ik- dus wel aardig mee overweg en kan dus wel aardig vergelijken met Office 365. Wanneer je die desktop pakketten beheerst, dan werk je zo een eindje weg met Office 365. Maar ook de digileek is snel op weg. Op die paar verbeterpunten na dan. Bijna prima dus.

Nou ja, en dit onderdeel testen op de Samsung Omnia 7 ging dus niet, zie mijn post van gisteren. Ik voel er niets voor om weer de hele aanvraagsoesa te doorlopen, en blijf dus met het P1-pakket werken. Dat geeft me ook het meest realistische beeld, gezien mijn prive ICT-behoefte. De P1 op de Samsung komt dan wel aan de beurt wanneer Windows Phone 7.5 (codenaam Mango) uit is. Want dan schijnt het wel te kunnen.

En op de iPad wordt het niks. Office 365 leunt zo te zien zwaar op javascript. En bekend is dat iOS geen javascript lust. Da’s dan weer jammer, maar daar kan Microsoft niks aan doen. Dat is de eigenzinnige houding van Apple die ons hier parten speelt.

Volgende keer: SharePoint TeamSite.

Ik zou geen goed Apple-fanaat zijn wanneer ik niet per direct zou proberen of Office 365 ook goed draait onder Apple’s Safari webbrowser. Welnu, ik kan de Apple goegemeente geruststellen: als een zonnetje. Wat we voorgeschoteld krijgen is een in-browser user interface, die verdacht veel lijkt op die in de “echte” Outlook 2010 onder Windows. En ook de Outlook voor Mac versie 2011-gebruiker zal zich meteen thuis voelen. Prima gedaan.

De account-gegevens van de beta laten zich makkelijk invoeren in Outlook 2010 Windows, nadat wat aanvullende software is geinstalleerd. De aanvulling maakt samenwerking tussen O365 en de lokale Office 2010 mogelijk. De Exchange-mail uit Office 365 is nu ook zichtbaar in de lokale Outlook. Prima. Nu de Mac-versie van Outlook. En jawel: ook hier is het koppelen met de Exchange-server van Office 365 een fluitje van een Eurocent. Je voert je account-gegevens in en Microsoft zoekt de verder benodigde gegevens automatisch voor je uit. Geen vervelend configureerwerk meer. Hier maakt Microsoft de belofte, dat zelfs de grootste leek de boel snel aan de praat kan krijgen, helemaal waar. Wederom: prima. Hiermee is een belangrijke basis gelegd voor “overal en altijd bij je mail kunnen met een professioneel stuk software”. We kunnen een eerste hoera-vinkje plaatsen in PB’s wensenlijstje.

Nu wil het geval dat ik veelvuldig met iPhone en/of iPad op pad ben, dus het zou wel mooi zijn wanneer ik ook op deze iOS-apparaten dezelfde Exchange-mail zou kunnen bekijken en verzenden. Eerst maar eens de iPad configureren. Account-gegevens invoeren in de Instellingen voor Mail, prutteldepruttel, en jawel: zonder verder ingewikkeld gedoe verschijnt mijn Office 365-mail op de iPad. Even een testmailtje verzenden naar mijn Google-account en jawel; dat werkt goed. En de retourtest ook. Compliment. En als het op de iPad wil lukken, dan lukt het vast ook wel op de iPhone. En inderdaad, met hetzelfde gemak draait de boel binnen een minuut  via het mail-app van Apple. Helemaal goed. En niet alleen mail, ook Agenda en Contacten worden in het account meegenomen. (Klik op klein voor groot).

Nu alleen nog mettertijd uitvogelen hoe ik de mails uit al mijn mailaccounts (dat zijn er welgeteld 38, en dan tel ik de accounts op mijn werk nog niet eens mee…) kan forwarden naar Office 365 en het katje is in het bakkie. Kom ik nog op terug. Ga ik nu niet doen: is immers een beta. Die actie lijkt me pas verstandig wanneer ik besluit definitief met Office 365 verder te gaan. Ik doe dat forwarden trouwens nu ook al, maar dan naar een “centraal” Google-account. Werkt goed. Het oog wil echter ook wat (bij mij in elk geval wel), en daar is men bij Google nou niet bepaald erg sterk in. Enfin, dat zoeken we dus later wel een keer uit.

En dan natuurlijk de Samsung Omnia 7. Met die slimfeun wil ik natuurlijk ook de Exchange-omgeving in Office 365 kunnen benaderen. En dat lukt. Ook dit fraaie Windows Phone 7-apparaat herkent na het intikken van de accountgegegevens feilloos het Office 365-account. En plaatst het nieuwe account direct als blokje op de welkomstpagina van de telefoon. Helemaal goed. (Klik op klein voor groot). Wel erg jammer dat de Win-feun niet blijkt samen te werken met de SharePoint-omgeving in een abo voor kleine zelfstandigen, zoals we gisteren ontdekten. Want dat is wel een uitermate interessante doelgroep voor Microsoft, lijkt mij althans. Anyway: de mail werkt in elk geval wel.

Zo. Voor nu is deze eerste test met Office 365 wat mij betreft prima geslaagd. Ik kan altijd en overal op professionele wijze bij mijn mail. Toppertje. Wordt vervolgd.

De fors duurdere abo’s zijn bedoeld voor middelgrote en grote bedrijven (het E- oftewel Enterprise-abo), en da’s weer te veel van het goede. Dus dacht uw PB: ik ga voor de P1, want daar heb ik straks na de beta-periode ook echt wat aan. Jammer dus: werkt nog niet. Rare zaak dat ze dat bij Microsoft niet even tevoren hebben bedacht. Ronduit slechte PR ook. Je maakt een hoop mensen blij met een leuke beta, die vervolgens dus niet blijkt te werken. Althans niet vanaf een Windows 7 Mobile-slimfeun. Via de desktopbrowser natuurlijk wel, en daar kom ik in volgende posts nog op terug. Maar dat van die feun: een teleurstelling, ronduit.

En daar zit ik dus met die mooi gewonnen Samsung Omnia 7. Nix lekker vlot overal mobiel aan de slag met Office 365 beta. Ja, ik kan de boel wel oproepen via Internet Explorer in de feun, maar da’s natuurlijk slechts het halve behelpen-werk. De combinatie Office Mobile onder W7M met O365 leek me nou juist zo verduveld handig. Waar je ook bent, je kunt altijd op een goed functioneel werkende (en voor Office onder Windows gebruikers vertrouwde) manier bij je data.

Gaat ‘m dus niet worden, althans niet eerder dan in de komende herfst. PCM, de organisator van de feunwedstrijd, is er ook niet blij mee en adviseerde me vandaag dan maar een Enterprise-abo aan te vragen bij Microsoft. Niet wat ik wil, maar vooruit: mailtje via PCM naar Microsoft: kunnen jullie het P1 voor PB even omzetten in een E? Antwoord: nee, dat gaat niet. Oplossing Microsoft: opnieuw aanmelden als beta-tester. Dat betekent dus weer wachten… Ja zeg. Zo moeilijk moet het omzetten van een paar abo-parameters toch niet zijn, dames en heren bij Microsoft?

De Microsoft-mensen achter de beta lezen hier driftig mee heb ik begrepen. Wellicht dat er iemand toch het juiste abo-parameter-licht ziet? U kunt mij bereiken op pb@pbdoetmee.onmicrosoft.com. Dat dan weer wel. Wordt vervolgd.

Ondertussen staat op de webzijde van PCM al een reactiepagina klaar, waar de kersverse gebruikers van Office 365 hun comments kwijt kunnen. En op YouTube is Microsoft een soort van info-offensie begonnen: een reeks reklame- en instructiefilmpjes over dat Office 365. Nieuwsgierig? Hier. De afgelopen dagen heb ik ze bekeken om alvast wat kennis te maken met deze dienst.

En nog voordat ik ook maar 1 letter in dat systeem heb getikt heb ik al een eerste conclusie klaar: Office 365 lijkt me helemaal datgene te gaan bieden waarnaar ik al zo lang op zoek ben. Een professionele clouddienst met ruime opslagmogelijkheden en online applicaties, zodat ik anywhere anyplace bij mijn data kan en ermee kan werken. Mooi. Een poosje geleden had ik al wat uitgeprobeerd in de clouddienst ZoHo, maar dat bood me ook weer niet wat ik wilde. Wat aan de onoverzichtelijke kant met veel toeters en bellen die ik dan weer niet nodig heb. En Google biedt natuurlijk al wat langer hun Apps-dienst, maar laten we wel zijn: dat is functioneel gezien wel heul erg basis-gedoe en ziet er qua vormgeving ook bepaald niet uit. Het design-oog wil ook wat, nietwaar?

En niet in de laatste plaats: UI-studies -alweer in een wat grijzer verleden van Mac OS9- hebben me geleerd dat een goed vormgegeven user interface leidt tot verhoogde productiviteit. Omdat het prettig is ermee te werken. Wat ik uit de YouTube-filmpjes kan opmaken zit dat wel snor bij Office 365. Voila, lijkt me duidelijk. Uw PB mocht ooit voor Apple de pers-introductie van het toen zeer hippe HyperCard verzorgen. De eerste echte hypertext-applicatie. Had ook zo’n super user interface, waarmee zelfs de grootste leek op programmeergebied een leuk toepassing kon maken. Dat was nog eens een stukje interessante vernieuwing. Wordt helaas al heel lang niet meer geleverd.

Wie mij al wat langer kent en/of leest weet dat ik (dus) al vanaf de eerste Mac een Apple-fanaat ben. Omdat die dingen het altijd doen en lekker untuitief werken. De computer moet de mens dienen, en niet andersom. Er is echter een terrein waar Apple nog steeds schromelijk tekort schiet, en dat is nou net dat terrein dat ik zo hard nodig heb: een flexibele en easy to use full functional cloud service. Vanuit huis met mijn Mac en Windows laptop (jaja, ik weet het, ook hier staat zo’n ding) vanaf de werkplek met het daar heersende Windows (en waar concurrent Google Apps momenteel een hot item is), en on the road met die Samsung Omnia 7 die ik via PCM mocht winnen. O, en misschien zelfs met mijn iPhone4. Pakken we ook even mee, uiteraard.

Anyway: zodra de account er is gaan we maar eens op verkenning. Hoewel: deze week heeft uw PB wel mooi een thuisvakantieweekje, en dan staat internet even op een laag pitje. Het echte verslagwerk komt dus volgende week. Hoewel… uw PB kent zichzelf maar al te goed…

(Zie ook mijn vorige posts over Office 365).

Zijn er dan geen apps? Tuurlijk wel. Je swiped het startscherm naar links et voila, daar zijn de apps en de settings. Ik bekende eerder al dat ik via een sneaky omweggetje de Amerikaanse MarketPlace, het Microsoft-equivalt van de AppStore van Apple, aan het leegslopen ben. Zit nog lang niet zoveel in als bij Apple, maar de meest noodzakelijke apps zijn er al wel. De enige die ik op dit moment nog echt mis is het uberhandige EverNote. Althans voor de versie 7. Voor de oudere versies van Windows Mobile (5.x en 6.x) was er al wel een EverNote.

Anyway: joehoe Microsoft, ik wil aan de slag met Office 365! Ondertussen vermaak ik me wel hoor: kijk maar eens op http://zzappzz.com, mijn spiksplinternieuwe webzijde met handige apps-tips voor den modernen digitalen mobielmensch… Je weet maar nooit of er eentje tussen zit die je nog niet kent.

Dit, waarde lezertjes, wil de gemeente waar ik woon binnenkort kappen. Omdat een paar rare buurtbewoners hebben geklaagd over de wilde appeltjes die elk jaar uit de bomen vallen. Geeft een beetje rommel, en dan pakken de anderen gewoon even de bezem en klaar is Kees. De zeurpieten uit de straat hebben geen zin in vegen, en hebben bij de gemeente geklaagd en geëist dat de bomen worden gekapt. WTF??? Het moet niet gekker worden… Waarop wij dus weer een brief van de gemeente in de bus kregen dat enkele buurtbewoners hadden geklaagd, en dat daarom de bomen weg moeten. Waartegen wij natuurlijk direct bezwaar hebben aangetekend. Nog geen reactie van de gemeente gehad. Wij vrezen het ergste… De gemeente is nooit de sterkste geweest als het gaat om communicatie naar de bewoners bij urgente zaken…

Goed. Sinds een dag of wat frummel ik dus met een Windows 7 Mobile feun. Deze dus. Nee, Samsung en PCM hebben mij niet verplicht reklame te maken voor dat ding. Geen kleine lettertjes. Maar een kek apparaatje is het wel. Wat mij aan Windows 7 Mobile wel bevalt is dat je alle belangrijke info direct actief in je startscherm hebt staan. Niet eerst een app starten, maar meteen aanwijzen welke actuele info je wil zien. De startblokjes kun je zelf indelen naar smaak of noodzaak.  Handig. Mag Apple van mij morgen als alternatief in hun iOS bakken.

Functioneel prima dus, maar qua vormgeving haalt het ‘t niet bij Apple. Design is altijd al een sterk punt van Apple geweest, en geen enkele andere softwarebakker haalt dat niveau. Miscrosoft ook niet, maar handig en functioneel is het dus wel. Voor wie vormgeving minder belangrijk vindt: prima en overzichtelijk.

Marketplace is de plek waar je je apps ophaalt, vergelijkbaar met de iTunes Store van Apple. Dat daar nog niet zo heul veul apps in staan is niet zo verwonderlijk: Windows Mobile 7 is nog een jongkie. De meest essentiële zaken zijn er al wel: bijvoorbeeld voor twitter, nieuws, weer en ander primair stuff. En spelletjes, muziek en video’s. Alleen: de Marketplace is voor nederlandse gebruikers nog niet beschikbaar, net zo min als een nederlandstalige user intefrace van het os trouwens. Na wat gevogel en gedoe shopt uw PB nu ietwat illegaal in de Amerikaanse Marketplace, waar zowaar al wat nederlandstalige apps te vinden zijn (bijvoorbeeld een nu.nl reader, buienradar). En natuurlijk een mobiele Office-dinges, waar ik nog verder in moet duiken.

En kijk: er is zowaar een Mac-applicatie waarmee je de WM7-feun kunt syncen met iTunes in de Mac. Da’s weer mooi meegenomen (klik op klein voor groot).

Verder is het wachten totdat Microsoft me een seintje geeft dat de betatest kan beginnen. Voor wie het interesseert: dat gaat dus over deze cloud-omgeving.

Anyway: zodra de Microsoft-gegevens voor de beta van Office 365 binnen zijn meld ik me weer. In de tussentijd: big brother is watching you… (klik op klein voor groot).

En toch begint er langzaam aan een barstje te komen in dat Apple-bastion. In 2007 (sic!) schreef ik er al eens over. Over de rare beslissingen, die Apple af en toe neemt, en daardoor een belangrijke boot dreigt te missen (lees maar, en dan met name de tweede helft van die post).

Gelezen? Welnu: sinds die post (2007 dus, ik benadruk het nog maar even) is er op dat front bij Apple tamelijk weinig veranderd. Ja, Apple heeft al geruime tijd iWork.com in beta, waar je bestanden uit iWork, het Office-pakket van Apple, mag opslaan. En iDisk, Apple’s cloud-variant, waarvoor je wel een MobileMe-account ad pakweg 75 Euro per jaar nodig hebt. (Geruchten gaan dat deze dienst binnenkort gratis wordt, maar daar heeft Apple nog niets over losgelaten.)

Nou ja, cloud-variant… iDisk is feitelijk niets meer dan een online opslag, die soms behoorlijk traag is. Verder in dat MobileMe-pakket wat sync-gedoe voor je mail, contacten, foto/video-galerij en je agenda. Dat werkt allemaal wel, maar soms heel krom: probeer maar eens een fatsoenlijke todo-lijst te syncen in MobileMe… kan niet. Alleen een knullig deellijstje in het agenda-programma, waar je feitelijk niets aan hebt. Daarmee GTD doen: forget it. Plus: je kunt met iDisk alleen fatsoenlijk werken met een Mac. Direct access and edit van bestanden op de iDisk vanaf je Windows werkplek: forget it. Eerst downloaden dat bestand, dan lokaal bewerken, en dan weer uploaden. Ja zeg…

De iPad is een prachtapparaat (ik heb er een en ben er zeer tevreden over), maar owee wanneer je probeert iets aan productieve digital collaboration and editing te doen. Dan ben je wel even met uitzoeken bezig. Om uiteindelijk te concluderen, dat er wel software voor is en mogelijkheden zijn, maar dat het bepaald niet uitgedokterd en volledig functioneel is. En al helemaal niet soepel werkt. Ik durf dat hier wel te beweren: heb zo’n beetje alles, wat mogelijk is aan office op de iPad, en online opslag vanaf de iPad, uitgeprobeerd. Enige m.i. echt goede uitzondering: Evernote. Maar ja, daar kun je ook weer niet alles mee. Kom ik hier nog wel een keer op terug.

Toen onlangs PCM met een leuke uitdaging kwam heb ik die opgepakt. “Win een Samsung Omnia 7 en ga aan de slag met Office 365, de kersverse clouddienst van Microsoft. Stuur wel even een stukje in en motiveer waarom je dat zou willen”.

Ik leverde een stukje in waarom het me wel interessant leek om met die Samsung Omnia 7 en Office 365 aan de slag te gaan. Tussen de regels door liet ik PCM weten een beetje genoeg te hebben van de halfwassen cloud-oplossingen van Apple c.s., en dat ik “Count me in!” zou roepen wanneer dat Office 365 een goed werkende oplossing blijkt te zijn. Want als dat zo is, dan heb ik eindelijk een cloud-platform gevonden waarmee ik kan doen wat ik nodig heb, en dan met name in het mobiele bereik. Want met mijn iPhone4 is het al niet anders dan met de iPad: het cloud-werken is er wel, maar erg beperkt, onoverzichtelijk en verre van eenvoudig in te stellen.

Wat schetst mijn verbazing toen ik vanmiddag van PCM een mailtje kreeg dat ik een van de 5 winnaars ben van die Samsung Omnia 7. Jawel: binnenkort arriveert hier ten huizen PB een heuse Windows 7-telefoon. Da’s gevoelsmatig net zoiets als een vegetariër, die voor het eerst een biefstukje gaat eten.

En da’s nog niet alles. Microsoft stelt zeer binnenkort Office 365 in Nederland beschikbaar (In de VS is dat al het geval). Microsoft voorziet uw PB van een account in die cloud-omgeving, en de bedoeling is dat ik met gebruikmaking van die Samsung daar eens driftig in ga zitten spitten. En mijn bevindingen dan weer deel middels een artikel ergens op PCM-web, en in een discussieforum.

En ik ga -als ik het goed begrijp allemaal- daarbij digitaal contact hebben met mensen achter dat Office 365. Microsoft-medewerkers dus. Ik, als volslagen Apple-adept, in het digitale hol van Bill Gates’ leeuw. Dat belooft wat.

Maar goed: ik heb er zelf om gevraagd, en ook heel doelbewust. Ik ben nog steeds (en dat dus al sinds 2007) van mening dat Apple op cloud-gebied de boot grotendeels aan het missen is. En daar heb ik last van. En dat het daarom nu tijd is geworden om over de Apple-schutting te kijken naar voetbalvelden, waar het gras hopelijk wat beter bespeelbaar is dan op het te krap bemeten trapveldje van Cupertino.

Ik was al een hele poos bezig met Google Apps en Google Sites. Helemaal doorgevlooid. Dat werkt allemaal wel, maar de functionaliteiten die daar geboden worden zijn dusdanig minimaal dat het qua functies bijna weer terug is naar het niveau van good old WordPerfect 5.1 en VisiCalc, beiden ook uit de vorige eeuw. En dan mis je toch een fors bosje handigheden en functies, die we op Office for Mac 2011 en Office 2010 Windows wel hebben, en wellicht ook Office 365. Daarom hoop ik eerlijk gezegd dat Office 365 me gaat bieden waarnaar ik al zo lang op zoek ben: een goed (maar dan ook echt goed) werkende cloud-omgeving, welke me vooral ook mobiel datgene biedt waar ik om zit te springen: overal en altijd simpel en snel bij mijn belangrijke data kunnen.

Met de stiekeme hoop dat SharePoint Online in dat account zit, want da’s een omgeving waarmee ik de nodige ervaring heb op het werk, en waarmee je ronduit fantastische dingen kunt doen. Kan Apple nog steeds een forse punt aan zuigen. En Google heeft daar ook nog steeds geen antwoord op: met Google Sites en Apps kun je nog geen fractie van wat allemaal met SharePoint mogelijk is.

Voorwaarts naar Office 365, en dat dus allemaal op een Windows 7 smartphone van Samsung, zodat je -waar je ook bent- altijd bij je digitale spulletjes kunt. En dat -als ik de specs mag geloven- vele malen simpeler dan nu met mijn iPhone4 mogelijk is. Mooi: als dat zo is roep ik inderdaad: “Count me in!”. Of beter nog: “I am in!”. Mooie marketing slogans trouwens… even afzetten tegen hetgeen ik hier zojuist heb getikt, en U snapt wel wat ik bedoel. Bij deze geclaimd en gedeponeerd, als het ware.

Kortom: uw PB gaat binnenkort hartstikke vreemd. Ben benieuwd hoe dat gaat bevallen.

En natuurlijk een debatje op TV. Zorgvuldig geregisseerde herhaaloefeningen, loze retoriek van de jongens van de gestampte pot. Hun standpunten kennen we wel. Ga er hier verder niet op in. Heeft ook geen zin, want eenmaal in het regeringspluche doen de partijen toch wat anders dan in hun verkiezingsprogramma werd aangekondigd. Waar of niet waar… De BTW-verhoging naar 19% werd destijds aangekondigd als een tijdelijke maatregel. We hebben het nu nog. Het kwartje van Kok was tijdelijk en zou weer verdwijnen, daar konden we echt van uit gaan. Het zit nu nog steeds in de prijs aan de pomp. Ik bedoel maar.

Ik zet even een schijnwerper op Cohen. Die man wordt op veel weblogs en in tal van andere media neergesabeld, omdat hij soms wat onzeker overkomt. Dat is inderdaad zo, maar wat hij zegt snijdt wel degelijk hout. Cohen protesteert tegen de afbraakgolf, die met het nieuwe VVD-CDA-PVV-gedoog-kabinet over de Bananenrepubliek 0031 is neergedaald. En wat is dan belangrijker: dat Cohen af en toe wat hakkelt, of de inhoud van zijn boodschap. Me dunkt het laatste. Maar ja: in dit geestelijk-inhoudelijk leeglopende land is uiterlijke schijn nu eenmaal belangrijker geworden dan constructieve inhoud.

Cohen komt op mij veel sympathieker en vooral betrouwbaarder over dan Rutte. Dit VVD-jongetje is in mijn ogen een uiterst gladde aal, van wie je beslist geen auto moet kopen. Hij ratelt de ene over-enthousiaste volzin na de andere (in dat opzicht is hij geen haar beter dan Balkenende), speelt de tot staatsman ontpopte vermoorde onschuld, en wil ons laten geloven dat hij het beste met ons voorheeft. En je hebt je nog niet omgedraaid, of hij duwt diverse sectoren in dit land naar de afgrond. Zorg, onderwijs, kunst, politie…

Waarom zou ik morgen eigenlijk gaan stemmen wanneer men uiteindelijk -eenmaal in het pluche- toch doet wat de kiezer niet wil. Kan iemand me dat vertellen…?

Nou, dat belooft wat. De VK blogs (dus ook mijn spiegelstekje aldaar) gaan verhuizen naar web-log.nl. U weet wel, die bloggo-webstek die de pagina’s zo traag als dikke stroop laadt. Die -als je je wil aanmelden voor een nieuw account- niet verder komt dan een blanco scherm (zojuist weer even getest, en jawel…).  Aha, na drie herpogingen een aanmeldformulier. Hoera! Meteen maar een weblog aangemaakt, eens kijken wat de features van dit systeem zijn. Mailtje met bevestigingslink binnen en jawel, we mogen inloggen. Doen we. Klikkerdeklik. Ooops:

Da’s nou weer jammer. Nog een keertje proberen dan. Via de algemene ingangspagina, ook wel homepage genoemd. Aha, nu kunnen we onze gebruikersnaam in tikken. Geen veld voor een wachtwoord te bekennen. Ow, ik word automatisch herkend. Alweer een cookie erbij dus. Wisten we al dat NL het land is met het hoogste cookiegebruik op deze aardkloot? Maar dit terzijde.

En ja hoor: ik kan publiceren. Even kijken. O, kijk het Weblog-Team kijkt meteen over mijn tikvingers mee. Hmmm, bevalt me dat? Nee. Heb nix te verbergen, maar het idee dat een censuurgroepje meekijkt lokt me niet zo. Censuurgroepje? Ja, want owee wanneer je bij web-log een wat te radikale mening ten toon spreidt. Of net even te veel niet-Van-Dale-woordjes tikt. Hoppa, je gaat op slot. In mijn directe blogomgeving is dat al diverse bloggers overkomen. Nah, gebeurde bij de Volkskrant ook wel eens (sic), dus vooruit maar weer.

Zo, experimenttekstje gepubliceerd. Brrrr, wat een sombere layout krijgen we hier standaard voorgeschoteld. Koffie bruin. Gelukkig: kunnen we aanpassen via het Dashboard. Nou, vooruit dan maar. Voordeel van de twijfel vooralsnog… Het toekomstige nieuwe huis voor de VK-bloggerts zal wel even wennen zijn. Het voelt een beetje aan als een Vinex-woning, en daarvan weten we inmiddels wel hoe desastreus die zijn voor creativiteit…

Ho, wat lees ik nu (http://helpdesk.web-log.nl/entries/414256-migreren-naar): web-log gaat migreren van TypePad naar WordPress. Omdat TypePad ermee ophoudt. Is dat WordPress niet toevallig ook het (aangepaste) systeem onder VK-bloggerdinges? Jazeker wel. Aha: dealtje: web-log krijgt de beschikking over de WordPress-installatie van VK, in ruil voor het onder dak brengen van de VK bloggertjes. Wedden dat ik er niet ver naast zit? En web-log moet maar zien hoe ze al die aangepaste TypePad weblogs met widgets, grappen, grollen en html-gedoe in het WordPress-jasje gaan proppen. Een interessante onderneming, kan ik u met enig verstand van dergelijke zaken wel melden. Vk heeft het wel weer slim bekeken: van de last van WordPress af, naar de bloggerts toe de schijn van helpen, en voor web-log de omzetellende. Typisch weer iets voor de VK-kliek…

Blokkending (2011)

Zo. Daar zijn we weer. Heb even een kleine maand WordPress-retraite genomen. Had andere dingetjes te doen. Vanavond wat met 3D-dinges zitten frutselen en daar kwam dan het Blokkending uit (klik op klein voor groot).

Het kaarsje op de piano (klik op klein voor groot) werd vanavond aangestoken door @kotersnuit, met wie ik nu samenleef. “Ik hou van jou”, schreef ze op een brief je erbij. @kotersnuit heeft MevrouwPB goed gekend. Haar hoef ik niets uit te leggen. Mooier dan dit kan het niet. Verdriet en nieuw geluk in balans. Samengesmolten. Judy, een vriendin in de VS, zei het ooit treffend: “Some people never find their true love, you found two…” Helemaal waar.

(iPhone, iPad)

Download audio file (Touchy_remastered_20110114.mp3)

(iPhone, iPad)

Download audio file (Bell-EZMix.mp3)

(iPhone, iPad)

Download audio file (Moving-da-House-EZMix.mp3)

(iPhone, iPad)

Evenwicht wordt bepaald door drie factoren: het visuele, het evenwichtsorgaan, en je voetzolen. Normaal gesproken denk je daar niet bij na: gaat vanzelf. Maar wanneer het evenwichtsorgaan het laat afweten moeten het visuele en de voetzolen extra aan de slag. En daar zit ‘m nou momenteel net de kneep.

Met deze ijzige weersomstandigheden, gladde stoepjes en sneeuwhobbels hebben de voetzolen weinig houvast meer. En dus valt dat evenwichtshulpstuk grotendeels weg. Normaal gesproken geen probleem, in mijn geval wel. Het evenwichtsorgaan is immers niet meer in staat om de tekortkomingen van de voetzolen (door de gladheid en de sneeuwhobbels) adequaat op te vangen.

Resteert het visuele aspect. Dat valt dus ook weg wanneer je in de late avonduren in het donker met drie honden aan de wandel bent. Het enige wat je nog kunt doen is orientatiepunten opzoeken: lantaarnpalen, donkere contouren van bomen, dat soort vaste punten. Wanneer er -zoals gisteravond- een hele dikke mist hangt met amper 30 meter zicht zie je die orientatiepunten dus ook niet meer. En zo zwalk je op een besneeuwde vlakte zonder enige orientatie, en maar hopen dat je niet omlazert. Echt bizar. De enige houvast die je nog hebt zijn de honden. Maar die bewegen…

Conclusie: de Ziekte van Meniere stelt je bij het uitlaten der Drei Riesenhunds in de late winteravond voor een interessante uitdaging… Het is wiebelen geblazen… O ja: en om het nog leuker te maken ijzelde het vanavond, plus geestig dwarrelende sneeuw. Heel fijn…

Anyway: vorige week luisterde ik weer eens naar het nummer en liet het horen aan een andere muziekvriend, Geert Veneklaas. Geert was wel gecharmeerd van Elena’s stem, en vroeg me de zangtrack op te sturen. Dat is gebeurd. Elena ligt nu na vier jaar pauze in de muziek-Mac van Geert. Hij gaat er wat moois mee maken.

Waarom ik dit hier allemaal vertel? Omdat ik het zo leuk vind dat dankzij het internet producties ontstaan, die voorheen ondenkbaar waren. Recent die productie met Silvia Ocha uit Colombia. En nu weer eentje met Elena uit Rusland. Twee zangeressen uit twee uitersten op deze aardkloot. En wie weet wat er verder nog allemaal gaat ontstaan. De music communities zoals ccMixter maken het allemaal mogelijk.

Dit is de Nature-versie die in 2006 ontstond:

Download audio file (Nature_05_mixdown_for_pbdoetmee.mp3)

(iPhone, iPad)

Elena is nog steeds actief in de Russische muziekwereld. Ze zingt momenteel in een band met de fraaie naam Shtrihkot (geen idee wat dat betekent, de Google-vertaler geeft ook geen uitsluitsel). Ze hebben een website, in het Russisch, met tracks van hun muziek en een video (waar ze ook weer engels zingt, maar ook russisch). Lekker strak spelende band. En inderdaad: Elena heeft een stem als een klok. Zo weet ik nu ook eindelijk na vier jaar welk gezicht bij die mooie stem hoort. Internet zorgt voor vervreemding en sociaal isolement? Wat een onzin…

Песня здесь около четырех лет на полке. В 2005 году, в исполнении Елены, певицы из Новосибирска, Россия. Музыка была написана Рави Даттатрея, друг мой друг Алексей Устинов (даже из Новосибирска) для ведения расположение записаны. Он предназначался для Гринпис, отсюда и название: Природа. Записи, то было довольно основной, не барабаны, не сопровождающего скрипки. Алексей причина, почему я попросил некоторое время, чтобы чинить и улучшать. Я сделал в 2006 году, помещается в барабан части, и добавил некоторые интересные широкие линии скрипки и синтезатора некоторые акценты. Они были довольны результатом. Существовал только одна проблема. Елена певческий голос, как колокольчик, действительно так. Но ее произношение английского языка совершенно ужасно. ”Болезнь”, где больше россиян страдают от. Как и многие-голландски. Когда-нибудь слышали Балкененде говорит по-английски? Я имею в виду …Трудно услышать приговор в конечном итоге дали номер в английском варианте не был выпущен. Есть ли русская версия существует Я не знаю.

Во всяком случае, на прошлой неделе я слушал песню снова и левой слушания на другой музыкальный друга, Гирт Veneklaas. Герт был очень впечатлен голосом Елены, и попросил меня прислать вокальный трек. Это случилось. Елена теперь, после четырех лет перерыва в музыке Герт Mac.Он делает что-нибудь приятное с ней.

Почему я говорю все это здесь? Потому что мне нравится об этом, работает Интернет новые, которые ранее были немыслимы. Недавно, что производство из Колумбии Сильвия Ocha. А теперь одна с Еленой из России. Два певцов из двух крайностей на этой земле. И кто знает, что еще все будет развиваться. Музыка общин, таких как ccMixter сделать все это возможным.

Это Природа версии в 2006 году:

Download audio file (Nature_05_mixdown_for_pbdoetmee.mp3)

(iPhone, iPad)

Елена продолжает работать в русской музыке. В настоящее время она пела в группе с прекрасным названием Shtrihkot (не знаю, что это значит, переводчик Google не убедительным). У них есть сайт, на русском языке, с треками от их музыки и видео (там, где она снова поет английском языке, но Россия). Ницца жесткой оркестр. И действительно: Елена голос, как колокольчик. Так что я теперь, наконец, после четырех лет, в которых лица красивый голос. Интернет создает социальной изоляции и отчуждения?Какие глупости …

NuEnToen.nl is zo’n site, waar je veel oud beeldmateriaal kunt terugvinden. Een zoektochtje op het trefwoord Haarlem levert al heel wat beeldmateriaal op. Niet alles stamt uit mijn Haarlemse tijd, maar wel leuk om te zien. Met zo veel zo herkenbare plekken waar ik als jongetje heb rondgestruind, kattenkwaad heb uitgehaald, en heb gespeeld. Dit steegje kan ik me nog heel goed herinneren, want mijn huis stond daar maar een paar straten van verwijderd. Ik was toen 12 jaar en keek enorm op tegen die jongens met vetkuif en brommer. Dat wilde ik later ook, zo’n mooie brommer. Een paar jaar later, inmiddels verhuisd naar Oosterbeek bij Arnhem, zou het een Puch met hoog stuur en lang haar worden… noem het maar voortschrijdend inzicht.

Dit kan ik me ook nog heel goed herinneren: de tramremise van de NZH aan de Leidsevaart, ook niet ver van ons huis. Ik was toen een piempie van 3-4 jaar, en mocht wel eens met mijn opa mee op de bok. Hij was trambestuurder op de blauwe Budapester trams, die de verbinding Amsterdam-Haarlem-Zandvoort onderhielden. Prachtig was dat, staat nog steeds in mijn geheugen op actief. Hier een  filmpje van de complete rit Amsterdam naar Zandvoort. Op 03:02 komt de trambestuurder even in beeld: ik ben er niet helemaal zeker van, maar volgens mij is dat mijn opa. Op 06:50 de  Tempelierstraat, waar ik pal om de hoek woonde. De drukte bij het instappen bij de tram kan ik me nog heel goed herinneren. Goed uitkijken of vanaf de andere kant geen tram naderde. Het zat er bij elke Haarlemse Mug ingebakken, zo klein als je was.

In 1957 werd die lijn opgeheven en vervangen door bussen. De Haarlemse stadstram was in 1948 al uit het straatbeeld verbannen. Die heb ik dus niet meegemaakt.

Leuk, die oude beelden. Graven in je eigen verleden via het inernet, heerlijk rondje nostalgie op de zondagochtend. Daarom meteen ook maar de looks van dit weblog wat aangepast… lekker retro.

Download audio file (So-Close.mp3)

(iPhone, iPad)

Zeg Nee tegen de BTW.nl

Blue Bottle (2010)

En dan schuif je wat heen en weer, op en neer met de onderdelen waarmee de 3D-dinges Blue (zie 2 november) is opgebouwd. En dan heb je zomaar een mooi blauw robuust flesje, waar best ‘t een of ander lekker geurtje in zou kunnen. Mooi opvallend blauw in de schappen van een parfumerie. Merk in mooi lichtblauw of zilver of grijs (de kleur van de dop) erop, voila. Laatst vroeg iemand op Twitter me of ik een productdesigner was toevallig. Nee, ben ik niet, maar leuk om een beetje zoiets te doen is het wel. Klik op klein voor groot.

En zo ging mijn audiokooksel eergisteravond via YouSendIt naar Colombia, waar Silvia een nieuwe zangpartij op mijn mix gaat opnemen. Ze heeft beloofd het resultaat weer terug te zenden en in ccMixter te plaatsen. Ben benieuwd. Toch wel een maf idee dat een zangeres in Colombia of all places “as we speak” met mijn muziek bezig is. Dat is dus de kern van de Creative Commons in ccMixter: het biedt leuke kansen op muzikale samenwerkingen, die anders nooit tot stand zouden zijn gekomen. Ben benieuwd wat ze er van bakt… Ik laat het u weten.

Op die daguerreotype uit 1838, genomen door Daguerre himself, zien we een man die zijn schoenen of laarzen laat poetsen door een schoenpoetser. De man heeft kennelijk lang genoeg stilgestaan om door het chemische proces te worden “gevangen”. De schoenpoetser was door zijn werk natuurlijk wat beweeglijker, maar bleef toch min of meer op zijn plaats. Genoeg om -al is het wat vaag- “gevangen” te worden. Fascinerend wanneer je bedenkt dat dit tafereeltje zich 172 (!) jaar geleden heeft afgespeeld.

Er is nog discussie over de vraag of er nu twee of vier mensen op de foto staan. Een paar meter rechts van de staande man lijken twee mannen aan een tafeltje te zitten met iets wat een spelletje tric-trac zou kunnen zijn. Het spelen van dat spel op straat was in die vroege Franse jaren heel gewoon. Zelfs nu nog gebeurt dat veelvuldig in kleine dorpen. Anyway… fascinerend, deze mooie going 172 years back in time… (Klik op klein voor groot).

En ja: dan past het natuurlijk voor geen ene meter. Verkeerde toonhoogten, verkeerd ritme, dat soort gedoe. Logisch natuurlijk, want SilviaO had een heel andere gedachte bij haar muziek. Maaaarrrrr: daar hebben we wat op gevonden. Ooit besprak in ik mijn oude site AudioMac.net het pakket Melodyne van softwaremaker Celemony. Dat pakket heb ik natuurlijk nog steeds, want wat je daar mee kunt grenst bijna aan het ongelooflijke.

Toonhoogten veranderen, heel subtiel of verregaand, lengte van zangdelen verlengen of verkorten. En nog veel meer trucs en aardigheidjes waar je zang en instrumenten mee kunt bewerken. En dat alles zonder hoorbaar kwaliteitsverlies. Je kunt het een beetje zien als kleien met audio. De vorm verandert, de klei blijft de klei zogezegd.

En zo nam ik de zangpartij van SilviaO ernstig onder handen met Melodyne. Dat was een paar uurtjes prutsen, meten en passen. Luisteren. Weer aanpassen, verfijnen. Met uiteindelijk als resultaat: SilviaO zingt nu keurig mee in de pas en in de juiste toon van het nummer, dat ooit als “DownPlay” begon. Luistert u naar SilviaO in: DownPlay.

Download audio file (DownPlay.mp3)

(iPhone, iPad)

Songtekst:

Te quiero más
Ahora que ya no estás
Nunca te vi, solo te imaginé
Como no eras lo que creía
Te dejé ir
Yo no sabía lo que perdía

Te quiero más
Ahora que ya no estás
No sé que hacer
Para tenerte otra vez
Te quiero más
Ahora que ya no estás
Quiero volver, volver
Pero es tarde ya

Te quiero más
Ahora que ya no estás
Era feliz y no me lo creí
Solo miraba lo que faltaba
Me equivoqué
Yo no sabía lo que tenía

Engelse vertaling:

I love you more
Now that you aren’t here
I never saw you, just imagined you
As you were not what I thought
I let you go
I didn’t realize what I was losing

I love you more
Now that you aren’t here
I don’t know what to do
To hold you again
I love you more
Now that you aren’t here
I want to come back
But it’s too late now
I love you more
Now that you aren’t here
I was happy but I didn’t believe it
I was only seeing what I was missing
I was wrong
I didn’t know what I had

Download audio file (Stamper_196kbps.mp3)

(iPhone, iPad)

Download audio file (HerbDance.mp3)

(iPhone, iPad)

Maar nee: het regeringspluche lonkte toch te zeer, en het CDA wrong  zich de afgelopen periode in vele bochten om het zicht op het pluche maar niet te verliezen. Het resultaat? Een CDA, dat als een marionet aan de touwtjes van de PVV (lees: Geert Wilders) hangt. Een CDA, dat tot op het bot verdeeld is. Ook al roept Verhagen luidkeels dat zulks niet het geval is. Een typisch gevalletje van niet willen zien? Van ziende blind, en horende doof?

Nu de akkoorden er liggen kwam het woord “affront” spontaan bij mij op. In zomaar een online woordenboek met uitleg van de betekenis van het woord affront lezen we:

Belediging 2) Hoon 3) Insult 4) Openlijke belediging 5) Smaad.

1) Belediging: met de nu gesloten akkoorden beledigt het CDA het  overgroot deel van de achterban. Immers: in hun christen-denken komt het uitsluiten van mensen op basis van geloof en/of ras niet voor. En laat dat nou net precies datgene zijn wat de PVV doet? Geen wonder dat het CDA tot op het bot gespleten is geraakt.

2) Hoon: de dissidente CDA-leden, die openlijk, luid en duidelijk voor hun afkeer uitkwamen, kregen de afgelopen weken een beste bak hoon over zich heen, met name vanuit de popi-rechtse hoek. Vanuit de eigen partij kregen zij achter gesloten deuren onder uit de zak, wat o.a. Klink tot aftreden bewoog.

3) Insult: zie 1). (Hoewel de inhoudelijke betekenis van het woord insult wat meer engels-genuanceerd is dan het woord belediging, dat veel directer is.)

4) Openlijke belediging: de nu afgesloten akkoorden (regeer en gedoog) vormen voor veel CDA’ers een openlijke belediging voor alle normen en waarden, waar zij voor staan. Met name het gedoogakkoord en de nauwe samenwerking met (lees: tolerantie van) de PVV is hen een scherpe doorn in het oog.

5) Smaad: CDA-baas Verhagen loopt een enorm risico. Wanneer hij zaterdag tijdens het CDA-congres winst boekt is hij het mannetje. Wanneer echter een akkoord van de CDA achterban uitblijft zal hoon en smaad zijn deel zijn en is zijn politieke rol zo goed als uitgespeeld. De dissidenten, die hun mening prominent ten beste gaven, kregen ook nogal wat smaad en hoon over zich heen.

Het woord affront past dus -gezien de uitleg die aan het woord gegeven kan worden- m.i. wel bij het CDA: Christen Democratisch Affront. De hang naar het regeringspluche is kennelijk zo groot dat men daarvoor veel voor christenen van belang zijnde principes overboord heeft gegooid en dwars over (geloofs)overtuigingen walst. De mijns inziens volkomen misplaatste hang naar macht is ronduit ontluisterend om te zien.

Het CDA komt nu in de slipstream van een wel heel graag willende VVD (lees: Rutte) wederom in het pluche. Tenzij het CDA-congres zaterdag alsnog roet in het eten gooit. Wat -schat ik in- uiteindelijk niet zal gebeuren: ook de CDA-leden begrijpen dat deze historische kans om, ondanks een megaverlies toch weer aan de macht te komen, niet aan zich voorbij laten gaan. Is daar het woord opportunisme niet optima forma van toepassing?
Het zal mij benieuwen hoe dat zaterdag gaat in die Arnhemse Rijnhal. Die hal kon door de dissidente CDA’ers na zaterdag wel eens worden omgedoopt tot Pijnhal…

(Deze blog is doorgekopieerd naar de PBDoetMee-dependance bij VKBlog).

Kijk. Da’s nog eens een kek autootje. Ontworpen door de Italiaanse auto-ontwerper Liviu Tudoran. Net als Apple gebruikt hij afwijkende en milieubesparende materialen voor zijn ontwerpen. De wagen is elektrisch aangedreven: de energie wordt verzameld middels in het dak ingebouwde zonnepanelen. De iMove is Tudoran’s visie op de stadsauto in het jaar 2020. Of ik er een voor de deur zou willen hebben… weet ik niet. Eerst maar eens in het eggie zien en erin zitten en rijden, dan zien we wel verder. Wie goed kijkt ziet duidelijk een voorzetting van de Apple ontwerplijn: de touchmouse-vorm zit er duidelijk in. Klik op klein voor groot. De hele serie afbeeldingen staat hier.

En dan blader je nog wat verder door de mappen op de harde schijf, kom je nog een 3D-dinges tegen die ik al een hele poos niet meer heb gezien: Glower. In 2001 gemaakt met hetzelfde Bryce. Klik op klein voor groot.

Minke had mijn blogpost van 10 februari 2010 over Ménière gelezen en vroeg me of die tekst in haar  boekje mocht worden opgenomen. Tuurlijk. En zo komt het dat uw PB op pagina 195 t/m 197 in het boekje zijn verhaal vertelt. Het is een lezenswaardig boekje geworden, zeker de moeite waard voor diegenen die meer willen weten over deze ziekte. Of misschien in hun directe omgeving met deze ziekte worden geconfronteerd. De persoonlijke verhalen in het boekje dragen hopelijk veel bij aan een beter begrip over Ménière. Aanradertje. ISBN-nummer: 978-90-8759-151-9.

We staan aan de kant van de weg in het gras lijdzaam te wachten,we kunnen geen kant op. Terwijl de ene vrachtkolos na de andere over het smalle weggetje voorbij trekt, rakelings langs onze auto. Van zo dichtbij bezien zitten er wel erg grote wielen onder die wagens. De chauffeurs toeteren zich het leplazerus, wat de gehandicapte kinderen natuurlijk prachtig vinden. De meeste wagens hebben ook nog eens zwaailichten aan, plus alle kop- en verstralende lampen op volle sterkte.

Ik als Ménière-patient vind het allemaal wat minder. Hoe krijg je het voor mekaar: als Ménière-petient verzeild raken in zo’n gigantische kakafonie van geluiden. Dat is dus echt het laatste wat je wil.

Ik stop de vingers in mijn oren om zo de “schade” wat te verminderen, maar veel helpt het niet. Zelfs zo klinken de loeihoorns van de vrachtwagens nog oorverdovend hard. Na ruim zeventig vrachtwagens is de stoet voorbij en kunnen we weer verder. Thuis aangekomen haal ik opgelucht adem. Stilte. Nou ja: de ruis in mijn Ménière-oor is aangezwollen tot een fors geraas, nu met ekstragratis irriterende piep erbij.

Afradertje: als Ménière-patient pal naast een kolonne toeterende vrachtwagens staan en geen kant op kunnen…

Update: ik ben er inmiddels achter dat deze schitterende productie een showcase is van wat er allemaal met het nieuwe HTML5 mogelijk is. Meer info hier.

Dat was recent noodzakelijk, omdat uw PB weer zo slim was geweest te veel te rotzooien met plugins. De weblog-install (WordPress) was daarna zo corrupt als een gemiddeld Afrikaans staatshoofd, en dat kon dus alleen met een backup worden hersteld. Dat daar dan een bedragje voor wordt gevraagd kan ik billijken, maar 70 Eurie’s ex…. nee, da’s wat al te dol.

Bovendien was de oude provider maandelijks behoorlijk aan de prijs, de nieuwe is zowat de helft goedkoper. Dat bespaart weer zo’n 120 Eurie’s op jaarbasis. En die zijn dan weer beschikbaar voor andere leuke dingen, nietwaar?

Anyway: mocht ergens de komende dagen dit weblog even niet bereikbaar zijn, dan zijn we druk dozen aan het sjouwen.

Download audio file (TheRide1.mp3)

(iPhone, iPad)

- een Lubbers, die zich niet aan de opdracht van De Bea houdt. Zijn opdracht luidde: een meerderheidskabinet. Hij doet: een minderheidskabinet.
- een CDA, dat tijdens de laatstgehouden verkiezingen werd gehalveerd, en nu toch via een slimme truc in het regeringspuche dreigt te belanden. Kan het gekker?
- een VVD dat zijn ziel en zaligheid heeft verkocht aan de PVV met een uiterst discutabel gedoogmodel.
- een PVV, dat zich ronduit een bulk lacht omdat het CDA en VVD aan Geert Wilders’ marionettenkruis hangen.
- een PvdA dat in de persoon van Job Cohen eerst alle deuren voor eigen neus dichtknalt, en nu krokodillentranen huilt omdat het uiteindelijke effect nou niet echt is wat Cohen voor ogen had.
- een links kamp (GroenLinks, SP) dat om het hardst roept dat wat nu gebeurt bepaald niet democratisch is (en daar hebben ze m.i. echt een punt), en Lubbers vraagt eerst nog maar eens alle mogelijke meerderheidsmodellen te onderzoeken.
- een SP dat in de persoon van Roemer een alternatief regeerakkoord gaat schrijven om dat straks voor te leggen aan de ledenvergadering van het CDA. Kan het gekker?

Ben zeer benieuwd hoe Lubbers met zijn eindverslag aan De Bea gaat proberen de valkuil, die hij zelf heeft gegraven, te omzeilen. Ben ook benieuwd hoe lang Job Cohen nog op zijn huidige post blijft: het gemor in de PvdA-gelederen neemt met de dag toe. En ondertussen duurt de crisis maar voort en tikt het stuurloostellertje (zie links) maar door. Man man man, wat een Bananenpolitiek…

Meer info op de webzijde van Blip Interactive. Er zijn ook full functional and free demoversies beschikbaar op de Mac en Windoos. Deze werken precies zoals de iPhone-versie, die ca. 11 Euro kost in de iTunes AppStore. Leuk voor in je MacBook Pro, of als extraatje bij je Logic Studio Pro-software. Het .wav-bestand kun je immers weer in Logic Pro importeren om vanaf daar je basiswerk uit NanoStudio verder uit te bouwen. ik voorzie hoge verkoopcijfers voor dit muzikaal creatieve hebbedingetje.

Propellerhead heeft ook een aardige iPhone App uitgebracht: Rebirth. Deze software kwam ruim tien jaar geleden als eens uit: het bevat de Roland TB-303 Bass synth en de Roland TR-808 en 909 drum machines. Prima gereedschap voor lekkere stukje dance-basis. Demootje: